-شاید عروس دریایی

https://eitaa.com/mind_room/183 کاش توی گزارش مطالعه‌ی بهخوان هم می‌ذاشتیشون ~~~ تاحالا شده بیای کلی چیز بنویسی بعد بهش نگاه کنی بگی خب که چی؟ منم همینم می‌نویسم می‌نویسم بعد میگم: خب که چی؟ و می‌ذارم توی همون دفتر بمونن

از یه جایی به بعد کلا دست و دلم به گزارش نوشتن توی بهخوان نمی‌ره، می‌ترسم دعوا شه، بحث شه، به قول بچه‌ها دراما شه.

https://eitaa.com/mind_room/191 می‌فهمم... شاید گزارشات باعث بشه حال یه نفر خوب بشه، یه نفر آروم بشه یا شاید خیلیا خوش‌حال بشن از گزارش‌هات و دلشون برای قبل تنگ شده باشه، اینا باارزشن (یکی از گزارش‌هات حالمو بهتر کرد) اگه خودت نمی‌خوای نذار، اما اگه خودت دوست داشتی توی گزارش‌هات حرف بزنی چرا باید بقیه باعث بشن کاریو که انجام دادنش رو دوست داری، انجام ندی؟ به اونا چه؟ مردم از خدا هم ناراضین و نمیشه همه رو راضی نگه داشت خوششون نمیاد؟ آنفلالو کنن، محدود کنن، صفحه‌ی خودته و بدون ماها خوشمون میاد ~~~ بذار

من نمی‌خوام همه رو راضی نگه دارم، خیلی وقته فهمیدم آدم هرکاری بکنه هم یه دسته ناراضین مسئله دراما و دعوای بعدشه، بچه‌هایی که منو می‌شناسن میدونن، من از این دعوا و دراما فراریم، نه فقط اینجا، حتی توی زندگی واقعا، کسیم باهام دعواش میشه می‌شینم نگاه می‌کنم هیچی نمی‌گم(از درون خودخوری می‌کنم یا همچین چیزی) یه بار هم یکی دوتا اتفاق برای من افتاده که نمی‌خوام بحثشو اینجا باز کنم، بعد اون اتفاقا من حتی حوصله فعالیت هم ندارم، طبق عادت میام و میرم. حالا یه سری گزارشام رو اینجا می‌نویسم، با هشتگِ [ #نگفته‌ها ]

مسئله ذوقه عزیز دل من، ذوق که بپره هیچ جوره برنمی‌گرده