فرمان توقف؛ کاروان در سرزمین کربلا فرود می‌آید 🔹صبح روز دوم محرم سال ۶۱ هجری، کاروان امام حسین(ع) همچنان تحت مراقبت نیروهای حر بن یزید ریاحی در حرکت بود. 🔹در میانهٔ راه، پیک تازه‌ای از سوی عبیدالله بن زیاد رسید. او نامه‌ای برای حر آورده بود. مضمون دستور روشن بود: حسین را در جایی فرود آور که نه پناهگاهی داشته باشد، نه آبادی‌ای در کنار آن باشد و نه راه گریزی برایش باقی بماند. 🔹پس از دریافت این فرمان، حر مسیر حرکت کاروان را متوقف کرد. 🔹کاروان به سرزمینی رسید که بعدها نامش برای همیشه در تاریخ ماندگار شد؛ کربلا. 🔹در منابع کهن نقل شده است که امام از نام آن سرزمین پرسید. پاسخ دادند: «کربلا». با شنیدن نام آنجا فرمود: «اللهم إنی أعوذ بک من الکرب والبلاء» «خدایا از اندوه و بلا به تو پناه می‌برم.» سپس فرمود: 🔹«اینجا محل فرود ماست، اینجا جای ریخته‌شدن خون ماست و اینجا محل دفن ما خواهد بود.» 🔹کاروان در همان روز خیمه‌ها را برپا کرد. زنان و کودکان از مرکب‌ها پیاده شدند. مردان مشغول برپایی اردوگاه شدند و در کنار آنان سپاه حر نیز اردو زد. 🔹در سوی دیگر، کوفه آرام‌آرام در حال تجمیع نیرو بود. عبیدالله بن زیاد می‌خواست پیش از آنکه شرایط از کنترل خارج شود، همهٔ راه‌های ممکن را ببندد. فرمان اعزام نیروهای بیشتر یکی پس از دیگری صادر می‌شد. 🔹غروب دوم محرم فرا رسید. خیمه‌ها در سکوت دشت برپا بود. کودکان در میان خانواده‌هایشان استراحت می‌کردند و مردان درباره آینده‌ای سخن می‌گفتند که هر ساعت روشن‌تر می‌شد. 🔹اکنون کاروان به مقصدی رسیده بود که دیگر ترک آن ممکن نبود. @Farsna - #روایت_کربلا

نخستین لشکرها از کوفه می‌رسند؛ حلقه محاصره آغاز می‌شود 🔹یک روز از استقرار کاروان امام حسین(ع) در کربلا گذشته بود. خیمه‌ها برپا شده بودند و دو اردوگاه در فاصله‌ای نه‌چندان دور از یکدیگر قرار داشتند؛ در یک سو خاندان و یاران امام و در سوی دیگر نیروهای حر بن یزید ریاحی. 🔹اما عبیدالله بن زیاد به همین مقدار بسنده نکرده بود. او می‌دانست که تا زمانی که حسین بن علی در کربلا حضور دارد، باید اوضاع را کاملاً تحت کنترل بگیرد. به همین دلیل، فرمان اعزام نیروهای تازه از کوفه صادر شد. 🔹در روز سوم محرم، یکی از مهم‌ترین فرماندهان کوفه وارد کربلا شد: عمر بن سعد. 🔹عمر بن سعد با حدود ۴ هزار نفر از کوفه حرکت کرد و در کربلا اردو زد. از این لحظه، فرماندهی عملیات از حر به عمر بن سعد منتقل شد و او مسئول اصلی برخورد با امام حسین شد. 🔹عمر بن سعد پیش از این امید داشت حکومت منطقه‌ای به نام «ری» را به دست آورد. عبیدالله بن زیاد این وعده را به او داده بود و اکنون او را میان دو انتخاب قرار داده بود: یا فرمان جنگ با حسین را بپذیرد یا از حکومت ری چشم بپوشد. او راه نخست را انتخاب کرد. 🔹با ورود عمر بن سعد، اوضاع شکل تازه‌ای پیدا کرد. اکنون دیگر مسئله فقط مراقبت از کاروان نبود؛ سپاهی در برابر سپاهی دیگر صف‌آرایی می‌کرد. 🔹عمر بن سعد تلاش کرد از هدف امام آگاه شود. فرستادگانی میان دو اردوگاه رفت‌وآمد کردند. امام بار دیگر توضیح داد که مردم کوفه برای او نامه نوشته‌اند و او به دعوت آنان آمده است؛ اگر اکنون از آمدنش ناخشنودند، حاضر است بازگردد. 🔹این سخنان به کوفه گزارش شد، اما پاسخ عبیدالله بن زیاد روشن...

بود: تصمیم نهایی باید به سود حکومت یزید تمام شود. 🔹در همین روزها تعداد نیروهای کوفه آرام‌آرام افزایش می‌یافت. گروه‌های تازه از شهر می‌رسیدند و در اطراف اردوگاه عمر بن سعد مستقر می‌شدند. هنوز نبردی رخ نداده بود، اما توازن قوا هر ساعت بیشتر به سود سپاه کوفه تغییر می‌کرد. 🔹در اردوگاه امام، شرایط متفاوت بود. یاران اندک بودند، اما انسجام و آرامش در میان آنان دیده می‌شد. آنان می‌دانستند که در محاصره‌اند، اما هنوز امید داشتند راهی برای جلوگیری از جنگ پیدا شود. 🔹غروب روز سوم، دشت کربلا دیگر شبیه روز ورود کاروان نبود. نیروهای بیشتری از افق پیدا بودند و خیمه‌های سپاه کوفه هر روز گسترده‌تر می‌شد. 🔹حلقه محاصره تازه در حال شکل‌گیری بود؛ حلقه‌ای که قرار بود روزبه‌روز تنگ‌تر شود. @Farsna #روایت_کربلا

متن کامل رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهم‌نامه رئیس‌جمهوران ایران و امریکا ✏️ بسم‌ الله‌ الرّحمن ‌الرّحیم 🔸ملّت پرشور و باوفای ایران 💬همانگونه که مطلع شُدید، تفاهم‌نامه‌ای بین رئیس‌جمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاش‌های زیادی را به‌عمل آوردند و البته این رئیس‌جمهور آمریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرم‌ها برای این امر استفاده می‌کرد. 💬بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیس‌جمهور محترم به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه‌ی آن را صادر نمودم‌. ایشان همچنین تصریح کرده‌اند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیاده‌خواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف انواع نصرت‌ها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد. @Farsna

لشکری که هر روز بزرگ‌تر می‌شد 🔹چهارمین روز محرم فرا رسید. ۲ روز از ورود کاروان امام حسین(ع) به کربلا می‌گذشت و حالا نشانه‌های یک محاصرهٔ بزرگ آشکارتر از همیشه بود. 🔹در اردوگاه کوفه، عمر بن سعد مشغول سازمان‌دهی نیروهای تازه‌وارد بود. از کوفه پیوسته گروه‌های جدیدی اعزام می‌شدند و تعداد سپاهیان رو به افزایش بود. 🔹عبیدالله بن زیاد از سران قبایل و فرماندهان کوفه خواسته بود نیروهای خود را به کربلا بفرستند و از هرگونه همراهی با حسین بن علی جلوگیری کنند. 🔹در کوفه فضای سنگینی حاکم بود. مأموران عبیدالله در شهر رفت‌وآمد می‌کردند و راه‌های خروج را زیر نظر داشتند. بسیاری از کسانی که پیش‌تر برای امام نامه نوشته بودند، اکنون یا از ترس سکوت کرده بودند یا تحت فشار قرار داشتند. 🔹در کربلا نیز شرایط به‌تدریج تغییر می‌کرد. خیمه‌های سپاه کوفه از چند سو اردوگاه امام را دربر گرفته بودند. هنوز راه آب به‌طور کامل بسته نشده بود و درگیری مستقیمی رخ نداده بود، اما هر روز که می‌گذشت، امکان خروج از منطقه کمتر می‌شد. 🔹در این میان، گفت‌وگوها همچنان ادامه داشت. عمر بن سعد مایل بود بدون جنگ مسئله را حل کند؛ نه از سر همدلی با امام، بلکه به این دلیل که می‌دانست رویارویی با فرزند پیامبر می‌تواند پیامدهای سنگینی داشته باشد. 🔹گزارش‌هایی میان او و عبیدالله بن زیاد ردوبدل می‌شد. عمر بن سعد سخنان امام را به کوفه فرستاد؛ اینکه اگر مردم کوفه از دعوت خود منصرف شده‌اند، او آماده بازگشت است. اما عبیدالله بن زیاد حاضر نبود چنین چیزی را بپذیرد. 🔹در اردوگاه امام، روزها به عبادت، گفت‌وگو و آماده‌سازی می‌گذشت....