روی نیمکت پارک نشسته بود باد ملایمی میان موهای خرمایی رنگش میپیچید اهنگ مورد علاقه اش را پلی کرد شیر کاکائوی عزیزش را از کیف مشکی رنگ کوچیکش بیرون اورد همانطور که سرمای شیرکاکائو دستان همیشه سردش را سردتر میکرد ناگهان او را کنار خود دید شاید رویا بود شاید هم خواب هر چه که بود برای دختر بسیار شیرین بود همه چی رنگ واقعیت میداد و اما دختر تاب ماندن را نداشت شاید می‌دانست که او فقط تصویری تلخ است که مغزش برای رفع دلتنگی ساخته اشک گوشه چشمش را پاک کرد اهنگ را عوض کرد حتی دیگر ان شیر کاکائو را هم نمی‌خواست پس او را به پسر بچه کوچکی که داشت با شادی سرسره بازی می‌کرد بخشید و پارک را ترک کرد

برای لحظه آخر برگشت و باز نیمکت را نگاه کرد او هنوز هم آنجا نشسته بود...

من شنبه تا چهارشنبه: وای آخر هفته باید کلی درس بخونم من اخر هفته: گذروندن کل وقتم جلوی اینه

کاش الان همینجوری که سرمو از تخت اویزون کردم پایین افکار منفی مغزم ازش بریزن بیرون

کاش بودی

"منی که طاقت اشکاتو نداشتم باورش سخته باهات نباشم آخرش رفتی من تنهاتر شبا سرد نزاشتم برات کم حواس پرت نگو یادت نیست چون من یادم میمونه اگه عاشق شی میشه ادم دیوونه " -خاطرات بد- "ارتا و پارسا"

کاش به همون اندازه‌ ای که نشون میدم آدم بی‌خیالی‌ام ؛ بیخیال بودم

غم از سر روی زندگی میره بالا؛ و تو فقط باید باهاش دست و پنجه گرم کنی

حرفا خیلیی بد قلب و میشکنن

زندگی همینه³

کتاباش جلوش بود تنها کاری که نمیکرد درس خوندن بود فشار و از همه طرف حس میکرد همیشه تو اینجور موقعیت ها کتاباشو میبست و میرفت می‌نشست گوشه اتاقش دستاشو حلقه میکرد دور زانواش و با بی صدا ترین حالت ممکن اشکاش از چشماش میریخت اینبار فرق داشت قول داده بود نمیتونست درس نخونه پس تو مغزش داشت با خودش دعوا میکرد که اولین قطره اشکش ریخت رو برگه های نوی کتابش...

اینجا چندوقته خیلی بهم ریخته و غمگینه قبول دارم چون خودم خیلی رو به راه نیستم؛ هرکی دوسش نداره میتونه لفت بده اجباری به موندن نیست