‌رها کردن سخت بود، اما نه به اندازه‌ی نگه داشتن چیزی که واقعی نبود.

برای دوست داشتنت، زیادی خستم کردی..

اگر نشد از دور نگاهت میکنم..

‌‌

در صبح زمستانی سرد و بی رحم هنگامی که در غریبی چشمانت گم بودم و من هر لحظه بیشتر و بیشتر به زیبایی ان پی میبردم. به راستی به من بگو خالق تو از چه قلمی برای افرینش تو استفاده کرده است؟ و تو بی نقص ترین افرینش هستی در مقابل چشمان من. وقتی او تورا از آغوش من بیرون کشید، ناگهان دست هایم خالی شد.

زانوهایم سست و دنیا دور سر من میچرخید. گفته بودم تو در من احساس زنده بودن را می افریدی و هر لحظه بیشتر احساس زنده بودن میکردم. اما اکنون مرده ام! دیگر درون دست هایم بازوان ظریف تو وجود ندارد. دیگر تو را ندارم! ایا تو را به راحتی بدست اوردم که به این اسانی از دستت دادم؟