بر اساسِ فالِ قهوه ای که فاطمه گرفت فهمیدیم که تو آینده برامون ریدن .

_

امشبی را شَهِ دین در حرمش مهمان است نکن ای صبح طلوع،نکن ای صبح طلوع.

عصرِ فردا بدنش زیرِ سُمِ اسبان است نکن ای صبح طلوع،نکن ای صبح طلوع.

_

چقد خستم.

شب تا صبح که میشینیم کنارِ دوستان چرت و پرت میگیم. صبحِ کله ی سحر هم با چشمای نیمه باز میریم نماز صبح و روضه. و بعدش هم که همینطور اینور اونور تو هیئتا ول میچرخیم تا آخرِ شب. آخر شبم میریم موکب یه چایی میزنیم بر بدن. و دوباره چرت و پرت گفتن تا صبح...

پیغام علقمه به نجف بُرد جبرئیل؛ ای آفتاب دین، قَمری داشتی چه شد؟!

امیدوارم کسی که براش مهم نیستین، براتون مهم نشه.

دلم واسه اینجا تنگ شده بود؛)

چقدر خوب شد که همه چی تموم شد. چقدر شبها تا صبح بیدار موندمو درسایی که دوست نداشتمو به زور ریختم تو مغزم و شاید اشتباه ترین تصمیمِ زندگیم هم همین بود.