از میان دو واژه‌ی انسان و انسانیت‌، اولی میان کوچه‌ها و دومی در لابه‌لای کتاب‌ها سرگردان است.

ولی من حضور آدم‌ها توی‌ روزای سختم و با جزئیات یادم می‌مونه.

آدمیزاد‌ تا عمر داره برای بعضی از اتفاقات همیشه غمگین می‌مونه.

تو شبیه به کوچه‌هایی هستی که به دریا می‌رسه.

در آنجا، بر فراز قله‌ی کوه، دو پایم‌ خسته از رنج دویدن.

گاهی اوقات، اگر لازم باشد تنها می‌نشینم، دور از انسان‌ها.

تلاش ِ بیش از حد فقط برای هدف‌ها جواب میده، روی بعضی آدم‌ها بر‌عکس عمل می‌کنه.

به قول آقای چاوشی، همه غصه‌ها رو با هم، تو دلم قطار کردی.

آرزو می‌کنم روزی، درست در همان لحظه‌ای که از انتظار خسته‌ای، زندگی بی‌خبر و آرام، چیزی را به دستت بسپارد که مدت‌هاست دلت بی‌صدا برایش تپیده، آن‌قدر بی‌مقدمه که لبخند بزنی و با خودت بگویی: نکند یک نفر، جایی، برای خوشبختیِ من دعا کرده بود.