. ما در دورهٔ «خلاق» برای اولین تمرین‌ از هنرجویان می‌خواهیم از خانه بیرون بروند، #حواس بینایی و شنوایی‌شان را به جزئیاتِ اطراف بسپارند و آنچه را می‌بینند برایمان ثبت کنند. یکی از هنرجوها گفت درگیر فعالیتی #جهادی است. پذیرفتم تمرین را همان‌جا، در محیط کارش انجام بدهد. حالا می‌خواهم شما را #مهمان بخشی از دیده‌های او کنم. «وارد مدرسه شجره طیبه #میناب شدم. - کفش مشکی ورزشی خاکی #دانش‌آموزی را دیدم که بر روی تپه‌ای در انتهای محوطه مدرسه قرار داشت. - قطعه‌ای از #پیکر شهید که شبیه به قسمتی از دست بود، قطعه ای اندازه کف دست که به نظر می‌آمد با یکی از اشیایی که در آوار بوده بر اثر انفجار باهم ممزوج شده بودند و یکی شده بودند. - پاک‌کن نارنجی رنگی که در بین آوارهای #مدرسه پیدا کردم، در بین خاک های #آوار رنگش پریده و به تیرگی می‌زد. - حلقه ساده‌ای که در بین تپه ای از آوارهای مدرسه پیدا شد، اندازه انگشت دست یک #دختر بچه اول #ابتدایی می‌شد و قسمتی از آن جوش داده شده بود. - پرچم بسیار بزرگ #ایران که از طبقه دوم ساختمان نیمه مخروبهٔ مدرسه آویزان شده بود و وسط آن به اندازه تقریبا یک کف پارگی داشت.» من در آن لحظات گویی #روضه می‌خواندم. شما هم اگر چشم‌تان تر شد یا قلب‌تان مچاله، از خدا برای دل پدر و مادرهای فرشته‌های میناب قرار و #آرامش بخواهید. #وطن @maralane .

. در هر گروه و کانالی عکس یا کلیپی اگر ببینم که ذیل آن نوشته باشد #کشور_دوست بی‌درنگ رد می‌کنم. هر جایی گلیمی به رنگ #آبی می‌بینم بغض مثل تیغ ماهی می‌نشیند بیخ گلویم. برایم نوشته بود: «دیشب رسیده است #تهران و می‌خواهد برود #بیت» هشت سال پیش فکرش را هم نمی‌کردم آخرین باری باشد که دارم روی آن گلیم‌های آبی دست می‌کشم.‌ به حالش غبطه خوردم.‌ نوشتم: «جای منم روی اون گلیم‌ها دست بکشید.» نوشتم اما توقعش را نداشتم. دو ساعت و چهل پنج دقیقه بعد با پیامش برای اولین بار عکسی از کشور دوست را باز کردم و حالا حسرت‌هایم می‌خواهند خفه‌ام کنند. :( مرا به سخت جانی خود این گمان نبود... .

. بسم رب سید علی امروز، بیست و ششمین روز فراق است آقای #شهید من. سر ظهر یکی از آشنایان از #شیراز تماس گرفت. با خودم گفتم حتما خبر دیشب را شنیده و نگرانمان شده است. وقتی خیالش را راحت کردم که خبری نیست با #طعنه گفت: «پس معلومه تو هم خبر نداری چی می‌گذره اونجا!» نگاهی به همسرم کردم و مطمئن شدم واقعا خبری نیست. ادامه داد که می‌گویند یکی از مسجدهای بزرگ #مشهد را زده‌اند و جمعیت زیادی از مردم آسیب دیده‌اند. خنده‌ام گرفت. لابد منظورش مسجد #الزهرا بود و خبر را هم از معلوم‌الحال‌هایی چون اینترنشنال گرفته بود. خاطرش را آسوده کردم که خبری نبوده و چنین جمعیتی هیچ کجای مشهد آسیب ندیده است. موقع خداحافظی هنوز هم مشخص بود باور نکرده است.‌ دلم برایش سوخت که نمی‌تواند از قوه تعقل خودش استفاده کند اما کاری هم از دستم ساخته نبود. آنکه خواب است را می‌شود بیدار کرد، اما برای آنکه خودش را به خواب زده واقعا نمی‌توان کاری کرد‌! بعد از #نماز مغرب و عشا بالاخره رفتیم و برای بچه‌ها #کفش خریدیم. دخترک چند ماهی می‌شد که راه افتاده بود و هنوز کفش نداشت. قرار بود نیمه اسفند برایش بخریم و خبر نداشتیم قرار است اسفند به جای نوید #عید و #شادی، گرد #داغ و #غم بپاشد روی زندگی‌مان.‌ دوره افتادیم در محل خودمان و بالاخره مقابل اولین کفش‌فروشی‌ای که #کفش بچه‌گانه در ویترین داشت ایستادیم. فروشنده وقتی متوجه شد اولین کفش دخترک است یک سوم قیمتش را تخفیف داد. دخترکمان با همان کفش‌ها آمد بیرون و توی پیاده‌رو تند تند راه می‌رفت. دومین کفش‌فروشی برای پسرم هم کفش خریدیم. همسرم باید خودش را می‌رساند به چندتایی از دوستانش. ما را گذاشت خانه و رفت. این با عجله رفتن معنایش جا ماندن ما از #تجمع آن شب بود. شام بچه‌ها را دادم. دلم برای شمیم خیلی تنگ شده بود. تماس گرفتم و یک ساعتی، شاید هم بیشتر صحبت کردیم. پشت فرمان وسط #تجمع_خودرویی بود. از هر دری حرف زدیم و حال دلم عوض شد. موقع #خواب پسرم گفت می‌خواهد امشب او #قصه بگوید. قصه رباتی را تعریف کرد که دوست داشت به همه کمک کند اما مردم به او اعتماد نمی‌کردند، #ربات پیش مادر می‌رود تا از او کمک بگیرد. بعد از صحبت‌های مادرش متوجه می‌شود باید با آدم‌ها #مهربان‌ و #مودب صحبت کند تا به او اعتماد کنند. با قصه‌اش خوابم برد. این را وقتی فهمیدم که چند باری تکانم داد و گفت‌: «بیدار شو دیگه مامان، حالا نوبت توئه #قصه بگی من بخوابم.» :/ ۶ #فروردین ۱۴۰۵ #روزنگار_جنگ @maralane .

. آخ از این خنده‌های دلبرانه‌ات #حضرت_ماه @maralane .

. بسم رب سید علی امروز، بیست و هفتمین روز فراق است آقای #شهید من. «خیابان‌ها حرم شده‌اند.» همین که شماره خانم میم را روی گوشی دیدم حدس زدم آمده است #مشهد.‌ برایم بوی #شیراز می‌‌دهد. بوی #معرفت می‌دهد.‌ هربار بیاید مشهد خبرم می‌کند. خوب می‌داند آدم‌ها در غربت دلشان بیش از هر چیز دیدن یک همشهری، یک‌ دوست، یه هم‌صحبت عزیز می‌خواهد. با همه سختی‌ای که برایش داشت همیشه خبرم‌ می‌کرد تا همدیگر را ببینیم. از خوش اقبالی‌ام مشهد بود. هر چقدر اصرار کردم گفت شرایطش را ندارد بیاید خانه‌مان. برای بعدازظهر در حرم قرار گذاشتیم. لباس‌های بچه‌ها را آماده کردم. گوشی را برداشتم که به شارژ بزنم. دیدم ۵،۶ تماس بی‌پاسخ دارم. خانم میم بود. جایی از قبل قرار داشت و می‌خواست ساعت آمدنم را بپرسد. قرارمان لغو شد و دیگر فرصتی برای دیدنش نداشتم. دلم سوخت هم برای ندیدنش هم برای زیارتی که از آن محروم شدم. بعدازظهر نشستم به ضبط صوت #ارزیابی هنرجویانم. هربار خبر تکرار دوره می‌خواهم بدهم تا چند دقیقه حال خودم بد است. گوشی را می‌گذاشتم و می‌رفتم کمی با بچه‌ها #بازی می‌کردم و دوباره بر می‌گشتم. بالاخره آخرین صوت را هم #ضبط کردم و خیالم راحت شد این ترم هم با همه سختی‌ها، غم‌ها و چالش‌هایش سپری شد و نقطه پایانش را گذاشتم. امشب هم از تجمع جا ماندم. سه دور لباس‌شویی را روشن کرده بودم. دو تا سبد لباس تا کرده بودم و در خودم این توان را ندیدم که تنهایی بچه‌ها را ببرم. قبل از #خواب پیام‌های ایتا را چک کردم. آزاده نوشته‌ بود: «توی تجمع یکی رو دیدم عین تو» اشک راه گرفت به پهنای صورتم. برایش نوشتم: «چند شبه بال بال میزنم برای اینکه برم تجمع و نمیشه. پیامت رو خوندم به نظرم رسید این قدر این تجمع‌ها مقدسه که خدا هوای دلمونو داره و به نیت‌مون نگاه می‌کنه» بعد از پیامش حس کسی را داشتم که در #بین‌الحرمین شبیه او را دیده باشند.‌ خیابان‌ها #حرم بودند و قدم گذاشتن در این حرم‌ها رزقی بود که به گمانم خدا به همه نمی‌داد. اشک‌هایم را هنوز پاک نکرده بودم که خبر زدن تهران آمد. داشت سنگین می‌زد.‌ شروع کردم به خواندن آیه الکرسی برای آقا #سیدمجتبی، برای رفقای تهرانی‌ام و به خصوص آن دوتایی که شرق نشین بودند. تقریبا دو ساعتی جویای حال رفقایم بودم تا کمی دلم آرام گرفت. ۷ #فروردین ۱۴۰۵ #روزنگار_جنگ @maralane

از سه‌شنبه هفته پیش که خبر بستری شدن بابا را شنیدم، نشد که بروم تجمع.‌ این بار خیر سرم مثل کوه بودم، نقاب زیبایی هم به صورت زدم اما باز هم هر روز بدتر از روز قبل زمان از دستم در می‌رفت‌. حالا عمیقا دلم می‌خواهد کسی پیام بدهد و بگوید این شب‌ها کسی را دیده است عین من! :( #چه‌چیزهایی‌می‌تواندآرزو‌باشد...

💚 #حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | الو بهشت؟ ▪️ امروز خیابان‌ خیلی‌خیلی شلوغ بود. آدم بزرگ‌ها داشتند روی دیوار سفید بزرگی خط‌خطی می‌کردند. خاله که چفیه‌ی سفید و سیاه داشت، بغل دیوار ایستاد. آرام آستین لباسش را کشیدم و گفتم: «برای منم می‌نویسی خاله؟» خندید. در ماژیک را که باز کرد، بوی داروهای بابایی را می‌داد. بوی بيمارستانی که بابا از آن‌جا دیگر برنگشت خانه. گفتم: «خاله بنویس الو بهشت؟ گوشی رو بدید به آقا!» ▫️ روی اسم آقا دست کشیدم. مامان همیشه می‌گفت حالا که بابا رفته پیش خدا، آقا بابای من هم هست. اشک‌هایم را با دنباله‌ی روسری پاک کردم و باز گفتم: «خاله بنویس: آقاجون به بابا بگو مامان قول داده هم مامانم باشه، هم بابام.» 📅 شماره ١٠ ✍🏻 مارال جوان‌بخت #داستانک رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh

. دخترایی که باباشون بازاریه همیشه به بقیه پز می‌دن سر اینکه هیشکی توی حافظه و حواس جمعی‌ به گرد پاشون نمی‌رسه. دنیا چه جوری می‌چرخه که اون بابا به باره به دخترش می‌گه: «رمز گوشیمو عوض می‌کنی؟ یه چیز ساده بذاری یادم بمونه.» و چه خاکی بر سر اون دختره که هنوز زنده‌ست. برای بابای بازاری این دختر دعا کنید بازم پز باباشو بده. .

. «چرخ دنیا باب میل هیچ‌کس نمی‌چرخد» دخترکم تازه بیدار شده بود. دست و رویش را شستم. برایش کمی فرنی کشیدم. قاشق دوم یا سوم بود که تلفن زنگ خورد. شماره برایم آشنا بود. صدای آقای جواهری که پیچید توی گوشی انگار بند دلم پاره شده باشد. علت تماس را می‌دانستم اما باور نمی‌کردم. وقتی گفتند از فهرست ۱۵ نفره، یکی از اعضا نمی‌تواند بیاید و من اولین نفر لیست انتظارم چشم‌هایم را بستم. گوشی را دور کردم و نفس عمیق و بلندی کشیدم. گفتم احتمالا باید با نفر دوم لیست تماس بگیرند. اما نخواستم فرصتم را بسوزانم. وضعیت بابا را برایشان توضیح دادم؛ گفتم شاید نزدیک‌های سفر بتوانم همراهشان شوم. قرار شد اگر آمدنی بودم، خبر بدهم تا شاید جایی برایم باز شود و شانس همراهی با گروه را داشته باشم. برای خودم کلی فکر و #خیال ساخته بودم، گمان می‌کردم بابا یک هفته‌ای سرپا می‌شود، ماجرا را برایش می‌گویم. به #رفیق شفیقش در #بندرعباس زنگ می‌زند و خبر آمدنمان را می‌دهد. بابا بچه‌ها را نگه می‌دارد و من با خیالی آسوده می‌روم #میناب. بابا سال‌ها مسیر #شیراز–بندرعباس را زندگی کرده بود؛ هر پیچ و هر ایستگاه را می‌شناخت. دلم گرم همین آشنایی بود که یک تیر و چند نشان است. حالا اما کنار بابا دراز کشیده‌ام، زل زده‌ام به آخرین عکس کانال مجله مدام و فکر می‌کنم به روزی که بالاخره دوباره بابا می‌تواند پشت فرمان بنشیند، این نوشته را برایش می‌خوانم. می‌خندیم به همه‌ی روزهای سختی که فکر نمی‌کردیم بگذرد و برنامه #سفر می‌چینیم به مقصد میناب. #خدا‌پشت‌و‌پناه‌تان‌رفقا @maralane .

. عمو توی تراس خوابیده و صدای موسیقی از لای پنجره‌ی بین تراس و اتاق در گوشم می‌پیچد. سال‌هاست عادت دارد وقتی می‌خوابد، موسیقی پخش کند. من چشمانم را می‌بندم و به کودکی‌ام سفر می‌کنم؛ به همان روزهایی که مامان به جای خوابیدن با این آهنگ‌ها روزش را شروع می‌کرد. وقتی ابی خواند «داره می‌میره دلم برا اون مخمل نگات»، دلم برای عزیزی تنگ شد که این چند روز هر بار دیدمش، از نگاه کردن به چشمانش حذر کردم؛ مبادا دلم بلرزد... چه چیزهای کوچکی می‌تواند دل آدم‌ را همزمان هم متلاطم کند هم آرام. @maralane .

. نشسته‌ام پای نقد تمرین. توی متن یکی از هنرجویانم، #شخصیت داستانی‌اش در تعادل ثانویه به این درک می‌رسد که: «گاهی برای ماندن، نباید سفت بود، باید مثل آن ریشه‌ی نازک، راهی میان سنگ‌ها پیدا کرد و با آن‌ها یکی شد.» به گمانم شخصیت داشت با من صحبت می‌کرد، در گوشی می‌گفت وقت‌ش رسیده که راهی از دل سنگ‌ها برای بقا پیدا کنم. :) @maralane .

. #زندگی با من کنیه داشت من به زندگی #لبخند زدم؛ خاک با من #دشمن بود من بر #خاک خفتم. از شاملو. @maralane .