eitaa logo
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
91 دنبال‌کننده
35 عکس
0 ویدیو
0 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
کرکتر نورا؛ مدیر رستوران .
ماشین توی ترافیک گرم بعدازظهر می‌خزید. ویولت سرش را به شیشه تکیه داده بود و به درخت‌های خیابان نگاه می‌کرد که زیر نور، تیره و بی‌رمق به نظر می‌رسیدند. هنری چند بار نگاهی به ویولت انداخت، ولی چیزی نگفت. وقتی رسیدند، هنری ماشین را در پارکینگ رستوران نگه داشت. موتور را خاموش کرد ولی از جایش تکان نخورد. ویولت دستش را روی دستگیره گذاشت که هنری گفت: -صبر کن. ویولت برگشت. هنری نگاهش کرد، بعد دستش را آورد و انگشتانش را کنار گونه‌اش گذاشت. آرام صورتش را به سمت خودش کشید و بوسیدش. بوسه‌ای کوتاه ولی محکم، طوری که ویولت برای یک لحظه نفسش را نگه داشت. وقتی جدا شدند، هنری لبخند زد: -حالا بریم. رستوران شلوغ نبود. یک میز کنار پنجره نشستند. مدیر رستوران، نورا، به سمت میز هنری و ویولت امد‌ گفت: خوش اومدین، باعث افتخارمونه‌ که رستوران ما رو انتخاب کردین. و بعد از این حرفش، مِنو را روی میز گذاشت و رفت. هنری منو را باز کرد. ویولت منو را نگرفت. هنری سفارش داد و وقتی پیش‌غذا آمد، ویولت فقط با چنگال در بشقابش خط می‌کشید. غذای اصلی که رسید، چند لقمه خورد ولی هر لقمه را مثل کسی می‌جوید که طعم چیزی را نمی‌فهمد. چشم‌هایش گاهی به در خروجی می‌رفت، گاهی به پنجره، گاهی به دست‌های هنری که آرام روی میز بودند... ادامه؟پارت هیجدهم.
هنری متوجه شده بود. از زیر نگاه کردن نمی‌شد این را نفهمید. دستش را دراز کرد و دست ویولت را گرفت. -ویولت. +هوم؟ -کجایی؟ ویولت سرش را بالا آورد، انگار تازه بیدار شده باشد: +همین‌جا، فقط..خسته‌ام. هنری نگاهش را از صورتش برنداشت. چند لحظه سکوت بود. بعد هنری دستش را آزاد کرد و بلند شد: -یه دقیقه می‌رم دستشویی. برمی‌گردم. ویولت سر تکان داد. هنری رفت. ویولت چند ثانیه به بشقابش خیره ماند، بعد به ساعت. بعد به در خروجی. بدون مکث، کیفش را برداشت و راه افتاد. آرام ولی سریع. از کنار پیشخدمت‌ها گذشت، از در شیشه‌ای بیرون رفت و به سمت راه‌پله اضطراری دوید. پله‌ها باریک و فلزی بودند. صدای پاشنه‌هایش در فضای خالی می‌پیچید. نزدیک پایین، پایش لیز خورد و به لبه پله گیر کرد. بدنش پرت شد جلو، از چند پله پایین‌تر خورد و با شانه و آرنج محکم به کف زمین رسید. کیفش باز شد و محتویاتش روی زمین پخش شد. هنری وقتی از دستشویی امد‌ بیرون، متوجه شد که ویولت سر میز نیست... ادامه؟پارت‌نوزدهم.
هنری اول فکر کرد شاید ویولت فقط به بهانه‌ای کوتاه بلند شده. نگاهش را در سالن چرخاند. میزهای شلوغ، پیشخدمت‌های در رفت‌وآمد، نور کم رستوران. اما صندلی ویولت خالی بود و کیفش هم نبود. قدم‌هایش تندتر شد. به سمت در خروجی رفت که مدیر رستوران، جلوی او ایستاد: -ببخشید قربان، هنوز صورت‌حساب تسویه نشده. هنری مکث کرد. نفسش را حبس کرد. دستش را داخل جیبش برد، کارت را بیرون آورد و بدون حرف به دستگاه زد. رمز را زد، رسید را امضا کرد و همان لحظه که مدیر شروع کرد به تشکر کردن،هنری از کنارش رد شد. سپس با سرعت از در شیشه‌ای بیرون زد. هوا گرم و شرجی بود، بوی آسفالت گرم و دود ماشین‌ها به صورتش میخورد. اول به راست نگاه کرد، بعد به چپ. هیچ‌کس نبود. بعد صدای هق‌هق خفه‌ای از سمت راه‌پله اضطراری شنید. دوید. پله‌های فلزی را دو تا یکی پایین رفت و همان‌جا دیدش... ادامه؟پارت‌بیستم.
ویولت روی پله‌های پایینی نشسته بود، پاهایش را جمع کرده بود و شانه‌هایش می‌لرزید. صورتش خیس اشک بود، ولی دستش را جلوی دهانش گرفته بود که صدا بیرون نزند. آرنجش را روی زانویش گذاشته بود و خون، از خراش عمیق آرنجش، آرام آرام روی ساعدش می‌رفت و می‌چکید روی پله. هنری یک لحظه خشکش زد. بعد چشمش به مچ پایش افتاد. پای راستش را کج نگه داشته بود، بی‌آنکه رویش وزن بیندازد. مچ پایش ورم کرده بود و رنگش داشت کبود می‌شد. -ویولت! ویولت سرش را بالا آورد. چشم‌هایش سرخ بود، لب‌هایش می‌لرزید. +هنری..من... هنری کنارش زانو زد. کیفش را که باز روی پله‌ها پخش شده بود، برداشت. رژ لب، کیف پول، دفترچه، و... همه را بدون حرف ریخت داخل کیف. درش را بست. بند کفشش را که افتاده بود برداشت و گذاشت داخل جیبش. بعد به ویولت نگاه کرد. دستش را زیر زانوهایش برد و آرام بلندش کرد... ادامه؟پارت‌بیست‌و‌یکم.
ویولت با دست سالمش چسبید به گردنش. +هنری، مچ پام... -می‌دونم. آروم باش. ویولت صورتش را گذاشت روی شانه‌اش و هق‌هقش بلندتر شد. +ببخشید..ببخشید که فرار کردم.. نمی‌دونم چرا...فقط.. -هیس. حرف نزن. هنری از پله‌ها بالا رفت، از در شیشه‌ای رد شد، از کنار مدیر رستوران که دهانش باز مانده بود. قدم‌هایش محکم و سریع بود. ویولت را محکم گرفته بود، جوری که تکان نخورد. از خیابان گذشت. ماشین را با یک دست باز کرد، ویولت را روی صندلی جلو گذاشت و کمربندش را بست. بعد سوار شد و راه افتاد. در راه هیچ‌کدام حرف نزدند. فقط صدای نفس‌های ویولت و بوق‌های خیابان بود. هنری هر چند ثانیه نگاهش می‌کرد. دستش را گذاشت روی زانوی ویولت، آرام. -چند دقیقه دیگه میرسیم. وقتی رسیدند، هنری ماشین را جلوی خانه نگه داشت، پیاده شد، در سمت ویولت را باز کرد و دوباره بغلش کرد. ویولت هیچ نگفت، فقط دستش را دور گردنش حلقه کرد. هنری در را با پا باز کرد، داخل رفت و ویولت را روی کاناپه گذاشت. ادامه؟پارت‌بیست‌و‌دوم.