(نمیدونم چه خبره فقط خواستم شعرو ادامه بدم)

بگو منو کم د-

تورو کم دارم الان اینجا و پنجشنبه جمعه هم

قایقی خواهم ساخت و میام برت میدارما

وایسا ببینم اونو اول من تقدیمش کرده بودم

همه قایق می‌سازیم و به سمت دریایی پارو میزنیم، بالاخره یه جای دنیا میرسیم به هم، بعد قایق هامون باهمدیگه کشتی میشن و ماهم باهمدیگه یکی میشیم💥💥

بچهها من عاشق موجودی به اسم باکتریوفاژ.

عشق آدم رو آسیب‌پذیر می‌کنه. چون دیگه نمی‌تونی وانمود کنی هیچ‌چیزی برات مهم نیست. یه نفر هست که می‌تونه با یه پیام ساده حالت رو بهتر کنه یا با چند کلمه‌ی سرد، ساعت‌ها تو رو به فکر فرو ببره.

اما فکر نمی‌کنم خودِ دوست داشتن انقدر ترسناک باشه. به نظرم چیزی که ترسناکه، اینه که آدم انقدر از پایان بترسه که اصلاً اجازه نده چیزی شروع بشه. انقدر از رفتن بترسه که هیچ‌وقت به موندن فرصت نده. انقدر نگران شکستن باشه که هیچ‌وقت نفهمه دوست داشتن چه حسی داره.

متأسفانه بیشه هر لحظه ممکنه آتیش بگیره به دست گرگ‌ها، میایید به بیشه‌ی بغلی آهوها رو دوباره گُم نکنم تو تاریکیِ شب و بغض‌و کینه‌ی گرگ‌ها ؟ 🦌` https://t.me/TheDeerShallReturn

آهوها و‌ گوزن‌های شباهنگِ زندگانی، دوباره هستید تا که کلمه‌ای بگید و من متنی بنویسم مِن‌بابش ؟ این پیام‌و پیام بالا رو بفرستین خونه‌هاتون تا من خدمتِ والا و روشنتون کلامی ناقابل و کم‌ارزش ارزونی کنم. تا ساعت دوازده می‌نویسم. ☀️

درخت‌ها