کتابخون با اینکه خیلی خیلی از تصمیمت ناراحتم ولی نمی‌خوام حرفی بزنم تا مخالف تصمیمت باشه فقط می‌خوام بدونی که کانالت یکی از خوش‌وایب ترین کانال‌هاییه که می‌شناسم و به اندازه نگاه وردن به آسمون و خورشید و ستاره‌ها به روحم طراوت می‌بخشه. کتابخون کافه کتاب مثل کتابخونه‌ی ایتا می‌مونه وقتی واردش می‌شدی با حس خیلی خوبی ازش خارج می‌شدی، و خودت چه کتابخون قاتل باشی و چه نه چه کانال داشته باشی چه نه یکی از بهترین دوستای مجازیم هستی، تو که برای اپیک و آسمون ذوق می‌کردی و تو که آنه شرلی تو دنیای واقعی هستی و تو که اسما رو یه جور خاص تلفظ می‌کنی و تو که خوب‌های بد بدهای خوب می‌خونی. ما دوستت داریم و من از اعماق قلبم امیدوارم رفتن کانالت به معنای رفتن خودت نباشه🥺✨

کتابخون یکی از اون افرادی هست که هر کسی باید یکی مثلش رو تو زندگیش داشته باشه پر از حس خوب و زندگی تا الان کلی کتاب درمورد چطوری زندگی کردن و خوشحال بودن خوندم ولی همیشه میدیدم کتابخون خیلی از اون روش ها رو ناخودآگاه اجرا می‌کرد (البته این چیزی بود که من به شخصه حس می‌کردم وگرنه درمورد زندگی خصوصیش اطلاعی ندارم ولی بازم😭) و منم همیشه اینطوری بودم که اگه کتابخون می‌تونه اینطوری زندگی رو حس کنه و دوستش داشته باشه پس حتما منم می‌تونم میدونید منظورم اینکه واقعا از این آدم انرژی و انگیزه می‌گیرم

نیاز دارم یکی بهم ۲۴۱۱۴۱۴ پیام بده نیاز دارم یکی برام آهنگ بفرسته نیاز دارم یکی اول اقدام کنه تا بغلم کنه نیاز دارم یکی برام متن بنویسه نیاز دارم یکی بهم یه لقب ببخشه نیاز دارم یکی تمام کار‌هایی که سعی می‌کنم انجام بدم رو برای خودمم انجام بده

شخص H، خیلی نازی لطفا تکذیب نکن، به حرفای بقیه زیاد گوش نکن، کتابخون بمون و همیشه خودت باش، قول بده همیشه همینطور که هستی بمونی. اینکه با هم دیگه آشنا شدیم یکی از اتفاقات مهم زندگیم بود و هنوزم متاسفم که اون سری تئوریتو که جایی سیو نداشتی نابود کردم. هیچوقت زیاد حرف نمیزنی و هیچوقت هم ناراحتم نکردی. چه ورژن قبلیت چه الان، خیلی خوبی و دوستت دارم.

دوستان به خودتون نگیرین الان اگه یه حرکتی بزنین عذاب وجدان میگیرم جدیهمرزفایفه۴هی۴ی۶۳۵س اینا فقط شبیه چیزیه که دلم فقط هرازگاهی میگ-

دختری از جنس رز آبی؛ نه آن سرخ آشنا، که گاه گاهی گم می‌شود در انبوه رنگ‌ ها. رنگی به وسعت تنهایی آسمان پیش از طلوع، رنگی که هم نوید آرامش میدهد، هم رازی را در عمق خود پوشانده در کوچه های شلوغ زندگی، او گل میدهد بی صدا، و عطرش را فقط باد می‌ شناسد… و دل هایی که هنوز برای معجزه میتپند.

دخترک رز آبی، با چشمانی از جنس دریای غروب. برگ های وجودش را باد های سرد، یکی یکی ربوده بودند؛ اما هنوز در ساقه اش شرافتی مقاوم جریان داشت. گلبرگ هایش را سپرد به ماه، و خود در سکوت شبنم‌ ها غرق شد. اشک‌هایش را نباید دید… مثل قطره‌ های شبنم بر گلبرگ های نیلی‌ست؛ نیلی مثل آسمان پس از رنگین کمانی زودگذر. آبستنِ تمام شب‌ هایی که آسمان بی‌ ستاره بود و ریشه‌ هایش تشنه ی نسیمی گرم. هر قطره، دریایی است در گره‌ گاه برگ‌هایش؛ دریایی که در آن، قایقی از آرزو های شکسته شناور است. او دخترِ آبی‌ پوشِ قصه‌ هاست… همان که زخم‌ هایش را با آواز می‌شوید و در دل هر اشک، دنیایی را زنده نگه می دارد. اشک هایش تلخ نیست؛ فقط کمی...کمی بارانی ست، کمی دریا… کمی یادگاری از روزهایی که خیس مهربانی. شاید رز آبی را دیدی و گریستی… نگران نباش؛ این اشک ها، نشانِ جان‌ دار بودنِ اوست. همان که با هر قطره، رنگی از آسمان را در خود حل میکند و باز می شکفد… آهسته… در لباس اشک. در تختی از بالشت های خیس، و هر روز با چشمانی زیبا تر از دیروز، نوید از آزادی میدهد. دخترِ رز آبی، همیشه این جاست: آسو

تو خورشیدی، نوری، امید بخشی ، توی رولا همیشه میتونستم راحت تر باهات رول برم چون تخیلاتت، نوع تفکرت عین خودم بود. و هنوزم همینه. تو همون‌طوری که تیا بودی هنوزم تیای منی. خرگوشِ سفید با چشمای درخشان. تو یه تیکه گمشده از منی. تیکه‌ای از گذشته‌ی من‌ . نسخه کوچکتر من. تو منی و من توام . تو پژواک من هستی و خواهی بود :)