شب عید خبرای خوب از نتایج انتخاب رشته بچه‌ها... انگار امیرحسین ۱۷ بار کنکور داده باشه و ۱۷ تا رشته خوب، توی شهری که حالش باهاش خوبه، قبول شده باشه... امشب میتونم راحت بخوابم... اگه این کودکِ درونِ بازیگوش و ذوق‌زده بذاره...

وقتی یه یادگاری دوست داشتنی از داداشت داری و میتونی هر روز نگاش کنی و عشق کنی...

دارم سعی میکنم به زینب یاد بدم که با اسلوب بیانیِ «میگم که...» میشه جملات مختلفی رو استفاده کرد. فقط باید بین میگم که، و جمله بعدی یه ذره فاصله بندازی. (الان میگه «میگم که»، بعد بلافاصله میگه «دوستت دارم»!) نتیجه: -بابا! -جان بابا! -میگم که خیار!

اندر عجایب دختر داشتن: -زینب! میخوام بخرمت. -چند می‌خری؟ -صد تومن. -کمهههه -دویست تومن -کمهههههه -یه میلیارد -کمهههههههههه -همه زندگیم -کمههههههههههههه -قلب کوچیکم -کمههههههههههههههه -اصن نمی‌خرم. -نه. بخر!

وقتی ذهنم مرتکب یه خطایی میشه [و مثلا میگه «حالا که یه ویرگول جابجا توی متنت گذاشتی، پس کلا نویسنده خوبی نیستی!»] باید یادم بیاد که این همون ذهنیه که اون اشتباه فاحش رو مرتکب شد و گفت: عالم رو ماهیت پر کرده نه وجود! :/

در «نه» گفتن لذتی است، که نه در عفو هست، نه در انتقام :)

چرا آدمایی که یه چیزی رو نمی‌فهمن، اینقدر اعتماد به نفسشون بالا است؟

هی به بچه‌های موسسه گفتم اینقدر مازوت نسوزونین! آخرش برق موسسه هم قطع شد...

ولی به نظرم زینب دیشب داشت مازوت می‌سوزوند، چون تا ۲ نخوابید. هیشکی هم برقشو قطع نکرد. تا کی تبعیض؟!

-همه اون سختیا، به فهم همین یه جمله نمی‌ارزید؟ -به خدا که می‌ارزید!

درس امروزمون کلاس زبان؟ نه. کلام جدید :/

ما نبودیم و تقاضامان نبود لطف تو، ناگفته‌ی ما می‌شِنود...