کو مصطفی که بیند ، فرزندِ خویش رو تنها سرها بریده از تن بر نیزه هاست فردا...

یزد؛حسینیه ی ایران.

با چایِ روضه بود،که دلها جلا گرفت.

_

بر اساسِ فالِ قهوه ای که فاطمه گرفت فهمیدیم که تو آینده برامون ریدن .

_

امشبی را شَهِ دین در حرمش مهمان است نکن ای صبح طلوع،نکن ای صبح طلوع.

عصرِ فردا بدنش زیرِ سُمِ اسبان است نکن ای صبح طلوع،نکن ای صبح طلوع.

_

چقد خستم.

شب تا صبح که میشینیم کنارِ دوستان چرت و پرت میگیم. صبحِ کله ی سحر هم با چشمای نیمه باز میریم نماز صبح و روضه. و بعدش هم که همینطور اینور اونور تو هیئتا ول میچرخیم تا آخرِ شب. آخر شبم میریم موکب یه چایی میزنیم بر بدن. و دوباره چرت و پرت گفتن تا صبح...