➖سالروز کشته شدن عثمان بن عفان 🔺وَفِي هٰذَا الْيَوْمِ بِعَيْنِهِ مِنْ سَنَةِ أَرْبَعٍ وَثَلَاثِينَ مِنَ الْهِجْرَةِ، قُتِلَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ، وَلَهُ يَوْمَئِذٍ اثْنَانِ وَثَمَانُونَ سَنَةً، وَأُخْرِجَ مِنَ الدَّارِ فَأُلْقِيَ عَلَى بَعْضِ مَزَابِلِ الْمَدِينَةِ، لَا يُقْدِمُ أَحَدٌ عَلَى مُوَارَاتِهِ خَوْفًا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ، حَتَّى احْتِيلَ لَهُ بَعْدَ ثَلَاثٍ، فَأُخِذَ سِرًّا، فَدُفِنَ فِي حَشِّ كَوْكَبٍ، وَهِيَ كَانَتْ مَقْبَرَةً لِلْيَهُودِ بِالْمَدِينَةِ، فَلَمَّا وَلِيَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ وَصَلَهَا بِمَقَابِرِ أَهْلِ الْإِسْلَامِ. وَفِي هٰذَا الْيَوْمِ بِعَيْنِهِ بَايَعَ النَّاسُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ بَعْدَ عُثْمَانَ، وَرَجَعَ الْأَمْرُ إِلَيْهِ فِي الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ، وَاتَّفَقَتِ الْكَافَّةُ عَلَيْهِ طَوْعًا وَبِالِاخْتِيَارِ. 🔸مرحوم شیخ مفید: و در همین روز(عید غدیر)، در سال سی‌وچهارم هجری، عثمان بن عفان کشته شد، در حالی که در آن روز هشتاد و دو سال داشت. او را از خانه بیرون آوردند و بر روی یکی از زباله‌دان‌های مدینه افکندند. هیچ‌کس به سبب ترس از مهاجران و انصار جرأت نمی‌کرد برای دفن او اقدام کند، تا اینکه پس از سه روز با تدبیری پنهانی چاره‌ای اندیشیده شد؛ آنگاه او را مخفیانه بردند و در «حَشِّ کوکب» دفن کردند. این مکان در آن زمان گورستان یهودیان مدینه بود. سپس هنگامی که معاویه بن ابی‌سفیان به حکومت رسید، آنجا را به قبرستان مسلمانان ملحق کرد. و در همین روز، پس از عثمان، مردم با امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام بیعت کردند و زمام امر، هم در ظاهر و هم در باطن، به او بازگشت، و همهٔ مردم با میل و اختیار خود بر او اتفاق و توافق کردند. 📚مسار الشيعه 40 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

❌ مولوی گرگیج: «هر کس غدیر را به برادران شیعه تبریک بگوید منافق است!» یادے بکنیم از اولیـن منافق !☺️👇🏻 🔺عَنْ أَبِی هُرَیْرَةَ، قَالَ: مَنْ صَامَ یَوْمَ ثَمَانِ عَشْرَةَ مِنْ ذِی الْحِجَّةِ کُتِبَ لَهُ صِیَامُ سِتِّینَ شَهْرًا،وهُوَ یَوْمُ غَدِیرِ خُمٍّ لمَّا أَخَذَ النَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ بِیَدِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ، فَقَالَ: " أَلَسْتُ وَلِیُّ الْمُؤْمِنِینَ؟ "، قَالُوا: بَلَى یا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: " مَنْ کُنْتُ مَولاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ "، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ بَخٍ بَخٍ لَکَ یَابْنَ أَبِی طَالِبٍ أَصْبَحْتَ مَوْلایَ وَمَوْلَى کُلِّ مُسْلِمٍ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ(المائدة:3) 🔸خطیب بغدادی عالم سنی مذهب نقل می‌کند: ابوهریره می گوید: هر کس در روز هجدهم ذی حجه روزه بگیرد ثواب شصت‌ ماه روزه داری بر او نوشته خواهد شد، و آن روز غدیر خم است، زمانى که پیامبر(صلی الله علیه وآله) دست على‌ بن ابی طالب(علیه السلام) را گرفت و فرمود: آیا من ولى مومنین نیستم؟ گفتند: آرى اى رسول خدا ! فرمود: هر که من مولاى اویم پس على مولاى اوست. عمربن الخطاب گفت: مبارک باد، مبارک باد اى پسر ابى‌ طالب! تو مولاى من و مولاى هر مسلمان شدى. آن‌گاه خداوند این آیه را نازل کرد: «أَلْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ...»(سوره مائده:3) 📚تاریخ بغداد.ج9 ص222. ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

🙏🏻اینکه از منابع خود عامه مطلبی نقل شود(تاریخ بغداد)، باعث تفرقه می شود رو درک نمی‌کنم. راستی عیدتون مبارک🌹

➖چرا سران سقیفه خلافت را غصب کردند 🔺وَأَجمَعَ الجَماهيرُ عَلَي مَتنِ الحَديثِ عَن خُطبَةِ يَومِ غَديرِ خُمٍّ باتِّفاقِ الجَميعِ، وَهُوَ يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَليٌّ مَولاهُ»، فَقالَ عُمَرُ: «بَخٍ بَخٍ لَكَ يا أبا الحَسَنِ، لَقَد أَصبَحتَ مَولايَ وَمَولى كُلِّ مُؤمِنٍ وَمُؤمِنَةٍ»، فَهذا تَسليمٌ وَرِضًى وَتَحكيمٌ، ثُمَّ بَعدَ هذا غَلَبَ الهَوى لِحُبِّ الرِّياسَةِ، وَحَملَ عَمودَ الخِلافَةِ وَعُقودَ البُنودِ، وَخَفقانَ الهَوى في قَعقَعَةِ الرّاياتِ. 🔸غزالی می‌گوید: و همگان بر متن حدیثِ خطبه‌ی روز غدیر خم، به اتفاق کامل، اجماع کردند؛ پیامبر صلی الله علیه و اله: هر کس که من مولای اویم، پس علی مولای اوست. پس عمر گفت: به‌به! به‌به! برای تو ای ابوالحسن، همانا تو مولای من و مولای هر مرد و زن مؤمن شدی. این، تسلیم و رضایت و حکم‌پذیری بود. سپس پس از این، هوا و هوس به خاطر دوست داشتن ریاست بر آنان چیره شد، و ستون خلافت و پیمان‌های پرچم‌ها را بر دوش گرفتند، و هیجان هوس در میان غرش پرچم‌ها به حرکت درآمد.» 👇🏻شخصیت غزالی👇🏻 ✍🏻«تعاریفی که در منابع اهل‌سنت در ستایش غزالی آمده است، تقریباً درباره هیچ‌کس دیگری بیان نشده است.» 🔺الغَزَّالي الشَّيْخُ الإِمَامُ البَحْر، حجَّةُ الإِسْلاَم، أُعجوبَة الزَّمَان، زين الدين أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدِ بنِ مُحَمَّدِ بنِ مُحَمَّدِ بنِ أَحْمَدَ الطُّوْسِيّ، الشَّافِعِيّ، الغَزَّالِي، صَاحِبُ التَّصَانِيْفِ، وَالذَّكَاءِ المُفرِط 🔸ذهبی در سیر اعلام النبلاء: غزالی:شیخ، امام، دریای دانش، حجّت اسلام، شگفتی روزگار، زین‌الدین ابوحامد محمد بن محمد بن محمد بن احمد طوسی، شافعی، غزالی، صاحب تصانیف و برخوردار از هوش فراوان. 👇🏻توجیه اهل‌تسنن👇🏻 ✍🏻«مخالفان شیعه، با توجه به جایگاه والایی که غزالی در میان آنان دارد و با در نظر گرفتن قطعی‌بودن انتساب کتاب سرّ العالمین به او، نه می‌توانند شخصیت غزالی را زیر سؤال ببرند و نه انتساب کتاب را انکار کنند؛ از این‌رو به توجیهات مضحک روی آورده‌اند.» 🔺وَسَرَدَ كَثِيْراً مِنْ هَذَا الكَلاَم الفَسْلِ الَّذِي تَزعمُهُ الإِمَامِيَّة، وَمَا أَدْرِي مَا عُذْرُهُ فِي هَذَا؟ وَالظَّاهِر أَنَّهُ رَجَعَ عَنْهُ، وَتبع الحَقَّ، فَإِنَّ الرَّجُل مِنْ بُحُوْرِ العِلْمِ، وَاللهُ أَعْلَمُ. 🔸ذهبی بعد از نقل سخن غزالی: و او بسیار از این سخنان بی‌مایه را که امامیه ادعا می‌کنند، بازگو کرد. و نمی‌دانم عذر او در این کار چه بوده است؟ و ظاهر آن است که از آن بازگشته و حق را پیروی کرده است، زیرا آن مرد از دریای دانش است، و خدا داناتر است.» 👇🏻سوال👇🏻 ✍🏻«ذهبی ادعا می‌کند که غزالی از این سخن بازگشته است، در حالی که این ادعا بی‌پایه و اساس است. کجا غزالی از این سخن بازگشته که ذهبی به جای پاسخ‌گویی، ادعای دروغ مطرح می‌کند؟» 📚منابع: 1: مجموع رسائل أبو حامد الغزالي، بخش كتاب سرّ العالمين، ص 483 2: سیر اعلام النبلاء ج 14 ص270 3: سیر اعلام النبلاء ج 14 ص 267 ♻️کانال:علم الحدیث @mirasehadisi

➖شب جمعه است یادت نکنم میمیرم 🔺..عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرٍ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ یُونُسُ بْنُ ظَبْیَانَ وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو سَلَمَهَ السَّرَّاجُ جُلُوساً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ کَانَ الْمُتَکَلِّمُ مِنَّا یُونُسَ وَ کَانَ أَکْبَرَنَا سِنّاً. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنِّی کَثِیراً مَا أَذْکُرُ الْحُسَیْنَ عَلَیهِ السَّلامُ، فَأَیَّ شَیْ‌ءٍ أَقُولُ؟ فَقَالَ: «قُلْ: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» تُعِیدُ ذَلِکَ ثَلَاثاً، فَإِنَّ السَّلَامَ یَصِلُ إِلَیْهِ مِنْ قَرِیبٍ وَ مِنْ بَعِید.» 🔸از «حسین بن ثُوَیر» نقل شده است: من و «یونس بن ظَبیان» و «مفضّل بن عمر» و «ابو سلمه سرّاج» نزد امام صادق (علیه‌السلام) نشسته بودیم. از بین ما، یونس که از همه ما بزرگتر بود، سخن می‌گفت. یونس به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کرد: فدایتان شوم، من خیلی یاد امام حسین (علیه‌السلام) می‌افتم. (در چنین حالتی) چه بگویم؟ حضرت فرمودند: بگو: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِاللَّهِ» علیه‌السلام این را سه بار تکرار کن؛ چراکه سلام، به ایشان می‌رسد، چه از نزدیک و چه از دور.» 📚الكافي، ج۴، ص۵۷۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖دشمنی عجیب دشمنان غدیر با غدیر 🔺ُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ نَوْفَلِ بْنِ عَائِذٍ الصَّيْرَفِيِّ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ الْهَيْثَمِ بْنِ حَبِيبٍ الصَّيْرَفِيِّ فَدَخَلَ عَلَيْنَا أَبُو حَنِيفَةَ النُّعْمَانُ بْنُ ثَابِتٍ فَذَكَرْنَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ع وَ دَارَ بَيْنَنَا كَلَامٌ فِي غَدِيرِ خُمٍّ فَقَالَ أَبُو حَنِيفَةَ قَدْ قُلْتُ لِأَصْحَابِنَا لَا تُقِرُّوا لَهُمْ بِحَدِيثِ غَدِيرِ خُمٍّ فَيَخْصِمُوكُمْ فَتَغَيَّرَ وَجْهُ الْهَيْثَمِ بْنِ حَبِيبٍ الصَّيْرَفِيِّ وَ قَالَ لَهُ لِمَ لَا يُقِرُّونَ بِهِ أَ مَا هُوَ عِنْدَكَ يَا نُعْمَانُ قَالَ بَلَى هُوَ عِنْدِي وَ قَدْ رُوِّيتُهُ قَالَ فَلِمَ لَا يُقِرُّونَ بِهِ وَ قَدْ حَدَّثَنَا بِهِ حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ أَن‌ عَلِيّاً ع نَشَدَ اللَّهَ فِي الرَّحْبَةِ مَنْ سَمِعَهُ فَقَالَ أَبُو حَنِيفَةَ أَ فَلَا تَرَوْنَ أَنَّهُ قَدْ جَرَى فِي ذَلِكَ خَوْضٌ حَتَّى نَشَدَ عَلِيٌّ النَّاسَ لِذَلِكَ فَقَالَ الْهَيْثَمُ فَنَحْنُ نُكَذِّبُ عَلِيّاً أَوْ نَرُدُّ قَوْلَهُ فَقَالَ أَبُو حَنِيفَةَ مَا نُكَذِّبُ عَلِيّاً وَ لَا نَرُدُّ قَوْلًا قَالَهُ وَ لَكِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّ النَّاسَ قَدْ غَلَا مِنْهُمْ قَوْم‌ 🔸«محمد بن نوفل بن عائذ صیرفی می‌گوید: نزد هیثم بن حبیب صیرفی بودم که ابوحنیفه (نعمان بن ثابت) بر ما وارد شد. سخن از امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) به میان آمد و گفتگویی درباره [حدیث] غدیر خم بین ما در گرفت. ابوحنیفه گفت: «من به یارانمان گفته‌ام که حدیث غدیر خم را برای آنان (شیعیان) اقرار نکنید و نپذیرید، تا [نتوانند با استناد به آن] بر شما پیروز شوند و شما را محکوم کنند.» چهره‌ی هیثم بن حبیب صیرفی دگرگون شد و به او گفت: «چرا نباید اقرار کنند؟ مگر این حدیث نزد تو [به عنوان یک روایت] وجود ندارد ای نعمان؟» ابوحنیفه گفت: «آری، این حدیث نزد من هست و آن را روایت کرده‌ام.» هیثم گفت: «پس چرا نباید به آن اقرار کنند، در حالی که حبیب بن ابی‌ثابت از ابوطفیل و او از زید بن ارقم برای ما نقل کرده است که علی (علیه‌السلام) در رحبه (میدان کوفه) مردم را به خدا قسم داد [و از آنان درباره حدیث غدیر پرسید]؟» ابوحنیفه گفت: «آیا نمی‌بینید که در آن زمان چنان بحث و کشمکشی [درباره جایگاه علی] جریان داشت که علی را واداشت تا مردم را [برای شهادت دادن به آن واقعه] قسم بدهد؟» هیثم پاسخ داد: «پس [آیا] ما باید علی را تکذیب کنیم یا سخن او را رد نماییم؟» 👇سرکوب غدیر👇 🔺وَأَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَطَرٍ، أَنَّ أَبَا طَالِبٍ حَدَّثَهُمْ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ قَوْلِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَلِيٍّ: «§مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلَيُّ مَوْلَاهُ»، مَا وَجْهُهُ؟ قَالَ: «لَا تَكَلَّمْ فِي هَذَا، دَعِ الْحَدِيثَ كَمَا جَاءَ» 🔸احمد بن محمد بن مطر برای ما خبر داد که ابوطالب به آنان حدیث کرد و گفت: از ابوعبدالله دربارهٔ سخن پیامبر به علی علیه‌السلام پرسیدم که فرمود: «هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست» معنایش چیست؟ فرمود: در این باره سخن مگو؛ حدیث را همان‌گونه که آمده رها کن. اگر بخواهی، می‌توانم 🔺محمد بن جرير الطبري، يكنى أبا جعفر، صاحب التاريخ، عامي المذهب. له كتاب غدير خم 🔸مرحوم شیخ طوسی: محمد بن جریر طبری، با کنیه‌ی ابوجعفر، نویسنده‌ی تاریخ، و بر مذهب عامه است. او کتاب غدیر خم را دارد. 👇نتیجه👇 وقتی حتی طرح پرسش دربارهٔ غدیر ممنوع شد، نتیجهٔ چنین سرکوب علمی‌ای این بود که کتاب «غدیر» اثر طبری، صاحب تاریخ طبری، به دست ما نرسد و در گذر تاریخ از میان برود. 📚منابع: 1: الأمالي (للمفيد)، النص، ص: 26 2: السنة الخلَّال البغدادي، أبو بكر ج 2 ص348 3: فهرست شیخ طوسی ج۱ص۲۲۲ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چرا بنی‌هاشم جانشینان برحق پیامبر «صلی‌الله‌علیه‌وآله» دانسته می‌شدند؟ 🔺وَ أَخْبَرَنِي الشَّيْخُ أَدَامَ اللَّهُ عِزَّهُ مُرْسَلًا قَالَ سَأَلَ رَجُلٌ زَيْنَ الْعَابِدِينَ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ ع فَقَالَ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَخْبِرْنِي بِمَا ذَا فُضِّلْتُمُ النَّاسَ جَمِيعاً وَ سُدْتُمُوهُمْ فَقَالَ لَهُ ع أَنَا أُخْبِرُكَ بِذَلِكَ اعْلَمْ أَنَّ النَّاسَ كُلَّهُمْ لَا يَخْلُونَ مِنْ أَنْ يَكُونُوا أَحَدَ ثَلَاثَةٍ إِمَّا رَجُلٌ أَسْلَمَ عَلَى يَدِ جَدِّنَا رَسُولِ اللَّهِ ص فَهُوَ مَوْلًى لَنَا وَ نَحْنُ سَادَاتُهُ وَ إِلَيْنَا يَرْجِعُ بِالْوَلَاءِ أَوْ رَجُلٌ قَاتَلْنَاهُ فَقَتَلْنَاهُ فَمَضَى إِلَى النَّارِ أَوْ رَجُلٌ أَخَذْنَا مِنْهُ الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُوَ صَاغِرٌ وَ لَا رَابِعَ لِلْقَوْمِ فَأَيُّ فَضْلٍ لَمْ نَحُزْهُ وَ شَرَفٍ لَمْ نُحَصِّلْهُ بِذَلِكَ. 🔸مردی نزد زین‌العابدین علی بن الحسین علیه‌السلام آمد و گفت: ای فرزند رسول خدا، به من بگو به چه سبب شما بر همه مردم برتری یافته‌اید و سروری آنان را به دست گرفته‌اید؟» «حضرت «علیه‌السلام» فرمود: من تو را آگاه می‌سازم. بدان که مردم از سه حال بیرون نیستند: ۱. یا کسی است که به دست جدّ ما رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» اسلام آورده؛ پس ما بر او ولایت داریم و ما سروران اوییم و ولایتش به ما بازمی‌گردد. ۲. یا کسی است که با ما جنگیده و ما او را کشته‌ایم؛ پس به سوی آتش رفته است. ۳. یا کسی است که از او جزیه گرفته‌ایم با دست خود، در حالی که خوار و ذلیل است.» «و برای مردم حالت چهارمی وجود ندارد. پس چه فضیلتی است که ما به دست نیاورده‌ایم و چه شرافتی است که با این مقام حاصل نکرده‌ایم؟» 👇🏻توضیح👇🏻 امام سجاد «علیه‌السلام» مردم پس از شهادت پیامبر اکرم «صلی‌الله‌علیه‌وآله» را به سه دسته تقسیم کرده است: 1. مسلمانان: کسانی که به دست بنی‌هاشم اسلام آورده بودند؛ بنابراین ولایت آنان به بنی‌هاشم بازمی‌گشت و بنی‌هاشم سرپرستی ایشان را بر عهده داشتند(بحث ولاء در اسلام). 2. اهل ذمّه: کسانی که اسلام نیاورده بودند، اما تحت سیطره حکومت اسلامی زندگی می‌کردند. این گروه به سبب بهره‌مندی از امنیت جامعه اسلامی موظف به پرداخت جزیه بودند و به دلیل عدم ایمان، شایستگی دخالت در انتخاب خلیفه مسلمانان را نداشتند. 3. کفار و دشمنان اسلام: کسانی که در جنگ‌های صدر اسلام به دست پیامبر اکرم «صلی‌الله‌علیه‌وآله» و امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» کشته شدند و سرانجامشان آتش دوزخ بود. 👈🏻بر اساس این تقسیم‌بندی، فرضِ وجود دسته چهارم ممکن نیست. تنها گروه نخست، یعنی مسلمانان، شأنیت انتخاب خلیفه را داشتند؛ با این حال همان گروه نیز تحت ولایت بنی‌هاشم قرار داشتند. 📚: الفصول المختارة 25 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

برای بیان نظرات پیشنهادت انتقادات: https://abzarek.ir/service-p/msg/4633240

➖آداب شیعه‌گری(غیبت مجاز و غیر مجاز)2 🔺عَنْ دَاوُدَ بْنِ سِرْحَانَ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنِ الْغِيبَةِ قَالَ هُوَ أَنْ تَقُولَ لِأَخِيكَ فِي دِينِهِ مَا لَمْ يَفْعَلْ وَ تَبُثَّ عَلَيْهِ أَمْراً قَدْ سَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ لَمْ يُقَمْ عَلَيْهِ فِيهِ حَدٌّ 🔸از داود بن سرحان روایت شده که گفت: از امام صادق (علیه السلام) درباره غیبت پرسیدم. حضرت فرمود: غیبت آن است که درباره برادر دینی‌ات چیزی بگویی که در دینش انجام نداده است، و مطلبی را درباره او فاش کنی که خداوند آن را پوشانده است و در آن زمینه حدّی بر او جاری نشده است. 👇🏻توضیح👇🏻 🔺و يدل على أن ذكر الأمر المشهور من الذنوب ليس بغيبة، و لا ريب فيه مع إصراره عليه، و أما بعد توبته ذكره عند من لا يعلمه مشكل، و الأحوط الترك و كذا بعد إقامة الحد عليه ينبغي ترك ذكره بذلك مع التوبة بل بدونها أيضا، فإن الحد بمنزلة التوبة، و قد روي النهي عن ذكره بسوء معللا بذلك، 🔸مرحوم علامه مجلسي: «و این دلالت دارد بر اینکه یاد کردن گناهی که به‌طور آشکار و مشهور از شخص سر زده است، غیبت محسوب نمی‌شود؛ و در این مطلب، تا زمانی که او بر آن گناه اصرار و استمرار داشته باشد، تردیدی نیست. اما پس از توبهٔ او، یاد کردن آن گناه نزد کسی که از آن آگاه نیست، محل اشکال است و احتیاط آن است که از چنین کاری خودداری شود. همچنین پس از آنکه حدّ شرعی بر او جاری شده باشد، شایسته است که آن گناه را به او نسبت ندهند و از یاد کردن آن پرهیز کنند؛ چه توبه کرده باشد و چه نکرده باشد. زیرا اجرای حدّ، به منزلهٔ توبه است. و نیز روایتی وارد شده که از بدگویی و یاد کردن او به بدی نهی کرده و علت آن را همین امر دانسته است» 📚منابع: 1: الکافي: ج 2ص357 2: مراة العقول: ج10ص431 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖آداب شیعه‌گری(بیان عیب‌های مشهور، غیبت محسوب می‌شود؟)3 🔺يَحْيَى الْأَزْرَقَ قَالَ قَالَ لِي أَبُو الْحَسَنِ ص مَنْ ذَكَرَ رَجُلًا مِنْ خَلْفِهِ بِمَا هُوَ فِيهِ مِمَّا عَرَفَهُ النَّاسُ لَمْ يَغْتَبْهُ وَ مَنْ ذَكَرَهُ مِنْ خَلْفِهِ بِمَا هُوَ فِيهِ مِمَّا لَا يَعْرِفُهُ النَّاسُ اغْتَابَهُ وَ مَنْ ذَكَرَهُ بِمَا لَيْسَ فِيهِ فَقَدْ بَهَتَهُ. 🔸«یحیی الأزرق گفت: ابوالحسن(علیه السلام) به من فرمود: هر کس از شخصی در غیاب او، چیزی را بیان کند که آن صفت یا کار واقعاً در او وجود دارد و مردم نیز آن را می‌شناسند، غیبت او را نکرده است. و هر کس در غیاب او، چیزی را بیان کند که در او وجود دارد، اما مردم آن را نمی‌دانند، از او غیبت کرده است. و هر کس چیزی را به او نسبت دهد که در او وجود ندارد، به او بهتان زده است.» 👇🏻توضيح👇🏻 🔺«مِمَّا عَرَفَهُ النَّاسُ» أَيْ: اشْتُهِرَ بِهِ، فَلَوْ عَرَفَهُ السَّامِعُ أَيْضًا فَلَا رَيْبَ أَنَّهُ لَيْسَ بِغِيبَةٍ، وَلَوْ لَمْ يَعْرِفْهُ السَّامِعُ وَكَانَ مَشْهُورًا بِهِ وَلَا يُبَالِي بِذِكْرِهِ فَهُوَ أَيْضًا كَذَلِكَ، وَلَوْ كَانَ مِمَّا يَحْزُنُهُ فَفِيهِ إِشْكَالٌ، وَقَدْ مَرَّ الْقَوْلُ فِيهِ، وَالْجَوَازُ أَقْوَى وَالتَّرْكُ أَحْوَطُ، وَهَذَا إِذَا لَمْ يَرْتَدِعْ مِنْهُ وَلَمْ يَتُبْ، وَأَمَّا مَعَ التَّوْبَةِ وَظُهُورِ آثَارِ النَّدَامَةِ فِيهِ فَالظَّاهِرُ عَدَمُ الْجَوَازِ وَإِنِ اشْتُهِرَ بِذَلِكَ وَأُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ.» 🔸مرحوم علامه مجلسي: «و مقصود از عبارتِ "مِمّا عَرَفَهُ النّاسُ" این است که آن امر یا صفت، برای شخص شهرت یافته و در میان مردم شناخته شده باشد. بنابراین، اگر شنونده نیز آن را بداند، هیچ تردیدی نیست که ذکر آن غیبت محسوب نمی‌شود. و اگر شنونده آن را نداند، ولی آن صفت در میان مردم مشهور باشد و صاحب آن نیز نسبت به یاد شدنش بی‌اعتنا باشد، باز هم حکم همین است (یعنی غیبت نیست). اما اگر آن امر از چیزهایی باشد که او را اندوهگین و آزرده می‌کند، در این صورت مسئله محل اشکال است؛ و پیش‌تر دربارهٔ آن بحث شده است. با این حال، قول به جواز نیرومندتر است، هرچند خودداری از آن مطابق احتیاط بیشتر است. و این حکم در صورتی است که آن شخص از آن کار دست نکشیده و توبه نکرده باشد. اما اگر توبه کرده باشد و آثار پشیمانی در او آشکار شده باشد، ظاهر آن است که ذکر آن جایز نیست؛ هرچند به آن کار شهرت یافته باشد و حتی حدّ شرعی نیز بر او جاری شده باشد.» 🔺وَقَوْلُهُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «مِنْ خَلْفِهِ» يَدُلُّ عَلَى أَنَّهُ لَوْ ذَكَرَهُ فِي حُضُورِهِ بِمَا يَسُوءُهُ لَمْ تَكُنْ غِيبَةً، وَإِنْ كَانَ حَرَامًا؛ لِأَنَّهُ لَا يَجُوزُ إِيذَاءُ الْمُؤْمِنِ، بَلْ هُوَ أَشَدُّ مِنَ الْغِيبَةِ. 🔸مرحوم علامه مجلسي: «و این سخن امام(علیه السلام) که فرمود: "مِنْ خَلْفِهِ" (در پشت سر او/در غیاب او)، دلالت دارد بر اینکه اگر کسی دربارهٔ دیگری در حضور خود او چیزی بگوید که موجب ناراحتی او شود، این کار غیبت به شمار نمی‌آید؛ هرچند حرام است. زیرا آزار رساندن به مؤمن جایز نیست، بلکه این کار از غیبت نیز شدیدتر است. 📚منابع: 1: الکافي: ج 2 ص358 2: مراة العقول ج10 ص 435 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللَّهِ أَنْتَ أَوَّلُ‌ مَظْلُومٍ‌ وَ أَوَّلُ مَنْ غُصِبَ حَقَّه‌(الکافی:ج۴ص۵۶۹) ✍🏻مدتی است که برخی از دوستان شیعه‌ی غیرایرانی، با لطف و محبت فراوان، مطالب این کانال را پیگیری می‌کنند؛ از دوستان اردو‌زبانِ پاکستانی و هندوستانی گرفته تا شیعیان عزیزِ آفریقایی. برخی از آنان نیز گاهی این مطالب را به زبان اردو یا دیگر زبان‌ها ترجمه کرده و در میان شیعیان منتشر می‌کنند. اخیراً نیز یکی از دوستان شیعه از زیمباوه پیام داده و اعلام کرده است که قصد دارد شماری از مطالب را به زبان انگلیسی ترجمه کند تا در کشور خودشان منتشر شود. از این‌رو، از همه‌ی دوستان ایرانی و غیرایرانی که با مخاطبان غیرایرانی در ارتباط‌اند، تقاضا می‌کنیم در صورت تمایل، ما را مطلع فرمایند تا اگر مطالبی به زبان اردو، انگلیسی یا سایر زبان‌ها آماده شد، برای ترویج و انتشار در اختیارشان قرار گیرد. ✍🏻: عیسوند ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi