مجال خلوتی پیدا شود از حرف لبریزم منی که در خودم عمریست اشک و بغض می‌ریزم شبیه کودکی در حسرت یک بستنی چوبی که می‌بیند به دست این و آن ، با خود گلآویزم 'اگر شاعر نمی‌بودم دلم می‌خواست برگردم گلوبندی شوم از گردنت خود را بیآویزم' نمی‌ارزد به حسرت خوردن و افسوسِ فرداها اگر یک لحظه امروز از تماشایت بپرهیزم برای مردم دنیا از آن چشم تو خواهم گفت اگر بگذارد این سنگ لحد ، از خاک برخیزم

یک‌سینه حرف هست ولی نقطه‌چین بس است خاتون دل و دماغ ندارم همین بس است یک روز زخم خوردم یک عمر سوختم کو شوکران ؟ که زندگی اینچنین بس است ‹ عشق آمده‌ست عقل برو جای دگری › یک پادشاه حاکم یک سرزمین بس است مورم ، سیاوشانه به آتش نکش مرا یک‌ذره آفتاب و کمی ذره‌بین بس است ظرف بلور ، روی لبت خنده‌ای بپاش نذری ندیده را دوخط دارچین بس است مارا به تازیانه نوازش نکن عزیز که سوز زخم کهنه‌ی افسار و زین بس است از این به بعد عزیز شما باش و شانه‌هات ما را برای گریه سرِ آستین بس است

قاضیِ عادلِ قصه به نگاهت دل باخت یک نگه کردی و یک دادسرا ریخت به هم ‌‌.