خداوند تعالی برای برادرم علی بن ابیطالب علیهما السلام فضائلی قراره داره که از کثرت و زیادی شمرده نمی‌شود. ....هر كه گوش فرا دهد به يكى از فضائل او خداوند گناهان او را كه از راه گوش انجام داده می‌آمرزد.

به دلِ امیدوارم همه دم امید دادم رهِ صبر پیشه گیرد مگر از سفر بیایی، اَللّهُمَّ‌عَجِّل‌لِولیکَ‌الفَرَج.

من از شوقش زمین خوردم ولی مولا بلندم کرد همیشه یاعلی گفتم، علی از جا بلندم کرد.

ذوالفقار تو دو دَم دارد و عیسیٰ یک دم پس اولوالعزم زِ شمشیر تو یک دم عقب است.

کیست جبریل؟آنکه که خود گفته که علی بوده‌است استادش ملک انبیاست جبرائیل وحی را داده مرتضی یادش.

دلتنگ‌ توام ای که به وصلت نرسیدم ای‌کاش خودت را سر قبرم برسانی.

نجف است دوای دردِ دل.

ء. می‌نویسم از دلتنگی، دلتنگی آشنا. چند وقتی است که مصداقِ بارزِ دندانِ روی جگرم.هی صبر صبر صبر، دلتنگی هرشب از میان چشمانم راه خودش را پیدا می‌کند، گویی که قسم خورده باشد هرشب به گل‌های روی بالشتم آب بدهد. صبحِ آدم‌های دلتنگ سخت‌تر از شب‌هایش است درحالی که باید نعشهٔ بدن را اینور و آنور بکشد تازه باید متقاعد کند خودش را که 'فلانی حواست باشد به دلت، یوقت به سرش نزند قصه دلتنگی‌اش را دوباره شرح دهد و آبرویت را مثل فلان روز که مجبوراً دهان به دروغ باز کردی که نه من خوبم این‌ها اشک نیست حساسیت دارم به گیاهان این فصل'ببرد. غم، غمِ آشنایی‌ست. جنس این غمِ تلفیق شده با بغض را خوب می‌شناسم. مثل بغضِ صبح روزی‌ست که دست کشیدم از رفتن چون از این برگه‌هایی که بهش میگن پول کم داشتم. یادآور بغضِ روزی‌ست که از خواهر نزدیکترم را راهی نجف کردم و بعد تنها روی صندلی ترمینال گریه کردم. مثل بغضِ عکس‌هایی که رفقایم از طریق الکربلا استوری میگذاشتن با مضمونِ"حلالم کنید"، و من بودم و سوال‌هایی که بعد از دیدن این استوری‌ها روی سرم آوار می‌شد که یعنی من را یادت رفته؟ درحالی که روی انگشتانم وایساده‌ام که مرا ببینی، ندیدی؟ نازنین یار مرا باز ندیدی؟، کفران نعمت نشود نعوذ‌‌ باللّٰه، آنقدر بی‌عقل نشدم هنوز که نفهمم نوکری این خانواده افضل نعمات است. جسمی نیامدم محضرتان درست اما هربار با خبر راهی شدن دوستانم یکی پس از دیگری احتیاطاً با آن‌ها تکه‌هایی از قلبم را راهی کرده‌ام که بیایند و دورتان بِگردند و بَرگردند، برنگشتند. خیلی وقت است که دل گره خورده است به ضریحتان. قربانتان شوم عجالتاً اگر صلاح می‌بینید بطلبید، مُردیم از دلتنگی. [ دلتنگی ]

یکی پرسید از پیغمبر خاتم، عبادت چیست؟ علی را دیده و فرمود ایشان را تماشا کن.