بسم ربی الله
#ارشد_نوشت
استاد از همه ی همکلاسی ها پرسید : از کدوم دانشگاه مدرک کارشناسی گرفتید؟
به من و یکی دو همکار دیگر رسید.
گفتیم فرهنگیان.
شروع کرد به نقد پشت سر نقد.
_اونجا فقط فکرشون حقوقه
فقط دنبال اینن کی چادر میپوشه کی نمیپوشه و ...
و بار علمی اصلا ندارن.
گفتم: مشکلی نیست میتونید در زمینه همین درس سوال بپرسید .
گفت: کاری نکن بپیچونمت بچه !
گفتم: قصد جسارت نیست .
فقط اینطور که شما توصیف میکنید نیست.
چند سوال پرسید.
گفتم: چشم ما جواب می دیم فقط قبلش میخوام مطمئن شم همکلاسی های دیگه هم جواب دارن یا نه!
همه سکوت کرده بودند.
من و آن هم کلاسی معلمم تک تک سوالات را بدون وقفه جواب دادیم.
در آخر من سوالی پرسیدم.
استاد گفت تا به حال چنین اصطلاحی نشنیدم و براساس علم نیست و احتمالا من درآوردی های شما حزب اللهی هاست.
آدرس دقیق موضوع را برایش گفتم.
جالب اینکه این موضوع از جدیدترین یافته های رواندرمانی غرب بود .
سکوت کرد.
هیچ نگفت.
و بر عهده‌ام قرار گرفت تا پایان کلاس آن موضوع را برای همکلاسی‌ها ارائه دهم.
روز عجیبی بود.
در بیشتر اوقات امروز حرص لحظه به لحظه ی ساعاتی را خوردم که درحال تلف شدن بود.
جز یک درس،
مابقی کتب معرفی شده توسط اساتید را در کارشناسی هم خواندم هم آزمون داده‌ام.
حتی امروز از ساعت ۸ الی ۱۸ ، مجموعا دو صفحه متن ننوشته‌ایم...
و دفترمان خالی است.
دلتنگ یکشنبه های مشاوره ای دکتر صیدی و همه ی همکلاسی هایم هستم.
مطمئنا تجربه و علم اساتید بسیار بالاست. و این موضوع را انکار نمی‌کنم. اما برای کسی که با مرخصی شغلی در دانشگاه حضور پیدا میکند توقع بیشتری از فضای نخبگانی وجود دارد.
حالا منم و جاده،
و فکرهای بسیار.
می‌روم شازند.
شاید کمی رها شوم.
و خدا عاقبت بخیرمان کند.
