چاره‌ای نیست. خاورمیانه‌را به خاورمان می‌گیریم و ادامه‌ی حیات می‌دهیم.

روانی‌ت می‌کنن بعد می‌پرسن چرا

امروز را به نام مردی نوشته‌اند که با "واژه" وطن را زنده نگه داشت. فردوسی، آن باغبان پیرِ زبان ما، هزاره‌هاست پای ریشه‌های فارسی آب می‌ریزد تا هنوز عطر سخن از تاریخ ایران، برای همه بماند. ابولقاسم، با شمشیر نه، که با شعر ایستاد؛ و هر بیتش، حصاری شد گردِ نام و یادِ ما. در جهانِ پرغوغای فراموشی، صدای او هنوز آرام و استوار می‌گوید: «ایران را با واژه باید ساخت». حالا فردوسی آهسته قلم به‌دست می‌گیرد و می‌نویسد «پی افکندم از نظم کاخی بلند، که از باد و باران نیابد گزند. بسی رنج بردم در این سالِ سی، عجم زنده کردم بدین پارسی».

فردوسی را باید نه صرفاً شاعر، که حافظِ امکانِ بقا دانست. مردی که در هیاهوی زوال، به زبان پناه برد تا هویت ایران در فراموشی دفن نشود. فردوسی بود که به ما آموخت؛ ملت، پیش از آن‌که بر خاک و مرز استوار باشد، بر حافظه و کلمه و زبان ایستاده است. شاهنامه فقط کتابِ روایتِ پهلوانی نیست، سند ایستادگیِ یک فرهنگ است در برابر نیستی. و چه عظیم است شانِ آن کسی که با قلم، کاری کرد که شمشیر از انجامش ناتوان بود: نگاه داشتنِ نام‌ها، معناها و ریشه‌ها. پس اگر امروز از فردوسی یاد می‌کنیم، در حقیقت از انسانی سخن می‌گوییم که زبان را از "ابزارِ گفتن"، به "خانه‌ی بودن" بدل کرد. بوس برای حکیم ابوالقاسم فردوسی.

📣 پیام رهبر انقلاب به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی 📱 @rahbar_enghelab_ir

خیلی کله‌م خرابه، اگر چهارده سالم بود دیلیت‌اکانت می‌کردم

بنده Last seen recently نیستم ولی Last died recently چرا.

میناب گُلستانه!

من هرروز رو به زندگی: