یکی از تعریفهای قشنگ لانگ دیستنس مال راحم تبریزیه اونجا که میگه: جمالت را نمی بینم؛خیالت می کُشد امّا..

سلاااام صبح دم ظهر برفی‌تون بخیر باشه😍

اگه میتونستم ی کاره ای توی دنیا باشم یه شهر کوچیک نقلی را مینداختم ، که مثل هتل کار کنه... یه شهر با دیوارای رنگی رنگی درختای سبز و بلند با ی عالمه شکوفه های سفید صورتی ، ابرای مخملی پنبه ای که بشه ی وقتایی سوارشون شد و طعم قشنگ پرواز و چشید:) ی وقتایی دلم میخواد جای پرنده ها باشم تا اسمونا پرواز کنم ، فقط دور از اینجا، دور از آدما ، دور از زمین! اگه ی کاره ای بودم ، ی شهر می‌ساختم اسمشم میزاشتم لبخند! روشم یه تابلو میزدم : ورود هرگونه غم و گرد و غبار ممنوع! لطفاً با لبخند وارد شوید.. که هروقت آدما خسته بودن ، چند روز رایگان بیان اونجا و خستگیشون در بره.. عمیقا به اینجا نیازمندم:) ‌

شازده کوچولو با ادب پرسید: _آدم‌ها کجاند؟ گل روزی روزگاری عبور کاروانی را دیده بود. این بود که گفت: _آدم‌ها؟ گمان کنم ازشان شش هفت‌تایی باشد. سال‌ها پیش دیدمشان. منتها خدا می‌داند کجا می‌شود پیدایشان کرد. باد این وَر و آن ور می‌بردشان؛ نه این‌که ریشه ندارند، این بی‌ریشه‌گی حسابی اسباب دردسرشان شده .

فقط یکم....