شاید من به تنهایی عادت کرده بودم و هر صبح تنها چیزی که فکرمو درگیر خودش میکرد نور کور کننده ی خورشیدی بود که لا به لای تارهای نازک موهام گم میشد و تاریکی شب هام با اهنگ های هرچند تکراری اما روح نوازم پر میشد اما ازم میپرسی الان ؟ تو ازم گم شدی و قلب من تا بی نهایت دلتنگ بوسه ی شیرینت روی پلک های اشکی‌م میمونه.

گاهی اشتباهات ما بزرگتر از چیزین که بتونیم با تلاش درستشون کنیم.

من بارها و بارها بخاطرت شکستم ، بارها خودم رو روی زمین در هر حالی پیدا کردم که داشتم با لبخندی که اشک های نریخته‌ام رو درونش مخفی میکرد ، خورده های قلبم رو جمع میکردم . هر بار گذاشتم خیلی راحت من رو بشکنی . میدونی احمق بودم .. هنوزم هستم (؟) شاید اگه بازم نور نگاه وحشی‌ت روی قلبم بیوفته ایندفعه من این لعنتی رو بشکنم.

پلی لیستم همیشه تنها چیزی بوده که در نهایت نجاتم داده