چیزی به پایانم نمانده...

مشایه رفتید به جای من هم چند قدم بردارید. به جای من هم به ارباب سلام بدید. وقتی پشت پنجره ماشین نشستید و از بیرون «مای بارد» دادند دستتون، بین راه وقتی بچه‌عراقی‌ها عطر به لباستون مالیدند، وقتی جوون‌ها رو دیدید که وسط جاده نشستند و سینی خرما روی سرشون گذاشتند، وقتی پیرمردهای موکب‌دار رو دیدید که از پشت بلندگو داد می‌زنند «هلا بیکم یا زوار»، عطر چای عراقی که به مشامتون خورد، تو موکب‌ها که نشستید و قیمه نجفی خوردید، وقتی رسیدید به تابلوی «إلی حرم الامام الحسین»، چشمتون که به گنبد گلدسته آقا اباالفضل افتاد یاد من هم باشید من جا موندم

جدای از اینکه داستان موگویی و صداسیما چی بود، برنامه موگویی واقعا از نظر فرم افتضاح بود

یکی از آرزوهام این بود پول داشته باشم واسه داداشم سیستم خوب ببندم که هیچ‌وقت حسرت بازی با سیستم بالا رو دلش نمونه

ولی زندگی همینه دیگه چیکار میشه کرد. کی اون چیزی که میخواسته رو همون تایمی که میخواسته به دست اورده؟ کی رنج نمیکشه؟ بدون رنج اصلا آدم چه ارزشی داره؟

رنج تو زندگی همونقدر اجتناب‌ناپذیره که مثلا کودک‌بودن اجتناب‌ناپذیره. مگه تو میتونی تو دنیا باشی ولی در یک برهه‌ای کودک‌بودن رو تجربه نکنی. تا کودکی رو هم نگذرونی بزرگ نمیشی

ما یه بار زندگی میکنیم. حالا ممکنه وسط این مسافرت هفتاد هشتاد ساله، به هر دلیلی، تو ایستگاه دهم دوازدهم مثلا دلمون یچیزی بخواد. چرا باید اون چیز اونجا باشه؟ طلب داریم مگه؟

بریم بخوابیم بابا چی دارم میگم نصف شبی 🚶‍♂️

حالا که اینطور شد انقدر گیم میزنم تا سقط بشم اصلا

بفرما آقای م.ب نگی کارا مونده علی دنبال گیمه. منتقل کن ازم تقدیر کنن

این فکر که واسه دیدن حرم باید یه سال دیگه صبر کنم واقعا جان‌کاهه