eitaa logo
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
91 دنبال‌کننده
35 عکس
0 ویدیو
0 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
وقتی چشمانم رو باز کردم، دیدم روی تخت با ملافه ای سفید رنگ خوابیده ام. گیج بودم، خیلی گرسنه ام بود. خمیازه ای کشیدم و با دستانم موهایم را مرتب کردم. هنری، در اتاق را باز کرد و آمد داخل. گفت: صبحت بخیر ویولت، میدونم خیلی گرسنته پس بیا بریم صبحونه بخوری. ملافه رو زد کنار و دستش را سمتم دراز کرد و دستم رو گرفت و سعی کرد مرا از جایم بلند کند. گفتم: دستشویی کجاست؟ هنری گفت: بیا بریم بهت نشون میدم. دوتایی از اتاق اومدیم بیرون. هنری بعداز اینکه راه دستشویی رو بهم نشون داد با لحنی عجیب گفت: پایین منتظرتم. وقتی دست و صورتم رو شستم و از دستشویی اومدم بیرون... ادامه؟پارت‌چهاردهم.
از شدت گرسنگی به طبقه ی پایین رفتم و دیدم که هنری در اشپزخانه مشغول درست کردن صبحانه ست. صندلی را به عقب کشیدم و روی صندلی نشستم. مشغول به خوردن صبحانه شدم که هنری گفت: انگار بدجور گرسنته مگه نه؟ لغمه ای که توی دهانم بود را قورت دادم و گفتم: خیلی، خیلی زیاد. هنری نیشخند بامزه ای زد و اومد کنارم و لبش‌ را نزدیک به گوشم کرد و گفت : به صندلی زیر پاهات خیلی حسودیم میشه. بعد از این جمله اش، ناگهان صبحانه توی گلویم گیر کرد و با تمام توانم سرفه کردم. هنری خندید و رفت برایم یک لیوان اب‌ بیاورد. بعد از اینکه اب‌ رو خوردم، نفس نفس میزدم و گلویم درد میکرد. هنری موهایم را نوازش کرد و گفت: موهای خیلی خوشگلی داری. از شدت خجالت سرخ شدم و ناخودآگاه لبخند ملیحی روی لب هایم نشست... ادامه؟پارت‌پانزدهم.
صبحانه را با سرخ شدن و لبخندی که نمیتوانستم پنهانش کنم، ادامه دادم. هنری هم برگشت و روبروی من نشست، ولی نگاهش مدام روی من بود. اون‌ نگاه گرم و پر از شیطنتش، باعث میشد هر لقمه را با هزار بار مکث بخورم. هنری گفت: چرا انقد آهسته غذا میخوری؟ گفتم: تقصیر توئه، نمیذاری درست تمرکز کنم. با خنده گفت: باشه، قول میدم کاری نکنم، فقط بخور. اما همان لحظه، پایش را ارام به پایم زد. سرم را بالا اوردم و او با لبخند بامزه اش، بی‌گناهانه به فنجان قهوه اش نگاه میکرد. گفتم: هنری! گفت: چی؟من که کاری نکردم. لیوان آب را برداشتم و یک جرعه خوردم تا شاید سرخی صورتم کمتر شود. هنری دستش را دراز کرد و یک تیکه از نان داخل بشقابم خورد. گفتم: اون مال من بود. گفت: همه‌چیز این خونه مال توئه. من هم فقط یه ذره از مال تو خوردم. نمیدانم چرا این جمله اش قلبم را لرزاند. هنری بلند شد، بشقاب‌ها را برداشت و پشت سرش به سمت سینک رفت. من هم بلند شدم که کمکش کنم، اما تا نزدیکش شدم، ناگهان برگشت. فاصله‌مان خیلی کم بود. نفسش را روی صورتم حس کردم... ادامه؟پارت‌شانزدهم.
هنری درست وقتی فاصله‌مان از نفس هم کمتر شد، ناگهان صدای افتادن قاشق از سینک بلند شد. هر دو جا خوردیم و هنری با خنده گفت: دست خودم نیست، از وقتی تو اومدی حتی قاشق‌ها هم حواسشون پرته. +عجب -نظرت برای ناهار چیه ویولت؟ +نمیدونم.. -پس من تصمیم می‌گیرم، یه سوپ گرم و نان تازه، تا وقتی قاشق بعدی افتاد، تو فقط بخندی. +خودت خوب میدونی که چقدر از سوپ بدم میاد. -پس چی؟ +دلم رستوران میخواد. -فقط قول بده فکر فرار به سرت نزنه. +قول میدم. هنری لبخند زد و از آشپزخانه بیرون آمد. ویولت از پشت میز بلند شد و رفت سمت اتاق. تابستان بود و پنجره‌ها نیمه‌باز، بوی آسفالت گرم و یاس از کوچه می‌آمد. هنری فقط کلید و گوشی‌اش را برداشت. ویولت با یک پیراهن نازک و دامن کوتاه برگشت. هنری در ماشین را برای ویولت باز کرد و خودش پشت فرمان نشست. ویولت شیشه را پایین داد و در باد گرم تابستان، بی‌حرف، کنار هم به سمت رستوران راه افتادند... ادامه؟پارت‌هفدهم.
کرکتر نورا؛ مدیر رستوران .
ماشین توی ترافیک گرم بعدازظهر می‌خزید. ویولت سرش را به شیشه تکیه داده بود و به درخت‌های خیابان نگاه می‌کرد که زیر نور، تیره و بی‌رمق به نظر می‌رسیدند. هنری چند بار نگاهی به ویولت انداخت، ولی چیزی نگفت. وقتی رسیدند، هنری ماشین را در پارکینگ رستوران نگه داشت. موتور را خاموش کرد ولی از جایش تکان نخورد. ویولت دستش را روی دستگیره گذاشت که هنری گفت: -صبر کن. ویولت برگشت. هنری نگاهش کرد، بعد دستش را آورد و انگشتانش را کنار گونه‌اش گذاشت. آرام صورتش را به سمت خودش کشید و بوسیدش. بوسه‌ای کوتاه ولی محکم، طوری که ویولت برای یک لحظه نفسش را نگه داشت. وقتی جدا شدند، هنری لبخند زد: -حالا بریم. رستوران شلوغ نبود. یک میز کنار پنجره نشستند. مدیر رستوران، نورا، به سمت میز هنری و ویولت امد‌ گفت: خوش اومدین، باعث افتخارمونه‌ که رستوران ما رو انتخاب کردین. و بعد از این حرفش، مِنو را روی میز گذاشت و رفت. هنری منو را باز کرد. ویولت منو را نگرفت. هنری سفارش داد و وقتی پیش‌غذا آمد، ویولت فقط با چنگال در بشقابش خط می‌کشید. غذای اصلی که رسید، چند لقمه خورد ولی هر لقمه را مثل کسی می‌جوید که طعم چیزی را نمی‌فهمد. چشم‌هایش گاهی به در خروجی می‌رفت، گاهی به پنجره، گاهی به دست‌های هنری که آرام روی میز بودند... ادامه؟پارت هیجدهم.