اصوات برخورد فنجان های عتیقه بهمدیگر و سمفونی ای که در محیط پراکنده کرده بودند، مسبب این شد که دیدگان سرخ و توخالی او بر هم برخورد کند ، گوی بلوری نگاهش به سقف بالای سرش برخورد کرد، مدتی در حال آنالیز رخداد های که، او را به این مکان رساند، صرف کرد؛ با شدتی روی زانویش خم شد و از بند رخت، خودش را رها کرد، هوای خفه کننده ساطع شده از گوشه، کنار دخمه ای که در آن محبوس شده بود، به شدت بر گردنش سنگینی می کرد؛ نگاه خنثی اش به دیوار های فرسوده و تکه خشت های پودر شده، از دیوار که بر زمین، پخش شده بود تا میز شاه بلوطی رنگی که قلم و دواتی که در اقیانوس کاغذ های کاهی که، آثاری از پریشانی و نابسامانی فکری شخص بود، انداخت؛ دست بهم تنیده خودش با ریسمان پارچه ای که، توان حرکت دادن دست او را، از او رباییده بود، را به میز تحریر لنگر زد و اقدامش را به تخته چوب کج شده، روبه تخت تکیه داد، تا بتواند روی اقدمش بایستد و به دنبال راه فراری از این مخمصه بگردد. در همین حین که با مشقتی توانسته بود، آرنج خود را بر چوبه فرسوده قرار دهد و آهی از لبان لرزانش به هوای خفه کننده محیط پیشکش کند، صدای کوبیده شدن ورودی، او را از آرامش زودگذر خود به تلاطم اضطراب و فرو رفتن در مرداب پیش بینی حوادث قریب الوقوع، هل داد.     با دیده سرخ و غرق در ورطه زوال افکارش ، آن چشمان ، سرچشمه تسخیر کننده ای که رایحه ترس را تا چند مایلی خود حس میکرد؛ " آه؟! میشکای نازنین؟ در چه حال هستی؟" برخورد دوباره موج صدای لرزه اندازی که بر روح برهنه او باتاب میشد، و انعکاس آن را دوباره در تمام فیبر های حواسش، حس میکرد! { او؟ چرا او؟ هرکسی ولی چرا ؟! آه مسیح مرا از بند های او رها کن!} بند حواسش را به دستان لرزان و خمیده خود کشید، التماسی خفه شده و مهر خورده ای که سعی داشت که تمام تن او را به زانو بیندازد، در نگاه اسیری او، روحش را برهنه کند تا بر او مرحمت روا بدارد؛ "من؟ من من، من حتی نمیدانم تو که هستی؟" لکنت و ترس در رگانش جاری شده بود؛ تنها بازتاب درنده و لجام گیسخته ای در تیز انعکاس دیدگانش بر خودش حس میکرد، به شدت گرم و غرق در آتش یک کوره شعله ور بود؛ " آه ؟! نیاز به ترسیدن نیست! من اصلا نیت خاصی از این آدم ربایی شیرین ندارم! فقط دوست داشتم یک انسان ببینم. همان موجودی که ازش سخن ها زیاد است، در کتاب دینی. زیر لب مبلغ های دینی! به من بگو انسان بودن چیست؟ چه حسی دارد؟!"      نگاهش با او تلاقی کرد، مدت مدیدی چیز بر لب نیاورد؛ منظورش چیست؟ انسان بودن؟!{ اصلا چرا باید این سوال گنگ و مبهم را از من بپرسه؟ خب انسان بودن ، انسان بودنه} . چیزی برا پاسخ به پرسش دوپهلو اش پیدا نکرد، روی زانو های ناتوان خود خمیده شد و نگاهش را همچنان سعی میکرد فروغ خود را حفظ کند. " پس نمیدانی ؟ نه؟! چقدر تاسف برانگیز! تو انسانی و نمیدانی چه هست؟ اطمینان داری تو همان نژاد هستی؟ نژادی که در پی آرمان های والا هستند؟!" کلمات پشت سر هم زمزمه شده اش بر تنش مثل تیرباران فرود آمد . دیگر حس کرد دارد ناخواسته توسط هاله پر شبهت و نامفهموم او به زانو در می آید . شانه هایش تا حدی خمیده شده بود که انگار ، یک حیوان درنده و پنهان شده درونش . آدمی بودنش را زیر سوال میبرد؛ " آه همین را میخواستم! آدمی بودن آدمیت را نقض میکند . تو مصداق بارز آن هستی. الان میتوان آن بوی حیوانی و خوی سرشکسته ات رو بو بکشم؛ چقدر رقت انگیز که حتی وجودیت یک تظاهر است، پشت آن ظاهر گوشت و استخوانت چی پنهان کردی؟! انگار یک در به روی حقیقت و ماهیت پروردگارست؟ خالقت؟ چی میتونه تو رو خلق کرده باشد؟! آیا خالقت اینقدر دور افتاده است که موجدیتی به نام تو را ، بر زمین فرود آورد؟》..

نوشته های قدیمی ام رو میبینم تنها یک چیز واحد میبینم، اونقدر در بند احساسات نبودم.. یعنی اینطور که نشان می‌دهد یک روح سرگردان نیست آزادی او در میان کلمات مشهوده ولی حال حتی نفس هایش هم به یکی وصله، شاید سقوط آزاد باشد ولی اگر او هم مرا در این وادی تنها بگذارد؛ پس ماهیتم برای چه وجود پیدا کرد...

پشیمانی ..! پشیمانی..، ندامت! و کوله ای از عواطف شکسته تو بر شانه من سنگینی می‌کند! نمی‌دانستم که کسی را به پرتگاه عمیق افکار خود کشیدم؛  حال که این رقعه که با ندامتی که بی شرمانه از جوهر آن ریزش می‌کند و بر دست گناهکار من ! منی که به تفکر خودم یک مبلغ دینی یا داعی از سوی فرستادگان رهایی و آرامش بودم! حال که میبنیم چیزی نیستم جز یک فاحشه دینی ای که بر زمین فساد، پایکوبی میکنم؛ تمام رقعه های تو و نوشته ات را با دیده روانم، نوازش میدهم و بر زمین سرد ذهنم دفن میکنم، تا شاید دوباره ارتعاش امید به آنها نوید یک راه دیگر دهد 》... حال میدانم همه چیز رو به زوال است ، روحت، ذهنت، تنت، وجودت و شعله فروزان عشقت که در لابه لای تنه درختان فساد من، به خاکستری سرد و بی جان، تن داده است ! نمیدانم ولی دانستن اینکه من برای تو، فقط یک بازتاب ماه در تلاطم سکوت، امواج سرگردان مردابی کوچک، در قلب تکه تکه شده تو بودم، من را بی نهایت رنجش می‌دهد؛ به یاد میارم که حتی چه زود من اشخاص خودم را که در طناب سرخ رنگ سرنوشت من در هم پیچیده بودند، به راحتی از هم گسیخته شدند و چیزی جز افسوس عاید من نشد؛که حال با این خلا تنهایی و درماندگی خود به کجا؟، کشیده خواهم شد و دوباره چه بازتاب گسترده افکار های عمومی زیادی بر من، ثابت خواهد شد ؟! "من منجی نابودی بودم ! هرچند قبلا در نگاه او، تنها منجی شناخته شده او بودم، تنها گل برفی که برای دیدن روی او، قامت خمیده خود را به بالا میکشم تا دوباره با بازتاب آن چشمان الماسی که در وجود آن رگه های سرخی خون آلود، سراریز شدند، دوباره مواجه بشم و هستی خودم را در آن بازیابم! " حال که توان و رمقی در تن بی جان خود ندارم، روحم را به بردگی او سپردم، تنم را به رحمت او سپردم ، قلبم را با خنجر تو، تکه گوشتی به برهنگی امواج سرگردان موهای خاکستر شده در آتش فروزان فکرت!.. این نامه را با دیده خون، و جوهر ریشه زندگی ام رو کاغذ پیاده میکنم تا شاید قبل رها کردن خودت در مرداب غرق از تاریکی، پایان هستی خودت .. اعترافات من ، طنابی به دست بندد و روحت به فساد آن آغشته نشود ..  "متاسفم منجی بال شکسته من ! من سزاوار عشق ستایش شده تو نیستم ، ولی نمیخواهم؛ نمی‌خواهم زود تو را همانند ماهی ارزشمندی، از حوض خودم از دست بدم! تو سزاوار بهترین هستی، من تمام تو را دوباره میخواهم ، نباید روحت در این وزش خانه مان سوز به فساد من اشباع شود ! .. نفس هایم به من خیانت می‌کنند.. ولی شاید باید کلمات را جا به جا کنم ، خیانت می‌کردند؛ قبل از تو ، قبل از دیدن بازتاب روی نورانی تو ، قبل از استشمام رایحه تو ، قبل از غرق در بازو رهایی تو! قبل از همه چیز که بی صدا به تو گره خورده است ..

_

رفته بودم تا بگویم، یک غزل با رنگ آبی یک غزل هم رنگ دریا، با دلی دلتنگ آبی «زهرا وهاب»

یوزرAnatoly قلب مهربونی داری✨

یوزر اولگا- اکانتت بوی خون وشب رو میده✨🩸