🌷 رهبر انقلاب: ان‌شاءالله شکوه ملّت ایران در ۲۲ بهمن قدرتها را وادار به خضوع خواهد کرد.

پیامبر فرمود: آیا می دانید که حق همسایه چیست؟ عرض کردند: خیر! فرمود: اگر از تو کمک خواست به کمک او بشتابی، اگر قرض خواست به او بدهی، اگر فقیر شد به او کمک برسانی و اگر به مصیبتی دچار شد به او تسلیت بدهی، اگر خیری نصیب او شد به او تبریک بگویی، اگر مریض شد به عیادت او بروی و اگر مرد به تشییع جنازه اش حاضر شوی، ساختمانت را در مقابل خانه او چنان بلند نسازی که جلو هوا را بگیرد مگر به اجازه او، وقتی که میوه خریدی برای او نیز هدیه ببری و اگر نمی توانی، میوه را مخفیانه به منزل ببر و فرزندت را با میوه بیرون میاور که فرزند او را به خشم در آورد و همسایه را با بوی غذای دیگ خود آزار مرسان مگر آن که برای او نیز سهمیه ای بفرستی. علی بن احمد جبل عاملی، مسکن الفؤاد، چاپ اول، 1407ه.ق، ص 114

با عرض سلام و ادب و احترام خدمت همه عزیزان هر اندازه که از کار بنده راضی هستید کانال متن آرا رو تبلیغ کنید تا سایر دوستان و عزیزان هم بدون مشکل کارشون به پایان برسه. @mousa_hajian https://eitaa.com/matnara

#داستان :درسی که هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد* *هر روز غذای همکلاسیِ فقیرم را می‌دزدیدم تا با تحقیرش سرگرم شوم…* اما روزی که نامه‌ای را خواندم که مادرش در کیسه‌ی غذا پنهان کرده بود، غذا در دهانم مزه  خاکستر گرفت. من تر-س-ناک‌-ترین قلدر مدرسه بودم. نامم سباستین بود. *پدرم سیاستمدار بود و مادرم صاحب زنجیره‌ای از مراکز لوکس سلامت...* بهترین کفش‌ها را می‌پوشیدم، نوترین آیفون را داشتم و در کاخی بزرگ زندگی می‌کردم… اما درونم، تنهایی خفه‌کننده‌ای لانه کرده بود. قربانیِ همیشگی من پسری بود به نام توماس. دانش‌آموز بورسیه‌ای با لباس‌های کهنه، سر همیشه پایین، و غذایی در یک کیسه‌ی کاغذی قهوه‌ایِ چروک و لکه‌دار از روغن. هر روز زنگ تفریح، «شوخی» تکراری‌ام را انجام می‌دادم. کیسه را از دستش می‌کشیدم، روی میز می‌رفتم و فریاد می‌زدم: «بیایید ببینیم شاهزاده‌ی زاغه‌ها امروز چه آشغالی آورده!» توماس هرگز مقاومت نمی‌کرد. ساکت می‌ایستاد، با چشمانی سرخ، و در دلش دعا می‌کرد هرچه زودتر تمام شود. غذایش را بیرون می‌آوردم— گاهی یک موز له‌شده، گاهی برنج سرد...— و میان خنده‌ی جمع، در سطل زباله می‌انداختم. *بعد با کارت اعتباریِ بی‌سقفم می‌رفتم پیتزا می‌خریدم*. یک سه‌شنبه‌ی خاکستری، تصمیم گرفتم ت'ح'ق'یر را *بیشتر* کنم. کیسه را کشیدم. از همیشه سبک‌تر بود. با تمسخر گفتم: «امروز خیلی سبکه! چی شده توماس؟ حتی پول برنج هم تموم شده؟» توماس سعی کرد کیسه را پس بگیرد. با صدایی شکسته گفت: «خواهش می‌کنم سباستین… امروز نه…» همین بیشتر تحریکم کرد. کیسه را جلوی همه برگرداندم. غذایی نیفتاد. فقط… یک تکه نانِ سفت، خالی، و یک کاغذِ تاخورده. بلند خندیدم: «نگاه کنید! نونِ سنگی! مواظب دندوناتون باشید!» کاغذ را برداشتم تا بیشتر مسخره کنم. بازش کردم و نمایشی، با صدای بلند خواندم: «پسر عزیزم: ببخش که امروز نتوانستم پنیر یا کره ..بخرم. صبحانه نخوردم تا این تکه نان را با خودت ببری. این همه‌ی دارایی ماست تا جمعه که حقوقم را بدهند. آهسته بخور تا سیرکننده‌تر باشد. دَرست را خوب بخوان. تو افتخار و امید منی. با تمام جان دوستت دارم… مادرت.» صدایم خط به خط می‌لرزید و فرو می‌ریخت. وقتی به امضا رسیدم، سکوتی سنگین حیاط مدرسه را گرفت. به توماس نگاه کردم. *بی‌صدا گریه می‌کرد و صورتش را از شرم پوشانده بود.* به نان روی زمین نگاه کردم. آن نان، آشغال نبود. صبحانه‌ی مادرش بود. *فداکاریِ گرسنگیِ تن برای سیر کردن عشق.* یادم افتاد کیف غذای چرمیِ ایتالیایی‌ام روی نیمکت مانده؛ پر از ساندویچ‌های لوکس، نوشیدنی‌های وارداتی و شکلات‌های گران. مادرم حتی نمی‌دانست داخلش چیست؛ خدمتکار آن را آماده کرده بود. و سه روز بود که مادرم از من نپرسیده بود مدرسه‌ام چطور گذشت. از خودم بیزار شدم. *من سیر بودم… اما دلم گرسنه.* *توماس گرسنه بود…* *اما لبریز از عشقی که مادرش را گرسنه نگه می‌داشت.* به سمتش رفتم. همه منتظر ادامه‌ی تمسخر بودند. اما من زانو زدم. نان را با احترام برداشتم، پاکش کردم، و همراه نامه در دستش گذاشتم. پس  به سراغ کیفم رفتم، غذای فاخرم را بیرون آوردم و در دامنش گذاشتم. با صدایی گرفته گفتم: «با من غذا عوض کن توماس… خواهشن..!! این نان، از هرچیزی که دارم باارزش‌تر است.» کنارش نشستم. و برای نخستین بار در زندگی‌ام… پیتزا نخوردم. فروتنی .. خوردم. و به خودم قول دادم تا وقتی پولی در جیبم هست، هیچ‌وقت مادری ناچار نشود برای سیر کردن فرزندش از گرسنگیِ خودش بگذرد… پند داستان: *برخی کیسه‌ها خالی‌اند، اما لبریز از کرامت.👏* *و برخی  دل‌ها پرند… اما از انسانیت خالی.😓* 🌹حواسمون به اطرافیانمون باشه🌹

