سبکی که در این اثر استفاده شده طبیعت‌گراییِ نورمحور، تحت تأثير امپرسیونیسمه🌊. متریال به کار رفته رنگ روغن روی بوم هست و ابعاد این اثر به طور تقریبی 100 × 150 سانتی‌متره ولی توی موزه ی اسکاگن 102 × 152 سانتی‌متر به طور دقیقِ دقیق ثبت شده. در این نقاشی چیا میشه دید؟ همسر جناب کرویر، ماری کرویر و سگه. در سمت چپ یا کمی متمایل به مرکز دیده می‌شه. لباس سفید ساده و لطیفی پوشیده که در نور آبیِ غروب، سایه‌هایی بسیار نرم گرفته؛ حالت چهره آرامه، درون‌گرا و محو در منظره. جهت نگاه او رو به ساحل و موج‌هاست و حالتی از تفکر یا مراقبه رو به همراه داره. و اما اون سگه بهش راپ میگن و رپ rap. (دقت کنید که نه جز و نه هیپ‌هاپ فقط رَپ.) کنار پای ماری جون قرار گرفته. سگ کوچولو، آرام و نزدیک ماری جونه، که نوعی پیوند احساسی و روزمره را نشون می‌ده. حضور سگ(حس بدی میده هی مینویسم سگ) حس صمیمیت و زندگی روزمره و خونگی و خودمونی هنرمند رو تقویت میکنه.

مهم‌ترین ویژگی این اثر اینه که جناب کرویر استاد "آبیِ اسکاگن" بود؛ در این اثر هم دنیا در طیف های آبی متمایل به نقره‌ای غرق شده. نه شبه و نه روز؛ مرزی شاعرانه و رویایی بین روشنایی و تاریکی.

بریم و تکنیک نقاشی به‌کار رفته رو بررسی کنیم. ضربه‌قلم‌های نرم، یکدست و رقیق‌شده با تینر یا روغن. برخلاف امپرسیونیسم فرانسوی☝️🏻. ضربه‌قلم‌های درشت دیده نمی‌شه. سطح بوم بسیار صاف و بدون بافت خشنه. نکته کلیدی آقای کرویر برای انتخاب بوم این بوده که اثرشو بی نقص کرده.

جناب کرویر شریف ، نور را با کمترین کنتراست بازسازی کرده.همه چیز در پالت محدود آبی-نقره‌ای حل می‌شه. استفاده از مکمل‌ها بسیار کمه به اندازه ی آبی و نقره ای خنثی ای که به کار رفته رنگ مکمل به کار نرفته و چرا؟ تا محو بودن غروب را از بین نبرد.

خب حالا لایه گذاری : لایه‌های شفاف متعدد که روی هم نشسته شدن. این لایه‌ها باعث ایجاد حس مه‌آلود، شیشه‌ای و آرام اثر شده.

متریال رو اینجا به طور خلاصه وار شرح دادم ولی تو دلم موند که چرا بیشتر راجبش حرف نزدم . بوم آسترشده با سفید سرد برای تشدید اثر نورهای آبی و رنگ روغن با چسبندگی پایین، رقیق‌شده و شفاف قرار گرفته دقیقا همون چیزی که باعث فیت شدن رنگ ها شده. احتمال استفاده از قلم‌موهای نرم و پهن برای آسمان و دریا وجود داره الان که نگاه میکنم. و کرویر شریف خیلی دقیق جزییات لباس و سگ با قلم‌موهای باریک‌تر ترتیب داده و بهشون خیلی پرداخته🌊.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌𝗂 𝖼𝖺𝗇 𝗁𝖾𝖺𝗋 𝗒𝗈𝗎 ~‌ ‌ ‌📨

‌ ‌ ‌ ‌شکوفه های بادام. اثر ونسان ون‌گوگ💭

داستان این نقاشی برام بشدت جالب بوده و دوست نداشتم که از این مورد صرف نظر بشه. ‌ون‌گوگِ عزیز این نقاشی رو به مناسبت تولد برادر کوچکترش تئو در ژانویه ۱۸۹۰ کشیده . این اثر یکی از آخرین آثار ون‌گوگه که تنها چند ماه قبل از خودکشی‌ش در ژوئیه ۱۸۹۰ خلق شده🏛. نامه ای هم در این باره بوده که ضمیمه ی این نقاشی شده. ‌برایت شاخه‌ بادام فرستادم؛شکوفه‌های بادام روی آبی. ( به روایاتی )

ابعاد این اثر۷۳.۳ × ۹۲.۴ سانتی‌متر و متریال به‌کار رفته در این نقاشی رنگ روغن روی بوم هست؛این نقاشی توی موزه ون‌گوگ شهر آمستردام نگه‌داری میشه. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌نقد و بررسی این اثر (از نظر بنده) شاخه‌ها از گوشه پایین چپ شروع شده و به سمت بالا و راست حرکت می‌کنن این جهت‌گیری مورب، حس رشد و حیات را منتقل می‌کنه. ‌ ‌شبیه به انرژی رو به بالا در آثار ژاپنیه. پس‌زمینه ساده‌ست. آسمان آبی یکنواخت و بدون جزئیات این سادگی باعث می‌شود شاخه‌ها برجسته‌تر به نظر برسند الهام از هنر ژاپن (اُکی‌یو-اِ) ایراد کار اینه که - بخش زیادی از بوم خالیه. ولی این فضای باز، حس آرامش و سکوت می‌ده.

تحلیل رنگ برای این اثر واقعا لازمه چون فضای خالی زیاد هست و نیازه که بدونیم رنگ ها چطور قرار گرفتن. آبی لاجوردی رو در پس زمینه می‌بینیم که نشون دهنده ی آسمون بهاری و آرامشه. سفید صدفیِ گلبرگ های باز نشون دهنده ی خلوص و تازگی هست. صورتی کم رنگ(توجه کنید بهش خیلی باید ریز بین باشید) رگه های برخی از گلبرگ هاست که نشون دهنده ی ظرافت و زندگی‌ست. سبز زیتونی به‌کار رفته در شاخه ها و جوانه ها نشون دهنده ی طبعیت و رشده. قهوه ای تیره تنه ی اصلی درخت نشون دهنده ی استحکام و ریشه. ‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌تئوری رنگ - کنتراست بالای سفید گلبرگ‌ها در برابر آبی آسمان. (آبی آسمان پلی کنید) هماهنگیِ سایه‌های آبی و سبز در شاخه‌ها. نور روشن‌ترین نقاط روی گلبرگ‌ها.