💌 #می‌نویسم_برای_پدر_شهیدم | خستگی ممنوع 🔰 تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنه‌ای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴، فروردین ١۴٠۵ 🔻 سنگینی چوبه‌ی پرچم به دستم فشار آورد. پرچم را به دوش گرفتم و به خطابه‌ی سخنران گوش دادم. زنی جمعیت را کنار زد. پر چادرش را به گردنش گره زده بود و قاب عکسی را در هوا تاب می‌داد. عکس پسری جوان را. خیلی جوان. زن با رجزخوانی پیش می‌آمد. قاب عکس چوبی را طوری گرفته بود تا همه ببیند‌. صدایش نزدیک می‌شد که می‌گفت شش ماه چشم انتظار دیدنش بود. 🔻 اشک نمی‌گذاشت درست ببینمش. چهره‌ی تار و ناواضح مادری مقاوم روبه‌رویم می‌لرزید. خودم را به آغوشش رساندم. با یک دست بغلم کرد. با دست دیگرش هم‌چنان عکس جوانش را در آسمان تاب می‌داد و می‌گفت: «پسرم فدای علی اکبر حسین.» 🔻 از آن آغوش گرم جدا شدم. مادر شهید برایم دعای عاقبت‌به‌خیری کرد. جمعیت را شکافت و صدای رجز خواندنش متوقف نشد. خجالت کشیدم از اینکه به دست‌هایم فرصت خستگی در کردن دادم. ✍🏻 زهراسادات رضایی 🗓 شماره ٢٠٢ 🇮🇷 مجموعه‌روایت «می‌نویسم برای پدر شهیدم» فراخوانی است از حضور در قلب خیابان‌های ایران. متن یا فیلم خود از حضورتان در تجمعات این شبهای سوگ و حماسه را برای ما بفرستید به این شناسه: @reyhaneh_contact رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh

أَللَّهُمَّ اغْزُ بِکلِّ نَاحِیةٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ عَلی مَنْ بِإِزَائِهِمْ مِنَ الْمُشْرِکینَ، وَ أَمْدِدْهُمْ بِمَلائِکةٍ مِنْ عِنْدِک مُرْدِفِینَ، حَتَّی یکشِفُوهُمْ إِلی مُنْقَطَعِ التُّرَابِ قَتْلًا فِی أَرْضِک وَ أَسْراً، أَوْ یقِرُّوا بِأَنَّک أَنْتَ اللَّهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ وَحْدَک لا شَرِیک لَک؛ خداوندا، در تمامی نواحی کشور اسلامی در هر کجا که مشرکان مستقراند، مسلمانان را علیه آنان تجهیز و آنان را با صف هایی از فرشتگان مدد بنما، تا کافران را یا به خاک مذلّت نشانده و یا آنان را به اسیری بگیرند و یا این که آنان به یگانگی تو اقرار بنمایند.

بیکار نشین رفیق صلوات بفرست، آیت الکرسی بخون و دعای توسل ‌برای رزمنده‌هامون دعا کنیم خیلی لحظات مهمیه

. ختم صلوات جهت اسارت خلبان امریکایی سهم هر نفر ۱۱۰ صلوات تقدیم به امیر خیبرشکن .

چه می‌کنن عشایر غیور ما با تفنگ‌های برنوشون🇮🇷 #شجاعت

اگه لرها این خلبانو پیدا نکنن تا خود آمریکا میرن و یه خلبان زنده‌گیری می‌کنن.

به هالیوودسازان و سازنده‌ بازی‌های بتل‌فیلد و کالاف‌دیوتی بگویید هالیوود اینجاست. در دشت‌ها و تپه‌های یاسوج و کهکلویه و اصفهان. سازنده فیلم تاپ‌گان را که در آن تام کروز سوار بر جنگنده، ایران را بمباران می‌کند و راحت می‌رود را بیاورید اینجا. بگویید ما خود خود هالیوودیم. بگویید هیجانی‌ترین و حماسی‌ترین فیلمنامه اکشن‌ را امروز رزمنده‌های ایرانی نوشته‌اند. جنگنده مجهز ابرقدرت جهان ساقط می‌شود. خلبان آن، که صدسال است در فیلم‌ها موجودی شکست‌نا‌پذیر تصویر می‌شود اجکت کرده و چون سگی ترسو در پستویی پنهان شده. تیم عملیات جستجوی آمریکایی، شبیه فیلم‌های سینمایی مثل کفتاری بو کشان برای نجات خلبان وارد می‌شود ولی این‌بار شیران ایران هلیکوپتر را هم می‌زنند. حالا شیرها وجب‌به‌وجب دنبال طعمه می‌گردند و خلبان بزدل آمریکایی با شلواری خیس و قلبی لرزان نفس می‌زند و جیزز کرایست می‌گوید. حالا شما در نگاه مردم دنیا تحقیرشده ترین ارتش جهانید و ما نویسنده حماسی‌ترین اپیزودهای تاریخ! «مهدی مولایی» @m_molaie110

آن طرف، صدای آژیر هو می‌کشد، ترس مثل یک سایه‌ی سنگین و سیاه می‌افتد روی شهر ویرانه. یک گله آدم می‌دوند سمت پناهگاه. برای اینکه زودتر برسند همدیگر را هل می‌دهند و زیر دست و پا له می‌کنند. این طرف هلی‌کوپتر فوق‌پیشرفته‌ی آمریکایی روی آسمان ایران چرخ می‌خورد. مرد غیور روستایی کنار چند ردیف آجر چیده شده از پیِ یک ساختمان نیمه‌کاره سنگر می‌گیرد و با اسلحه‌ی برنو‌ به هلی‌کوپتر شلیک می‌کند. دختر خردسالش در چند قدمی‌اش ایستاده و با هیجان روی زمین بپر بپر می‌کند، پدرش را تشویق می‌کند و می‌گوید: بابایی بزنش، بابا نترس.

سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا ۖ وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ ۚ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ ﴿١٥١ آل عمران﴾ و خدا در قلوب کافران رعب و هراس می‌افکند

فَصَبَّ عَلَيهِم رَبُّكَ سَوطَ عَذاب ‌پس پروردگارت تازیانه عذاب را بر سرشان كوفت‌ إِنَّ رَبَّكَ لَبِالمِرصاد ‌به تحقیق پروردگار تو البته در كمین است‌. اینهایی که تو آتش می‌سوزه، این لاشه‌های جزغاله و سوخته‌‌، برای نجات خلبانشون اومده بودند🔥

روابط عمومی سپاه: ترامپ قمار‌باز، خدای شن‌های طبس هنوز هست‌.

امشب فرشته‌های خدا با هر قطره بارون به زمین اومدن و دونه دونه مجاهدان خیابون رو بوسه بارون کردند. این متن رو در حالی که از سرما می‌لرزم و خیس از بارون رحمت خدا هستم می‌نویسم. _یا صاحبنا‌، امام زمانِ ما، آقای ما، امشب زیر بارون شدید هم میدون رو خالی نذاشتیم‌. _اگه دوربین داشتم می‌تونستم هزاران عکس بگیرم از مردم حماسه‌ساز این شب‌ها. _بارون که هیچی، از آسمون سنگ بباره، موشک بباره هم میدون رو خالی نمیذاریم.