من این شعر گرانم که از ارزان و ارزانی جدا شد..

از اونور شب اومدم...

"کسی که دوستش داری نیم دیگر تو نیست تویی در جایی دیگر"

+انسان ها معادلات ریاضی نیستن که جواب مشخص داشته باشن انسان ها ربات نیستن که احساساتی نشن معادله ی تابع نیستن که بتونی با حساب کتاب، x و yشونو به دست بیاری خلاصه بگم آدما خیلی غیر قابل پیش بینی تر از چیزین که تو فکر میکنی!

تا حالا به زیبایی لبخند های خسته دقت کردین؟

و چشم هایی که احتمالا زیرشون گود افتاده و ریز شدن

و سَری که به یه جا تکیه داده شده

و کمری که به زور صاف نگه داشته شده

و نگاه هایی که معنیشونو نمیشه فهمید.. شایدم از شدت واضحی، انقدر بفهمیشون که توشون حل بشی

فهمیدن اون چشما واقعا سخته..

رو اعصاب تر و مزخرف تر و احمق تر از اینایی که فقط "توهم" دونستن دارن تو تاریخ بشر پیدا نمی کنی.