«چه کسی می‌فهمد در دلم رازی هست؟ می‌سپارم آن را، به خیال شب و تنهایی خود:)!ՙՙ

🥀 می‌خواستم که شعر بگویم برای تو وقتی که بود روی زمین جای پای تو گم می‌شدند واژه و وزن و ردیف و لحن می‌آمدم که شعر بگویم برای تو جام خیال خالی‌ام انگار می‌شکست شعری نداشتم که بریزم به پای تو رگ‌های دست پیر تو را دوست داشتم وقتی که می‌نشست کنار عبای تو هرگز نشد که شعر بگویم برایشان آن دست‌های مقتدر آشنای تو یا شعر می‌سراییم یا خیره می‌شویم من خیره می‌شدم به خط خنده‌های تو چون خود کشیده بود خطوط رخ تو را دستان مهربان و لطیف خدای تو دستان شاعرانگی‌ام خسته می‌شدند صیقل زنند آینه‌ را در سرای تو اکنون تو رفته‌ای و نمانده برای من جز عکس‌ها و خاطره‌ها و صدای تو دیگر گذشت آن که نگاهت کنم به شوق دیگر گذشت زمزمه‌ی: «من فدای تو» یادش بخیر لحن قدم‌های محکمت قد بلند و قامت بی‌انحنای تو آخر چگونه من بپذیرم تو رفته‌ای من مانده‌ام نشسته به سوگ عزای تو قلبم شکسته است و نفس تنگ می‌شود آه از جهان بی‌تپش و بی‌هوای تو هرچند رفته‌ای ز میان؛ زنده‌تر شدی این شعر یادگار شد از ابتدای تُو.. 🥀

بی تُ فروریخته اَم در خودم ..

کاش قدری بیشتر وصل تو را می‌خواستم ، حیف تسبیحی که تنها صرف استغفار شد .

≡ خـُوشا آن روز بــَر صـَحنـَش بـِشینیم ضــَریح ُ گنبــَد ِ زردش بـِبینیم ؛ خوشآ آن روز با یك [ یا حسین جان ] میــٰان ِ کـَربلا آرام بـِمیریـم ᯓ

ز همه دست کشیدم که تو باشی همه ام؛ با تو بودن ز همه دست کشیدن دارد..