تو عکاس ماه بودی. هر شب راس ساعت معینی پشت تلسکوپ می‌نشستی و از ماه عکس می‌گرفتی. بعضی شب ها کامل بود؛ بعضی شب ها نصفه. بعضی شب ها نورانی بود و بعضی شب ها، ابر جلوی نورش را گرفته بود. گاهی اوقات سفید بود؛ گاهی اوقات قرمز؛ بعضی وقت ها هم آبی‌. به بقیه می‌گفتی هدف خاصی از این کار نداری. اما حقیقت کامل را نمی‌گفتی. دوست داشتی روزی برای همیشه ساکن ماه شوی. شاید کسی هم از آنجا، عکس تو را می‌گیرد. وگرنه چگونه می‌شود بدون هیچ دلیلی عاشق یک جرم آسمانی شد؟ تقدیم به عقیق عزیز. از طرف Nevella.

چقدر قشنگ و حق بود باورم نمیشه انقد درست باشه ولی اولش یکم غلطه

:))))))))

این توی ۳ تا حالت برام پیش اومد دقیقا همین با همین سناریوووووو سناریو اول دقیقا همین بود و من وقتی فهمیدم اون دیگه طرف من نیست، مجبور شدم باهاش خداحافظی کنم. سناریو دوم و سوم هم بماند:)

ناراحت شدم مرسی. مگه من گفتم نویسندم خب؟🥲

اگه شما هم نظرتون همینه بگید بیخیال اینجا بشم:)

نگفتید

ناشناس جوابت و دادم

خیلی رندوم این و پیدا کردم چه عکسی بود

فقط میتونم بگم خدا لعنتتون کنه همین، حتی اگه برای شب ولادت هم کردین بازم خدا لعنتتون کنه. لامصب یک نصف شبه خبر مرگت