سوره بقره (آیه ۱۲۰) وَلَنْ تَرْضَىٰ عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَآءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (١٢٠) یهود و نصاری هرگز از تو راضی نمی‌شوند تا آنكه از آیینشان پیروی كنی. بگو: مسلماً هدایت خدا فقط هدایت [واقعی‌] است. و اگر پس از دانشی كه [چون قرآن‌] برایت آمده از خواسته‌های نامشروع آنان پیروی كنی، از سوی خدا هیچ یاوری برای تو نخواهد بود. (۱۲۰)

امام جواد علیه السلام 🕊 إِظْهَارُ اَلشَّيْ ءِ قَبْلَ أَنْ يُسْتَحْكَمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ. اظهار چيزي قبل از آنكه محكم و قطعي گردد باعث تباهي آن است. مولانا هم توی یکی از داستان‌های مثنوی میگه که: اگر دانه ای رو کاشتی، به هیچکس راجع بهش نگو. چون حتی اگه یه کلاغ جای اونو یاد بگیره، ثمره‌ی کارتو از دست میدی چه برسه اینکه آدما ازش با خبر بشن هر ایده، هدف، تفکر و برنامه ای تو ذهنتون هست تا زمان به ثمر نشستنش به کسی چیزی نگید...

دکتر انوشه چقدر قشنگ میگه؛ برای رسیدن به آرامش کافیه به خودت قول بدی: قول بده نزاری آدمی که لیاقت نداره ارامشتو بهم بریزه. قول بده اولویت زندگی خودت باشی؛ اول به خودت کمک کنی بعد اگر تونستی به بقیه کمک کنی. قول بده بخاطر احترام به خودت از همه ی خاطراتی که بهت آسیب زدن بگذری. قول بده از این به بعد هرکسی هر چیزی گفت و هر کاری نتونه روت تاثیر منفی بزاره. قول بده از این به بعد بیشتر از توانت برای کسی تلاش نکنی؛خوبی زیاد تبدیل به وظیفه میشه...

با عرض سلام و ادب و احترام خدمت شما همراهان گرامی با عرض تبریک فرا رسیدن ماه مبارک رمضان از عزیزانی که قصد نوشتن پایان نامه دارن یا در حال نوشتن هستن می تونن روی کمک بنده حساب کنن، بنده برای هیچ احدی پایان نامه نمی نویسم ولی در بحث کمک کردن به عزیزان و عیب یابی و تنظیم متون و مطالب نوشته شده توسط خود عزیزان کوتاهی نمی کنم. عزیزان می تونن مطالبشون رو فصل به فصل طبق طرح تفصیلی بنویسن و برای اصلاحات برای بنده ارسال کنند تا زمان کمتری برای اصلاح و ویرایش نهایی صرف کنن. @mousa_hajian این شماره رو هم ذخیره کنید تا در شلوغی کانال ها و گروه ها بتونید به پی وی بنده دسترسی داشته باشید 09224778476