➖برای جاماندگان اربعین 🔺و من كلام له عليه‌السلام لما أظفره الله بأصحاب الجمل وَ قَدْ قَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ وَدِدْتُ أَنَّ أَخِي فُلاَناً كَانَ شَاهِدَنَا لِيَرَى مَا نَصَرَكَ اَللَّهُ بِهِ عَلَى أَعْدَائِكَ فَقَالَ لَهُ عليه‌السلام أَ هَوَى أَخِيكَ مَعَنَا فَقَالَ نَعَمْ قَالَ فَقَدْ شَهِدَنَا وَ لَقَدْ شَهِدَنَا فِي عَسْكَرِنَا هَذَا أَقْوَامٌ فِي أَصْلاَبِ اَلرِّجَالِ وَ أَرْحَامِ اَلنِّسَاءِ سَيَرْعَفُ بِهِمُ اَلزَّمَانُ. 🔸از سخنان امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) است؛ هنگامی که در نبرد جمل پیروز شد. یکی از یاران آن حضرت عرض کرد: «دوست داشتم برادرم در این صحنه حضور داشت و می‌دید که خداوند چگونه تو را بر دشمنانت یاری کرد.» امام (علیه‌السلام) به او فرمود: «آیا میل و گرایش برادرت با ما بود؟» عرض کرد: «آری.» حضرت فرمود: «پس بی‌گمان او نیز با ما حضور داشته است. بلکه در همین لشکر ما، گروه‌هایی حضور داشتند که هنوز در صلب پدران و رحم مادران قرار دارند؛ آنان را روزگارهای آینده آشکار خواهد ساخت.» 📚:نهج‌البلاغه، خطبه۱۲. ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چگونگی زیارت جابر بن عبدالله انصاری در اربعین قسمت اول 🔺قَالَ: أَخْبَرَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ اَلْحَمِيدِ عَنِ اَلْأَعْمَشِ عَنْ عَطِيَّةَ اَلْعَوْفِيِّ قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْأَنْصَارِيِّ زَائِرَيْنِ قَبْرَ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَلَمَّا وَرَدْنَا كَرْبَلاَءَ دَنَا جَابِرٌ مِنْ شَاطِئِ اَلْفُرَاتِ فَاغْتَسَلَ ثُمَّ اِتَّزَرَ بِإِزَارٍ وَ اِرْتَدَى بِآخَرَ ثُمَّ فَتَحَ صُرَّةً فِيهَا سُعْدٌ فَنَثَرَهَا عَلَى بَدَنِهِ ثُمَّ لَمْ يَخْطُ خُطْوَةً إِلاَّ ذَكَرَ اَللَّهَ تَعَالَى حَتَّى إِذَا دَنَا مِنَ اَلْقَبْرِ قَالَ أَلْمِسْنِيهِ فَأَلْمَسْتُهُ فَخَرَّ عَلَى اَلْقَبْرِ مَغْشِيّاً عَلَيْهِ فَرَشَشْتُ عَلَيْهِ شَيْئاً مِنَ اَلْمَاءِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ يَا حُسَيْنُ ثَلاَثاً ثُمَّ قَالَ حَبِيبٌ لاَ يُجِيبُ حَبِيبَهُ ثُمَّ قَالَ وَ أَنَّى لَكَ بِالْجَوَابِ وَ قَدْ شُحِطَتْ أَوْدَاجُكَ عَلَى أَثْبَاجِكَ وَ فُرِّقَ بَيْنَ بَدَنِكَ وَ رَأْسِكَ فَأَشْهَدُ أَنَّكَ اِبْنُ خَاتِمِ اَلنَّبِيِّينَ وَ اِبْنُ سَيِّدِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اِبْنُ حَلِيفِ اَلتَّقْوَى وَ سَلِيلُ اَلْهُدَى وَ خَامِسُ أَصْحَابِ اَلْكِسَاءِ وَ اِبْنُ سَيِّدِ اَلنُّقَبَاءِ وَ اِبْنُ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ اَلنِّسَاءِ وَ مَا لَكَ لاَ تَكُونُ هَكَذَا وَ قَدْ غَذَّتْكَ كَفُّ سَيِّدِ اَلْمُرْسَلِينَ وَ رُبِّيتَ فِي حَجْرِ اَلْمُتَّقِينَ وَ رَضَعْتَ مِنْ ثَدْيِ اَلْإِيمَانِ وَ فُطِمْتَ بِالْإِسْلاَمِ فَطِبْتَ حَيّاً وَ طِبْتَ مَيِّتاً غَيْرَ أَنَّ قُلُوبَ اَلْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ طَيِّبَةٍ لِفِرَاقِكَ وَ لاَ شَاكَّةٍ فِي اَلْخِيَرَةِ لَكَ فَعَلَيْكَ سَلاَمُ اَللَّهِ وَ رِضْوَانُهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مَضَيْتَ عَلَى مَا مَضَى عَلَيْهِ أَخُوكَ يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا  🔸عطیه عوفی گفت: «همراه با جابر بن عبدالله انصاری برای زیارت قبر حسین بن علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) خارج شدیم. هنگامی که به کربلا رسیدیم، جابر به کنار ساحل فرات رفت، غسل کرد، سپس یک پارچه را به کمر بست و پارچه‌ای دیگر را بر دوش انداخت. آنگاه کیسه‌ای را که در آن گیاه خوشبوی سَعد بود گشود و آن را بر بدن خود پاشید. سپس هیچ گامی برنمی‌داشت مگر آنکه خداوند متعال را یاد می‌کرد. تا آنکه به قبر نزدیک شد، گفت: «دستم را بر قبر بگذار.» من دست او را بر قبر نهادم. پس ناگهان بر روی قبر افتاد و از هوش رفت. اندکی آب بر او پاشیدم؛ هنگامی که به هوش آمد، سه بار گفت: «ای حسین! ای حسین! ای حسین!» سپس گفت: «آیا دوستی پاسخ دوست خود را نمی‌دهد؟» آنگاه گفت: «و چگونه تو را توان پاسخ دادن باشد، در حالی که رگ‌های گردنت بر شانه‌هایت بریده شده و میان بدن و سرت جدایی افکنده‌اند؟ گواهی می‌دهم که تو فرزند خاتم پیامبران، و فرزند سرور مؤمنان، و فرزند هم‌پیمان تقوا، و از نسل هدایت، و پنجمین تن از اصحاب کسا، و فرزند سرور نقیبان، و فرزند فاطمه، بانوی زنان جهانیان، هستی. و چگونه چنین نباشی، در حالی که دستِ سرور پیامبران تو را پرورش داده، و در دامان پرهیزگاران تربیت یافته‌ای، و از پستان ایمان شیر خورده‌ای، و با اسلام از شیر گرفته شده‌ای. پس در زندگی پاک بودی و در مرگ نیز پاک ماندی؛ جز آنکه دل‌های مؤمنان از جدایی تو آرام و خوش نیست، هرچند در برگزیدگی و مقام والای تو نزد خدا هیچ تردیدی ندارند. پس سلام خدا و خشنودی او بر تو باد. و گواهی می‌دهم که تو بر همان راهی از دنیا رفتی که برادرت یحیی بن زکریا بر آن راه رفت.» 📚: بشارة المصطفی ج۱ ص۷۴ ♻️کانال:علم الحدیث @mirasehadisi

➖چگونگی زیارت جابر بن عبدالله انصاری در اربعین قسمت دوم و آخر 🔺ثُمَّ جَالَ بَصَرَهُ حَوْلَ اَلْقَبْرِ وَ قَالَ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ أَيَّتُهَا اَلْأَرْوَاحُ اَلَّتِي حَلَّتْ بِفِنَاءِ اَلْحُسَيْنِ وَ أَنَاخَتْ بِرَحْلِهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكُمْ أَقَمْتُمُ اَلصَّلاَةَ وَ آتَيْتُمُ اَلزَّكَاةَ وَ أَمَرْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتُمْ عَنِ اَلْمُنْكَرِ وَ جَاهَدْتُمُ اَلْمُلْحِدِينَ وَ عَبَدْتُمُ اَللَّهَ حَتَّى أَتَاكُمُ اَلْيَقِينُ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً لَقَدْ شَارَكْنَاكُمْ فِيمَا دَخَلْتُمْ فِيهِ قَالَ عَطِيَّةُ فَقُلْتُ لَهُ يَا جَابِرُ كَيْفَ وَ لَمْ نَهْبِطْ وَادِياً وَ لَمْ نَعْلُ جَبَلاً وَ لَمْ نَضْرِبْ بِسَيْفٍ وَ اَلْقَوْمُ قَدْ فُرِّقَ بَيْنَ رُءُوسِهِمْ وَ أَبْدَانِهِمْ وَ أُوتِمَتْ أَوْلاَدُهُمْ وَ أَرْمَلَتْ أَزْوَاجُهُمْ؟ فَقَالَ يَا عَطِيَّةُ سَمِعْتُ حَبِيبِي رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ مَنْ أَحَبَّ قَوْماً حُشِرَ مَعَهُمْ وَ مَنْ أَحَبَّ عَمَلَ قَوْمٍ أُشْرِكَ فِي عَمَلِهِمْ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً أَنَّ نِيَّتِي وَ نِيَّةَ أَصْحَابِي عَلَى مَا مَضَى عَلَيْهِ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ أَصْحَابُهُ خُذْنِي نَحْوَ أَبْيَاتِ كُوفَانَ فَلَمَّا صِرْنَا فِي بَعْضِ اَلطَّرِيقِ قَالَ يَا عَطِيَّةَ هَلْ أُوصِيكَ وَ مَا أَظُنُّ أَنَّنِي بَعْدَ هَذِهِ اَلسَّفْرَةِ مُلاَقِيكَ أَحْبِبْ مُحِبَّ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ مَا أَحَبَّهُمْ وَ أَبْغِضْ مُبْغِضَ آلِ مُحَمَّدٍ مَا أَبْغَضَهُمْ وَ إِنْ كَانَ صَوَّاماً قَوَّاماً وَ اُرْفُقْ بِمُحِبِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَإِنَّهُ إِنْ تَزِلَّ لَهُ قَدَمٌ بِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِ ثَبَتَتْ لَهُ أُخْرَى بِمَحَبَّتِهِمْ فَإِنَّ مُحِبَّهُمْ يَعُودُ إِلَى اَلْجَنَّةِ وَ مُبْغِضَهُمْ يَعُودُ إِلَى اَلنَّارِ . 🔸سپس نگاه خود را به اطراف قبر گرداند و گفت: «سلام بر شما، ای ارواحی که در آستانه حسین فرود آمدید و در کنار او منزل گرفتید. گواهی می‌دهم که شما نماز را برپا داشتید، زکات را پرداختید، به کار نیک فرمان دادید، از کار زشت بازداشتید، با منحرفان و ملحدان جهاد کردید و خدا را پرستش نمودید تا آن‌گاه که یقین (مرگ) به سراغتان آمد. سوگند به آن خدایی که محمد را به حق به پیامبری برانگیخت، ما نیز در آنچه شما در آن وارد شدید، با شما شریک هستیم.» عطیه می‌گوید: به جابر گفتم: «ای جابر! چگونه ما با آنان شریکیم، در حالی که نه از دره‌ای فرود آمدیم، نه از کوهی بالا رفتیم، نه شمشیری زدیم؛ در حالی که سرهای آن گروه از بدن‌هایشان جدا شد، فرزندانشان یتیم شدند و همسرانشان بیوه گشتند؟» جابر گفت: «ای عطیه! از حبیبم، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله، شنیدم که می‌فرمود: 👈🏻هر کس گروهی را دوست بدارد، با آنان محشور خواهد شد؛ و هر کس عمل گروهی را دوست بدارد، در عمل آنان شریک خواهد بود. سوگند به آن خدایی که محمد را به حق به پیامبری برانگیخت، نیت من و نیت یارانم بر همان راهی است که حسین علیه‌السلام و یارانش بر آن بودند.» سپس گفت: «مرا به سوی خانه‌های کوفه ببر.» هنگامی که در بخشی از راه رسیدند، جابر گفت: «ای عطیه! آیا تو را سفارشی بکنم؟ گمان نمی‌کنم پس از این سفر دیگر تو را ملاقات کنم. دوستدار آل محمد علیهم‌السلام را، تا زمانی که آنان را دوست می‌دارد، دوست بدار؛ و دشمن آل محمد را، تا زمانی که با آنان دشمنی می‌کند، دشمن بدار؛ هرچند بسیار روزه‌دار و شب‌زنده‌دار باشد. با دوستدار محمد و آل محمد مدارا و مهربانی کن؛ زیرا اگر بر اثر فراوانی گناهان، یک پای او بلغزد، پای دیگرش به سبب محبت آنان استوار خواهد ماند. چرا که دوستدار آنان سرانجام به بهشت بازمی‌گردد، و دشمن آنان سرانجام به آتش دوزخ بازخواهد گشت.» 📚: بشارة المصطفی ج۱ ص۷۴ ♻️کانال:علم الحدیث @mirasehadisi

➖زیارت اربعین 🔺السَّلَامُ عَلَى وَلِيِّ اللَّهِ وَ حَبِيبِهِ السَّلَامُ عَلَى خَلِيلِ اللَّهِ وَ نَجِيبِهِ السَّلَامُ عَلَى صَفِيِّ اللَّهِ وَ ابْنِ صَفِيِّهِ السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهِيدِ السَّلَامُ عَلَى أَسِيرِ الْكُرُبَاتِ وَ قَتِيلِ الْعَبَرَاتِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَشْهَدُ أَنَّهُ وَلِيُّكَ وَ ابْنُ وَلِيِّكَ وَ صَفِيُّكَ وَ ابْنُ صَفِيِّكَ الْفَائِزُ بِكَرَامَتِكَ أَكْرَمْتَهُ بِالشَّهَادَةِ وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعَادَةِ وَ اجْتَبَيْتَهُ بِطِيبِ الْوِلَادَةِ وَ جَعَلْتَهُ سَيِّداً مِنَ السَّادَةِ وَ قَائِداً مِنَ الْقَادَةِ وَ ذَائِداً مِنَ الذَّادَةِ وَ أَعْطَيْتَهُ مَوَارِيثَ الْأَنْبِيَاءِ وَ جَعَلْتَهُ حُجَّةً عَلَى خَلْقِكَ مِنَ الْأَوْصِيَاءِ فَأَعْذَرَ فِي الدُّعَاءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَةِ وَ حَيْرَةِ الضَّلَالَةِ وَ قَدْ تَوَازَرَ عَلَيْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْيَا وَ بَاعَ حَظَّهُ بِالْأَرْذَلِ الْأَدْنَى وَ شَرَى آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الْأَوْكَسِ وَ تَغَطْرَسَ وَ تَرَدَّى فِي هَوَاهُ وَ أَسْخَطَ نَبِيَّكَ وَ أَطَاعَ مِنْ عِبَادِكَ أَهْلَ الشِّقَاقِ وَ النِّفَاقِ وَ حَمَلَةَ الْأَوْزَارِ الْمُسْتَوْجِبِينَ النَّارَ فَجَاهَدَهُمْ فِيكَ صَابِراً مُحْتَسِباً حَتَّى سُفِكَ فِي طَاعَتِكَ دَمُهُ وَ اسْتُبِيحَ حَرِيمُهُ اللَّهُمَّ فَالْعَنْهُمْ لَعْناً وَبِيلًا وَ عَذِّبْهُمْ عَذَاباً أَلِيماً السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ سَيِّدِ الْأَوْصِيَاءِ أَشْهَدُ أَنَّكَ أَمِينُ اللَّهِ وَ ابْنُ أَمِينِهِ عِشْتَ سَعِيداً وَ مَضَيْتَ حَمِيداً وَ مِتَّ فَقِيداً مَظْلُوماً شَهِيداً وَ أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ مُنْجِزٌ مَا وَعَدَكَ وَ مُهْلِكٌ مَنْ خَذَلَكَ وَ مُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَكَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَفَيْتَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِهِ حَتَّى أَتَاكَ الْيَقِينُ فَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَكَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ظَلَمَكَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذَلِكَ فَرَضِيَتْ بِهِ اللَّهُمَّ إِنِّي أُشْهِدُكَ أَنِّي وَلِيٌّ لِمَنْ وَالاهُ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاهُ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّكَ كُنْتَ نُوراً فِي الْأَصْلَابِ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مِنْ دَعَائِمِ الدِّينِ وَ أَرْكَانِ الْمُسْلِمِينَ وَ مَعْقِلِ الْمُؤْمِنِينَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ الْإِمَامُ الْبَرُّ التَّقِيُّ الرَّضِيُّ الزَّكِيُّ الْهَادِي الْمَهْدِيُّ وَ أَشْهَدُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِكَ كَلِمَةُ التَّقْوَى وَ أَعْلَامُ الْهُدَى وَ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ الْحُجَّةُ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا وَ أَشْهَدُ أَنِّي بِكُمْ مُؤْمِنٌ وَ بِإِيَابِكُمْ مُوقِنٌ بِشَرَائِعِ دِينِي وَ خَوَاتِيمِ عَمَلِي وَ قَلْبِي لِقَلْبِكُمْ سِلْمٌ وَ أَمْرِي لِأَمْرِكُمْ مُتَّبِعٌ وَ نُصْرَتِي لَكُمْ مُعَدَّةٌ حَتَّى يَأْذَنَ اللَّهُ لَكُمْ فَمَعَكُمْ مَعَكُمْ لَا مَعَ عَدُوِّكُمْ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ عَلَى أَرْوَاحِكُمْ وَ أَجْسَادِكُمْ وَ شَاهِدِكُمْ وَ غَائِبِكُمْ وَ ظَاهِرِكُمْ وَ بَاطِنِكُمْ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ 👈 وَ تُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَ تَدْعُو بِمَا أَحْبَبْتَ وَ تَنْصَرِفُ 📚تهذیب الأحکام، ج6، ص113-114 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

زیارت اربعین همراه با اشک.. ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖پیمان‌شکنی مصعب بن زبیر و کشتار هفت هزار تن از یاران مختار شهید 🔺ثُمَّ خَرَجَ الْمُخْتَارُ يَوْمًا، فَلَمْ يَزَلْ يُقَاتِلُهُمْ أَشَدَّ قِتَالٍ يَكُونُ، حَتَّى قُتِلَ، وَدَخَلَ أَصْحَابُهُ إِلَى الْقَصْرِ فَتَحَصَّنُوا، وَهُمْ سَبْعَةُ آلَافِ رَجُلٍ، فَأَعْطَاهُمْ مُصْعَبٌ الْأَمَانَ، وَكَتَبَ لَهُمْ كِتَابًا بِأَغْلَظِ الْعُهُودِ، وَأَشَدِّ الْمَوَاثِيقِ، فَخَرَجُوا عَلَى ذَلِكَ، فَقَدَّمَهُمْ رَجُلًا رَجُلًا، فَضَرَبَ أَعْنَاقَهُمْ، فَكَانَتْ إِحْدَى الْغَدَرَاتِ الْمَذْكُورَةِ الْمَشْهُورَةِ فِي الْإِسْلَامِ. 🔸تاریخ یعقوبی نقل مي‌کند: سپس مختار روزی از قصر بیرون آمد و همچنان با آنان سخت‌ترین نبرد ممکن را ادامه داد تا سرانجام کشته شد. پس از کشته شدن او، یارانش به داخل قصر بازگشتند و در آنجا سنگر گرفتند. شمار آنان هفت هزار نفر بود. مصعب به آنان امان داد و برایشان نوشته‌ای تنظیم کرد که در آن سخت‌ترین سوگندها و محکم‌ترین پیمان‌ها را گنجانده بود. آنان نیز بر اساس همین امان‌نامه از قصر خارج شدند؛ اما مصعب آنان را یک‌به‌یک فراخواند و گردنشان را زد. این واقعه یکی از خیانت‌ها و پیمان‌شکنی‌های مشهور و زبانزد در تاریخ اسلام به شمار آمد. 📚تاریخ یعقوبی ج 2 ص 264 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖معرفی کیسان ابوعمره؛ ایرانیِ خون‌خواه امام حسین «علیه‌السلام» 🔺كيسان، مولى عليّ بن أبي طالب - عليه السّلام وَهُوَ الَّذِي حَمَلَهُ عَلَى الطَّلَبِ بِدَمِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، وَدَلَّ عَلَى قَتَلَتِهِ، وَكَانَ صَاحِبَ سِرِّهِ وَالْغَالِبَ عَلَى أَمْرِهِ، وَكَانَ لَا يَبْلُغُهُ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَعْدَاءِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَنَّهُ فِي دَارٍ أَوْ مَوْضِعٍ إِلَّا قَصَدَهُ، وَهَدَمَ الدَّارَ بِأَسْرِهَا، وَقَتَلَ كُلَّ مَنْ فِيهَا مِنْ ذِي رُوحٍ، وَكُلُّ دَارٍ بِالْكُوفَةِ خَرَابٌ فَهِيَ مِمَّا هَدَمَهَا؛ وَأَهْلُ الْكُوفَةِ يَضْرِبُونَ بِهَا الْمَثَلَ، فَإِذَا افْتَقَرَ إِنْسَانٌ قَالُوا: دَخَلَ أَبُو عَمْرَةَ بَيْتَهُ.وَقَالَ الدِّينَوَرِيُّ فِي أَخْبَارِهِ الطِّوَالِ: كَانَ أَبُو عَمْرَةَ مَوْلًى لِبَجِيلَةَ، وَكَانَ يَهْدِمُ الدَّارَ فِي لَحْظَةٍ، وَجَعَلَ يَطْلُبُ الْقَتَلَةَ وَيَسْتَقْصِي، فَمَنْ ظَفِرَ بِهِ قَتَلَهُ، وَجَعَلَ مَالَهُ وَعَطَاءَهُ لِرَجُلٍ مِنْ أَبْنَاءِ الْعَجَمِ الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ. الّذين كانوا معه . و في الطبري: كان مولى لعرينة 🔸مرحوم شوشتري در قاموس الرجال: «و او همان کسی بود که مختار را به خون‌خواهی امام حسین (علیه‌السلام) برانگیخت، و قاتلان آن حضرت را به او نشان می‌داد. او محرم اسرار مختار و بانفوذترین فرد در ادارهٔ امورش بود. هرگاه به او خبر می‌رسید که یکی از دشمنان امام حسین (علیه‌السلام) در خانه یا جایی پنهان شده است، بی‌درنگ به آنجا می‌رفت، خانه را به طور کامل ویران می‌کرد و هر موجود زنده‌ای را که در آن بود به قتل می‌رساند. هر خانهٔ ویرانی که در کوفه دیده می‌شد، از جمله خانه‌هایی بود که او خراب کرده بود. مردم کوفه دربارهٔ او ضرب‌المثلی داشتند؛ هرگاه کسی فقیر و تهیدست می‌شد، می‌گفتند: "ابوعمره به خانه‌اش وارد شده است." دینوری در کتاب اخبار الطوال می‌گوید: « او خانه‌ای را در یک لحظه ویران می‌کرد و پیوسته در جست‌وجوی قاتلان امام حسین (علیه‌السلام) بود و با دقت و سختگیری آنان را تعقیب می‌کرد. هر کس را که به دست می‌آورد، می‌کشت، و اموال و مقرری (عطاء) او را به یکی از فرزندان عجم (غیرعرب) که همراه او بودند، واگذار می‌کرد.» 📚قاموس الرجال ج 8 ص608 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖شمر بن ذی‌الجوشن؛ خروجیِ کدام تفکر بود؟ ✍🏻این‌که تصور شود پشت واقعه کربلا هیچ تفکر و ایدئولوژی‌ای وجود نداشته، نادرست است. برای شناخت مبانی فکری عاملان این واقعه و آگاهی از اینکه این تفکر از چه نگرشی سرچشمه گرفته است، این دو گزارش را با دقت مطالعه کنید. 🔺عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ: كَانَ شِمْرُ بْنُ ذِي الْجَوْشَنِ الضِّبَابِيُّ يُصَلِّي مَعَنَا الْفَجْرَ، ثُمَّ يَقْعُدُ حَتَّى يُصْبِحَ، ثُمَّ يُصَلِّي، ثُمَّ يَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنَّكَ شَرِيفٌ تُحِبُّ الشَّرَفَ، وَإِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي شَرِيفٌ، فَاغْفِرْ لِي. قَالَ: قُلْتُ: وَيْحَكَ، كَيْفَ تَصْنَعُ؟ إِنَّ أُمَرَاءَنَا هَؤُلَاءِ أَمَرُونَا بِأَمْرٍ، فَلَمْ نُخَالِفْهُمْ، وَلَوْ خَالَفْنَاهُمْ لَكُنَّا شَرًّا مِنْ هَؤُلَاءِ الْحُمُرِ السَّقَّاةِ. 🔸ابی اسحاق سبیعی می‌گوید: شمر بن ذوالجوشن را در حال دعا دیدم که از خدا طلب مغفرت می‌کرد و می‌گفت: «خدایا، تو شریف هستی و شرف را دوست داری و تو می‌دانی که من مرد شریفی هستم، پس مرا ببخش.» به او گفتم: «وای بر تو! تو قاتل نوه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله هستی.» شمر گفت: «وای بر تو! اگر زمانی که حاکمان ما فرمان می‌دادند و ما اطاعت نمی‌کردیم، از این خران آب‌کش بدبخت‌تر بودیم.» 🔺عن ابی سَلَّامٍ قال قال حُذَیْفَةُ بن الْیَمَانِ قلت یا رَسُولَ اللَّهِ اِنَّا کنا بِشَرٍّ فَجَاءَ الله بِخَیْرٍ فَنَحْنُ فیه فَهَلْ من وَرَاءِ هذا الْخَیْرِ شَرٌّ قال نعم قلت هل وَرَاءَ ذلک الشَّرِّ خَیْرٌ قال نعم قلت فَهَلْ وَرَاءَ ذلک الْخَیْرِ شَرٌّ قال نعم قلت کَیْفَ قال یَکُونُ بَعْدِی اَئِمَّةٌ لَا یَهْتَدُونَ بِهُدَایَ ولا یَسْتَنُّونَ بِسُنَّتِی وَسَیَقُومُ فِیهِمْ رِجَالٌ قُلُوبُهُمْ قُلُوبُ الشَّیَاطِینِ فی جُثْمَانِ اِنْسٍ قال قلت کَیْفَ اَصْنَعُ یا رَسُولَ اللَّهِ ان اَدْرَکْتُ ذلک قال تَسْمَعُ وَتُطِیعُ لِلْاَمِیرِ وَاِنْ ضُرِبَ ظَهْرُکَ وَاُخِذَ مَالُکَ فَاسْمَعْ وَاَطِعْ.» 🔸حذیفه بن یمان می‌گوید: به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) عرض کردم: «ما در راه شر (و گمراهی جاهلیت) بودیم، خداوند برای ما خیر (و نیکی اسلام) آورد. آیا پشت این خیر، شری به ما می‌رسد؟» فرمودند: «آری.» عرض کردم: «آیا بعد از آن شر، خیری هم هست؟» فرمودند: «آری.» عرض کردم: «چگونه؟» فرمودند: «بعد از من امامانی خواهند بود که به هدایت رهنمون نمی‌کنند و به سنت من عمل نمی‌کنند و در بین آنان مردانی هستند که قلوبشان قلب‌های شیطان است و جسمشان جسم آدم.» عرض کردم: «وظیفه ما در این هنگام چیست؟» فرمودند: «فرمانبردار و مطیع امیر باش و سخنش را بشنو؛ اگرچه تو را بزند و اموالت را بگیرد، فرمانبردار و مطیع باش.» 👇🏻نتیجه👇🏻 در گزارش نخست، شمر بن ذی‌الجوشن اطاعت از فرمان را چنان ضروری می‌دانست که سرپیچی از آن را مایه پستی می‌شمرد. همچنین برخی روایات در منابع عامه بر اطاعت از حاکم ستمگر تأکید دارند. بر اساس این تحلیل، چنین باورهایی می‌توانست باعث شود افرادی مانند شمر جنایت کربلا را نه گناه، بلکه اجرای وظیفه و اطاعت از حاکم بدانند. ✍🏻عیسوند 📚منابع: 1:  تاريخ دمشق ابن عساكر ج23 ص 189 2: صحیح مسلم ج 3 ص1479 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖اهمیت شناخت انگیزه‌های جعل، فراتر از کشف جعلی بودن روایت ✍🏻بررسی صحت و سقم روایات، یکی از مهم‌ترین وظایف حدیث‌پژوهان و تاریخ‌پژوهان است؛ اما مهم‌تر از آن، شناخت هدف و انگیزه‌ای است که پشت جعل قرار دارد. جعل حدیث بدون هدف صورت نمی‌گیرد؛ بلکه ممکن است برای تثبیت یک اندیشه، مشروعیت‌بخشی به یک جریان، تقویت یک موقعیت یا تضعیف رقیب به کار گرفته شود. ازاین‌رو، در کنار پرسش «آیا این روایت جعلی است؟» باید پرسش مهم‌تری را نیز مطرح کرد: «این روایت با چه هدفی ساخته یا ترویج شده و چه نقشی در تحولات تاریخی داشته است؟» ❶. «لا تجتمع أمتي على الضلال» «امت من بر گمراهی اجتماع نمی‌کند.» .↓. هدف از جعل ⟵ حجیت‌بخشی به «اجماع بر خلافت ابوبکر» دانسته‌اند. هرچند اجماعی نیز صورت نگرفته بود ❷. «نحن معاشر الأنبياء لا نورث» «ما گروه پیامبران ارث باقی نمی‌گذاریم.» .↓. هدف از جعل ⟵ غصب فدک، عوالی سبعه و دیگر اموال منسوب به پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) و تضعیف پشتوانه اقتصادی بنی‌هاشم بوده است. ❸. «الخلافة في قريش» «خلافت در قریش است.» .↓. هدف از جعل ⟵ کنار زدن سعد بن عباده و انصار از عرصه خلافت و تقویت استدلال مهاجرین در سقیفه بوده است. ❹. «لا تجتمع الخلافة والنبوة في بيت واحد» «خلافت و نبوت در یک خاندان جمع نمی‌شوند.» .↓. هدف از جعل ⟵ ردّ ادعای امیرالمؤمنین علی «علیه السلام» نسبت به حقانیت خلافت و جلوگیری از قرار گرفتن خلافت در خاندان بنی‌هاشم بوده است؛ با این استدلال که همان‌گونه که نبوت در بنی‌هاشم قرار داشت، خلافت نباید در همان خاندان جمع شود. 👇🏻نتیجه👇🏻 «با این توضیحات روشن می‌شود که هدف از جعل روایاتِ مربوط به تبعیت محض از حاکم ستمگر در منابع عامه، این بود که رعیت در برابر خلفای غاصب، چشم و گوش‌بسته، تنها «چشم» بگویند و اطاعت کنند؛ حتی اگر آنان را به قتل نوهٔ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله دعوت کنند.» ✍️عیسوند ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖شب جمعه است یادت نکنم میمیرم 🔺..عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرٍ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ یُونُسُ بْنُ ظَبْیَانَ وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو سَلَمَهَ السَّرَّاجُ جُلُوساً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ کَانَ الْمُتَکَلِّمُ مِنَّا یُونُسَ وَ کَانَ أَکْبَرَنَا سِنّاً. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنِّی کَثِیراً مَا أَذْکُرُ الْحُسَیْنَ عَلَیهِ السَّلامُ، فَأَیَّ شَیْ‌ءٍ أَقُولُ؟ فَقَالَ: «قُلْ: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» تُعِیدُ ذَلِکَ ثَلَاثاً، فَإِنَّ السَّلَامَ یَصِلُ إِلَیْهِ مِنْ قَرِیبٍ وَ مِنْ بَعِید.» 🔸از «حسین بن ثُوَیر» نقل شده است: من و «یونس بن ظَبیان» و «مفضّل بن عمر» و «ابو سلمه سرّاج» نزد امام صادق (علیه‌السلام) نشسته بودیم. از بین ما، یونس که از همه ما بزرگتر بود، سخن می‌گفت. یونس به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کرد: فدایتان شوم، من خیلی یاد امام حسین (علیه‌السلام) می‌افتم. (در چنین حالتی) چه بگویم؟ حضرت فرمودند: بگو: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِاللَّهِ» علیه‌السلام این را سه بار تکرار کن؛ چراکه سلام، به ایشان می‌رسد، چه از نزدیک و چه از دور.» 📚الكافي، ج۴، ص۵۷۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖بزرگ‌ترین و هولناک‌ترین اقدام عمر و ابوبکر در زمان حیات پیامبر «صلی‌الله‌الله‌علیه‌وآله» 🔺[الفصل الثامن و الثمانون: حديث القرطاس عند وفاة النبيّ (ص)] (الفصل الثامن و الثمانون) و اعلم يا ولدي محمد أعزك اللّه جلّ جلاله بعزة السعادتين في الدنيا و الدين التي قال اللّه جلّ جلاله فيها: وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ، أن أبا بكر و عمر صنعا أمرين عظيمين كانا سببا لما جرى بين الإسلام و المسلمين، و ضلال من ضلّ منهم إلى يوم الدين، واحدة في حياته، و واحدة بعد وفاته، غير أفعالهما التي هلك بها من هلك من الخلق أجمعين. أما التي في حياته‌ فَإِنَّ الْبُخَارِيَّ وَ مسلم [مُسْلِماً] فِي صَحِيحَيْهِمَا، وَ كُلَّ مَنْ لَهُ صِدْقٌ وَ أَمَانَةٌ مِنْ رُوَاةِ الْمُسْلِمِينَ ذَكَرُوا بِلَا خِلَافٍ أَنَّ جَدَّكَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ عِنْدَ وَفَاتِهِ: «ايتُونِي بِدَوَاةٍ وَ قِرْطَاسٍ أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَاباً لَا تَضِلُّوا بَعْدِي أَبَداً»وَ أَنَّ عُمَرَ قَالَ فِي وَجْهِ جَدِّكَ الْمُعَظَّمِ وَ اسْتَخَفَّ بِحَقِّهِ الْأَعْظَمِ وَ أَقْدَمَ عَلَى أَنْ قَالَ: إِنَّهُ لَيَهْجُرُ، أَيْ: لَيَهْذِي. يَا وَيْلَهُ وَ وَيْلٌ لِمَنْ وَافَقَهُ عَلَى هَذِهِ الْمُصِيبَةِ وَ الرَّزِيَّةِ، هَذَا تَفْسِيرُهَا بِغَيْرِ شُبْهَةٍ عِنْدَ عُلَمَاءِ أَهْلِ اللُّغَةِ الْعَرَبِيَّةِ، فَلَمَّا سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَا قَدْ بَلَغَ حَالَ حُرْمَتِهِ إِلَيْهِ وَ أَنَّ الْحُجَّةَ قَدْ صَارَتْ لِلَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ وَ لَهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ السَّلَامُ فِي الْكِتَابِ الَّذِي دَعَا النَّاسَ إِلَيْهِ بِتَرْكِ الْكِتَابِ وَ قَالَ: «قُومُوا عَنِّي لَا يَنْبَغِي عِنْدِي التَّنَازُعُ». فكل ضلال في الدنيا منذ ذلك اليوم وقع مستورا و شائعا كان بطريق عمر و من وافقه، فما أدري كيف يكون يوم القيامة حال ذلك الاقدام، و قد كان عبد اللّه بن عباس يبكي حتى تبل دموعه الحصى من هول ذلك المقام و ما فسد بذلك من الاسلام، و يقول: إن الرزية كل الرزية ما حال بين رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و بين كتابه. 🔸مرحوم سید بن طاووس: بدان، ای فرزندم محمد ـ خداوند جلّ جلاله تو را به عزّتِ سعادتِ دنیا و دین عزیز و گرامی بدارد؛ همان عزتی که خداوند جلّ جلاله دربارهٔ آن فرموده است: «و عزّت از آنِ خدا و رسول او و مؤمنان است» ـ که ابوبکر و عمر دو کار بزرگ انجام دادند که سبب آنچه میان اسلام و مسلمانان روی داد، و نیز سبب گمراهیِ کسانی از آنان تا روز قیامت شد؛ یکی از آن دو کار در زمان حیات پیامبر «صلی‌الله‌علیه‌واله» و دیگری پس از وفات او بود، جدا از دیگر کارهای آن دو که به سبب آنها گروه‌هایی از همهٔ مردم هلاک شدند. اما آن کاری که در زمان حیات پیامبر«صلی‌الله‌علیه‌واله» انجام دادند: همانا بخاری و مسلم در کتاب‌های صحیح خود، و نیز هر یک از راویان مسلمان که دارای صداقت و امانت بوده‌اند، بدون اختلاف نقل کرده‌اند که جدّ تو، محمد «صلی‌الله‌علیه‌واله»، هنگام وفات خود فرمود: «دوات و کاغذی برای من بیاورید تا برای شما نوشته‌ای بنویسم که پس از آن هرگز گمراه نشوید.» و عمر در برابر چهرهٔ جدّ بزرگوار تو، حقّ عظیم او را سبک شمرد و گستاخی کرد و گفت: «او هذیان می‌گوید.» یعنی: سخنان بیهوده و پریشان می‌گوید. وای بر او، و وای بر کسی که در این مصیبت و فاجعه با او همراهی و موافقت کرد! این، بدون هیچ تردیدی، تفسیر این سخن نزد عالمان زبان عربی است. پس هنگامی که پیامبر «صلی‌الله‌علیه‌واله» شنید آنچه بر حرمت و جایگاه او گذشته است، و اینکه حجت الهی بر آنان، به سبب نوشته‌ای که پیامبر مردم را به آن فراخوانده بود، تمام شده است، آنان را از نوشتن آن بازداشتند، و پیامبر فرمود: «از نزد من برخیزید؛ شایسته نیست که در حضور من نزاع و کشمکش صورت گیرد.» بنابراین، هر گمراهی‌ای که از آن روز به بعد در دنیا پدید آمد، چه پنهان و چه آشکار، از طریق عمر و کسانی که با او موافقت کردند، واقع شد. نمی‌دانم در روز قیامت، پیامد آن اقدام چه خواهد بود؛ در حالی که عبدالله بن عباس از هول و عظمت آن جایگاه چنان می‌گریست که اشک‌هایش سنگ‌ریزه‌ها را خیس می‌کرد، و می‌گفت: «همهٔ مصیبت، بلکه تمام مصیبت، آن چیزی است که میان رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌واله» و نوشتهٔ او حائل شد.» 📚كشف المحجة لثمرة المهجة: 118 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi