#مهارت_ارتباط‌ ✅ رفتار جالب #رهبر_شهید با نوجوانی که از ایشان اشکال گرفت 👌 🎬شنیدنی و کاربردی 🌷🇮🇷🌷

🎥 راز نوشته روی انگشتر رهبر شهید انقلاب از زبان مهران کریمی، نویسنده و پژوهشگر 📗در آغوش نیل 👌 ۴۶ سنت الاهی ۴۰ سنت تحت عاملیت انسانی #قوانین_طبیعی #قوانین_الاهی #سنتهای_الاهی 🌷🇮🇷🏴🌷

مراقبت از امید انسان مجاهد خوانشی تربیتی از دعای چهاردهم صحیفه سجادیه پیش‌زمینه در این هم‌اندیشی موصوع «مراقبت از امید انسان مجاهد» که با حضور اساتید، پژوهشگران برگزار شد، فرصتی کوتاه اما عمیق برای بازخوانی دعای چهاردهم صحیفه سجادیه از منظر تربیتی و راهبردی فراهم آمد. آنچه در این گزارش می‌آید، عصاره نکات کلیدی مطرح‌شده در آن نشست است؛ نگاهی نو به دعایی که شاید تاکنون بیشتر با زاویه «شکایت از ظالم» خوانده شده است. دعای ۱۴ را اشتباه می‌خوانیم! معمولاً وقتی دعاها را می‌خوانیم، با این نگاه پیش می‌رویم که مشکلی داریم و از خدا می‌خواهیم آن را حل کند. اما اگر دعای چهاردهم صحیفه سجادیه را این‌گونه بخوانیم، مهم‌ترین پیام آن را از دست داده‌ایم. کشفی که پس از انس با این دعا حاصل می‌شود، این است که: دعای ۱۴ بیش از آنکه درباره ظالم باشد، درباره تربیت مظلوم است. بیش از آنکه درباره شکست دشمن باشد، درباره حفظ انسان است. و بیش از آنکه دعای انتقام باشد، دعای استقامت است. وقتی متن دعا را از ابتدا تا انتها دنبال می‌کنیم، در نگاه اول تصور می‌شود امام سجاد علیه‌السلام می‌خواهد از ظالم شکایت کند. اما هرچه جلوتر می‌رویم، و روشمند استنطاق تربیتی می‌کنیم روشن می‌شود که دغدغه اصلی امام چیز دیگری است. پنج خطری که امام مدیریت می‌کند امام سجاد علیه‌السلام در این دعا، به‌دقت پنج خطر راهبردی را که جامعه مظلوم را تهدید می‌کند، نشانه رفته و برای هر کدام پاسخی تربیتی طراحی کرده است: خطر اول: احساس تنهایی – جامعه‌ای که احساس کند صدایش شنیده نمی‌شود و رنجش دیده نمی‌شود، پیش از هر شکست بیرونی، از درون فرو می‌ریزد. امام با توصیف خداوند به عنوان کسی که اخبار مظلومان بر او پنهان نیست، این ادراک را اصلاح می‌کند. خطر دوم: خشم افسارگسیخته – خشم فروخورده، اگر مدیریت نشود، به کینه‌ای ویرانگر تبدیل می‌شود که هم عدالت را کور می‌کند و هم انسانیت را. خطر سوم: شبیه‌شدن به دشمن – شاید مهم‌ترین و عمیق‌ترین آموزه دعا در فراز «ولا تجعلنی فی مثل حاله» نهفته است. امام از خدا می‌خواهد که مبادا مظلوم در مسیر مبارزه، به تدریج از درون شبیه ظالم شود. مقاومتی که به بازتولید ظلم بیانجامد، پیروزی نیست. خطر چهارم: ناامیدی از آینده – امام می‌فرماید: «لا تفتنی بالقنوط من انصافک»؛ خدایا مرا به ناامیدی از عدالتت مبتلا مکن. ناامیدی فقط یک احساس نیست؛ یک انحراف تربیتی و راهبردی است. خطر پنجم: فرسایش صبر در اثر طولانی‌شدن مسیر – امام به انسان می‌آموزد که اگر پیروزی به تأخیر افتاد، باز هم امید را حفظ کند و بداند که تأخیر، همیشه نشانه شکست نیست. دعای ۱۴؛ نقشه راه حفظ سرمایه انسانی جبهه مقاومت آنچه این دعا را از یک متن عبادی صرف به یک سند راهبردی تبدیل می‌کند، نگاه جامع آن به «حفظ سرمایه انسانی» در میدان نبرد است. امام سجاد علیه‌السلام در این دعا، بیش از آنکه نگران ظالم باشد، نگران فرسودگی جبهه مظلوم است. اگر بخواهیم با زبان امروز سخن بگوییم: دعای ۱۴ یک متن «مدیریت تاب‌آوری اجتماعی» است. یک متن «مراقبت از امید جمعی» است. و یک متن «پیشگیری از فروپاشی اخلاقی در شرایط منازعه» است. امام می‌داند جامعه‌ای که امیدش را از دست بدهد، یا به نفرت آلوده شود، یا شبیه دشمن گردد، حتی اگر در میدان پیروز شود، باز هم در سنجه انسانیت شکست خورده است. سه ضلع پازل راهبردی در این نگاه، با راز توصیه اکید رهبر شهید حکیم انقلاب به انس با دعای چهاردهم آشنا می‌شویم همچنین این حکمت را بیشتر در می‌یابیم که آن را در کنار دو متن دیگر ببینیم که هرکدام یک لایه از مدیریت میدان مقاومت را پوشش می‌دهند: · دعای چهاردهم – مدیریت اخلاق و روان در میدان · سوره فتح – مدیریت افق و آینده میدان · دعای توسل – مدیریت هویت و پیوند در میدان جامعه‌ای که این سه را داشته باشد، اخلاقش حفظ می‌شود، امیدش حفظ می‌شود و هویتش حفظ می‌شود. و این، همان چیزی است که هر جبهه مقاومتی برای ماندن به آن نیاز دارد. خلاصه تربیت در دعای چهاردهم اگر بخواهیم حاصل تربیت امام سجاد علیه‌السلام در این دعا را در چند جمله خلاصه کنیم، انسان به این نقطه می‌رسد که بگوید: من دیده می‌شوم. من فراموش نشده‌ام. من تنها نیستم. من حق دارم مقاومت کنم. اما حق ندارم شبیه ظالم شوم. اگر پیروزی دیر شد، ناامید نمی‌شوم. اگر راه سخت شد، امیدم را از دست نمی‌دهم. و اگر ظلم ادامه یافت، باز هم انسان باقی می‌مانم. سخن پایانی شاید مهم‌ترین تغییری که باید در نگاه ما به دعای چهاردهم رخ دهد، این باشد که آن را از یک «دعای علیه ظالم» به یک « منشور تربیت انسان مقاوم » تبدیل کنیم. آن‌گاه صحیفه سجادیه دیگر فقط کتاب دعا نخواهد بود؛ بلکه کتاب ساختن انسان در میدان‌های سخت زندگی خواهد شد. ✍ محمد جواد فدایی 🗓 بهار ۱۴۰۵

💢حمایت ۵۰ میلیارد ریالی موسسه دانش بنیان برکت از ایده‌های نوآورانه برای مواجهه با پیامدهای جنگ 🔹مؤسسه دانش‌بنیان برکت و بنیاد تعالی اجتماعی زندگی، با هدف شناسایی، حمایت و توسعه راهکارهای نوآورانه برای مواجهه با پیامدهای اجتماعی جنگ، «فراخوان طرح‌های فناورانه و نوآورانه برای مواجهه با پیامدهای اجتماعی جنگ» را منتشر کرد. 🔹طرح‌های منتخب از حمایت‌های تخصصی و مالی در قالب تأمین مالی تا سقف ۵۰ میلیارد ریال برای هر طرح (در قالب سرمایه‌گذاری، تسهیلات و سایر روش‌های حمایتی) برخوردار می شوند. 🔹پژوهشگران، دانشجویان، شرکت‌های دانش‌بنیان و فناور، سازمان‌های مردم‌نهاد و گروه‌های داوطلب، استارتاپ‌ها و کسب‌وکارهای اجتماعی، فعالان اجتماعی و... می توانند طرح های خود را در قالب این فراخوان ارائه کنند. .

دلتنگیم... باید برخاست... برنامه‌سازان، طراحان و فعالان عرصه تربیت ! تاریخ، هر روز فرصت خلق یک «رویداد ماندگار» را به کسی نمی‌دهد. گاهی چند روز، به اندازه چند دهه اثر می‌گذارد و گاهی یک بدرقه، به یک مکتب تبدیل می‌شود. اکنون در آستانه «بدرقه آقای شهید ایران» قرار داریم؛ بدرقه‌ای که می‌تواند به بزرگ‌ترین و ماندگارترین تشییع تاریخ معاصر تبدیل شود. این فقط یک مراسم نیست؛ یک فرصت بی‌بدیل تربیتی، رسانه‌ای و تمدنی است. از ۱۳ تا ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ (۱۹ تا ۲۴ محرم)، فرصت چندانی باقی نمانده است. اکنون زمان آن است که از قالب‌های تکراری عبور کنیم؛ با ایده‌های نو، روایت‌های الهام‌بخش، پویش‌های مردمی، تولیدات هنری، برنامه‌های نوجوان‌محور، فعالیت‌های میدانی و رسانه‌ای، هر کدام سهمی در ساختن این حماسه داشته باشیم. شعار ما روشن است: «باید برخاست» باید برخاست؛ برای روایت حقیقت، برای زنده نگه داشتن راه شهید، برای ساختن خاطره‌ای که نسل‌ها از آن سخن بگویند، و برای آنکه این بدرقه، به آغاز یک خیزش فرهنگی و تربیتی تبدیل شود. هر ایده، هر برنامه و هر اقدام مؤثر، می‌تواند بخشی از این رخداد بزرگ تاریخی باشد. فرصت اندک است؛ اما میدان، به وسعت تاریخ. اکنون زمان برخاستن است. 🌷🏴🇮🇷🌷

✨ ایده‌نگاشت راهبردی برنامه‌های تربیتی پیش‌نویس اول « بدرقه امام و رهبر شهید » با شعار: « باید برخاست » این بدرقه، فقط آیین تشییع یک شخصیت نیست؛ بلکه بدرقه امام، رهبر، معلم، پدر و پرچمدار یک امت است. بنابراین برنامه‌های تربیتی باید از سطح اجرای مراسم عبور کرده و به خلق یک «رخداد تمدنی» بینجامد؛ رخدادی که احساس، معرفت، هویت، مسئولیت و حرکت را هم‌زمان در مخاطب برانگیزد. محور اول: امت با امام - پویش سراسری «من با امامم عهد می‌بندم...» - قرائت و امضای «میثاق امت» در پایان مراسم. - نصب «دیوار بیعت» برای ثبت امضای مردم. - قرائت هم‌زمان عهدنامه در سراسر کشور و جهان. محور دوم: از سوگ تا قیام به جای تمرکز صرف بر اندوه، همه برنامه‌ها با یک پیام پایان یابند: «اکنون نوبت ماست؛ باید برخاست.» نمونه برنامه‌ها: - ایستگاه «اولین قدم من برای ادامه راه امام». - کارت‌های تعهد فردی و خانوادگی. - ثبت تصمیم‌های عملی مردم در سامانه‌ای واحد. محور سوم: تشییع به مثابه دانشگاه تربیت در طول مسیر تشییع، هر چند صد متر یک «ایستگاه تربیتی»: - امام و جوان - امام و خانواده - امام و عدالت - امام و مقاومت - امام و اخلاق - امام و معنویت - امام و آینده جهان به‌گونه‌ای که شرکت‌کننده علاوه بر حضور عاطفی، یک دوره فشرده معرفتی را نیز تجربه کند. محور چهارم: جهان با امام این مراسم فقط مخاطب داخلی ندارد. پیشنهادها: - قرائت پیام کودکان کشورهای مختلف. - اتصال برخط اجتماعات عزاداری جهان. - تولید محتوای چندزبانه. - پویش جهانی «We Rise». محور پنجم: نسل آینده کودکان نباید فقط نظاره‌گر باشند. برنامه‌ها: - «نامه‌ای برای امام شهید» - «من اگر کنار امام بودم...» - دفترچه «راه امام را چگونه ادامه دهم؟» - مدال «یار آینده امت» محور ششم: هنر حماسه - سرودهای میدانی چند هزار نفری. - اجرای هم‌خوانی جمعی شعار «باید برخاست». - روایت تصویری زندگی امام روی نمایشگرهای شهری. - نورپردازی و فضاسازی روایی. محور هفتم: رسانه هر فرد یک رسانه. پویش: «یک روایت؛ یک دقیقه؛ برای تاریخ.» هر شرکت‌کننده فقط یک دقیقه روایت خود را ثبت کند تا بزرگ‌ترین آرشیو مردمی تاریخ شکل بگیرد. محور هشتم: خدمت به نیت امام بهترین بدرقه، ادامه راه است. - اهدای خون - آزادی زندانیان نیازمند - اطعام گسترده - کمک به محرومان - کاشت میلیون‌ها درخت - نهضت کتاب‌خوانی - نذر علم و آموزش محور نهم: لحظه تاریخی در ساعت مشخصی، همه جمعیت: - قرائت همگانی قرآن - سپس شعار واحد: «لبیک یا امام؛ باید برخاست.» این لحظه می‌تواند به یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ تبدیل شود. محور دهم: تشییع؛ آغاز یک نهضت شعار نهایی برنامه‌ها این باشد: « تشییع پایان راه نیست؛ آغاز مسئولیت ماست .» هر برنامه باید شرکت‌کننده را با یک مأموریت عملی بدرقه کند؛ زیرا بزرگ‌ترین ادای احترام به امام و رهبر شهید، ادامه دادن راه او در میدان ایمان، عدالت، عزت، خدمت و ساختن آینده امت است. 🌷🏴🇮🇷🌷

«به عکس تو، چشم همه خیره... 🌷 اساتید ارجمند و همراهان دغدغه‌مند تربیت نوجوان در آستانه رخداد تاریخی تشییع پدر شهید امت، بیش از هر زمان دیگری به وحدت نگاه، هم‌افزایی و طراحی مشترک نیاز داریم. در چند پیام کوتاه، کوشیده‌ شده برخی از اصول راهبردی، تجربه‌ها و ایده‌های عملی را که شاید برای تبدیل این فرصت کم‌نظیر به یک رخداد ماندگار تربیتی کمک کند مطرح شود‌. از شما بزرگواران دعوت می‌شود این مجموعه را با نگاه نقادانه و تکمیلی مطالعه فرمایید و با پیشنهادها، تجربه‌ها و ایده‌های خود، در غنی‌تر شدن آن سهیم باشید. مقدمه پیام اول پیام دوم پیام سوم پیام چهارم پیام پنجم ✨ پیام ششم پیام هفتم مرحله اول؛ شکل‌گیری هویت و مسئولیت پیام هشتم قالب ارائه هر محصول پیام نهم محصول اول: «عهدنامه نوجوان» باید برخاست... و این برخاستن، از اندیشه مشترک، هم‌فکری و اقدام جمعی آغاز می‌شود. 🗓 ۱۴۰۵۰۳۲۹ ــــــــــــــــــ #تأملات_تربیتی #یادداشت_راهبردی #حجت‌الاسلام_فدایی #پژوهشگر_تربیت_اخلاقی 🌷🏴🇮🇷🌷

دنیا چیزِ بدی است چون اگر همه را هم به‌دست بیاوری چیزی به‌دست نیاورده‌ای. امّا این حُسنِ دنیا هم هست، چرا که اگر کُل آن را هم از دست بدهی چیزی را از دست ندادی. - شهید عبدالرحیم موسوی - 🌷🏴🇮🇷🌷

یادداشت‌های راهبردی میدان‌داری تربیتی 🌷 برای قرارگاه تربیتی نوجوان | پیام اول باید برخاست... دوستان عزیز؛ مربیان، معلمان و فعالان تربیتی نوجوان پیش از آنکه به فکر طراحی برنامه باشیم، باید به یک سؤال اساسی پاسخ دهیم: ما می‌خواهیم از این تشییع، چه انسانی بیرون بیاید؟ اگر پاسخ ما فقط «حضور پرشور نوجوانان» باشد، هدف کوچکی انتخاب کرده‌ایم. هدف بزرگ‌تر این است که نوجوان پس از این بدرقه، احساس کند وارد مرحله تازه‌ای از مسئولیت شده است. تجربه تشییع‌های بزرگ، از امام خمینی(ره) تا شهید سلیمانی و سید حسن نصرالله، چند اصل طلایی را پیش روی ما می‌گذارد: اصل اول: مردم، به‌ویژه نوجوانان، دوست ندارند فقط تماشاگر باشند؛ می‌خواهند صاحب نقش باشند. بنابراین به جای دعوت صرف به حضور، باید برای هر نوجوان یک «مأموریت» تعریف کنیم. اصل دوم: آنچه در حافظه نسل‌ها می‌ماند، فقط سخنرانی‌ها نیست؛ بلکه تجربه‌های عمیق، نمادهای ماندگار، مشارکت واقعی و احساس اثرگذاری است. اصل سوم: مهم‌ترین بخش یک تشییع، پس از پایان آن آغاز می‌شود. اگر نوجوان فقط اشک بریزد و به خانه برگردد، بخش مهمی از فرصت تربیتی از دست رفته است؛ اما اگر با یک عهد عملی و یک مسئولیت مشخص بازگردد، آن روز به نقطه آغاز رشد او تبدیل می‌شود. از امروز، پیشنهاد می‌کنم همه ایده‌ها و برنامه‌های ما حول یک سؤال شکل بگیرد: «چگونه هر نوجوان با یک عهد عملی از این مراسم خارج شود؟» نه اینکه فقط در مراسم حضور داشته باشد، بلکه تصمیم بگیرد از فردای آن روز، یک گام واقعی در مسیر اخلاق، خدمت، مسئولیت‌پذیری، مطالعه، کار جمعی یا کمک به دیگران بردارد. مأموریت قرارگاه تربیتی نوجوان در این دو هفته، تولید برنامه‌های پراکنده نیست؛ بلکه طراحی یک «بسته ملی تجربه تربیتی نوجوان» است؛ بسته‌ای که هر مدرسه، مسجد، هیئت، گروه تربیتی و مربی بتواند آن را اجرا کند. اگر در پایان این دو هفته بتوانیم حتی یک بسته ساده اما عمیق طراحی کنیم که هزاران نوجوان را از «حضور در یک مراسم» به «پذیرش یک مسئولیت» برساند، سهم جامعه تربیتی در این رخداد تاریخی ادا شده است. باید برخاست... اما نه فقط برای حضور در یک تشییع؛ بلکه برای ساختن نسلی که راه را با فهم، مسئولیت و عمل ادامه دهد. 🗓 ۱۴۰۵۰۳۲۹ ــــــــــــــــــ #تأملات_تربیتی #یادداشت_راهبردی #حجت‌الاسلام_فدایی #پژوهشگر_تربیت_اخلاقی 🌷🇮🇷🏴🌷

یادداشت‌های راهبردی میدان‌داری تربیتی 🌷 برای قرارگاه تربیتی نوجوان | پیام دوم از ایده تا طراحی تجربه اگر پذیرفتیم که نوجوان نباید فقط «شرکت‌کننده» باشد، بلکه باید «کنشگر» باشد، اکنون وقت آن است که ایده‌هایمان را بر اساس یک معماری مشترک طراحی کنیم. پیشنهاد می‌شود هر برنامه‌ای که در این دو هفته طراحی می‌شود، به چهار سؤال پاسخ دهد: ۱. نوجوان قبل از مراسم چه مأموریتی دارد؟ آیا فقط باید زمان و مکان مراسم را بداند؟ یا از چند روز قبل، مأموریتی مانند مطالعه یک روایت، ساخت یک پرچم، آماده کردن یک سرود، گفت‌وگو با خانواده، دعوت از یک دوست یا انجام یک خدمت کوچک را بر عهده می‌گیرد؟ ۲. نوجوان در متن مراسم چه نقشی دارد؟ تماشاگر است یا نقش‌آفرین؟ آیا فقط در جمعیت حضور دارد یا مسئولیت‌هایی مانند خدمت به مردم، راهنمایی سالمندان، روایت‌گری، ثبت خاطرات، اجرای سرود، قرائت، نظم‌بخشی، فعالیت رسانه‌ای یا همراهی کودکان را بر عهده دارد؟ ۳. نوجوان با چه یادگاری به خانه برمی‌گردد؟ نه یک هدیه تبلیغاتی، بلکه یک «یادگار تربیتی»؛ چیزی که هر بار آن را ببیند، عهد آن روز را به یاد آورد. یک کارت عهد، دفترچه مأموریت، نامه به آینده، نشان خدمت یا هر نمادی که پیوند او را با آن تجربه حفظ کند. ۴. فردای تشییع، اولین گام او چیست؟ اگر برای روز بعد برنامه‌ای نداشته باشیم، بخش مهمی از اثر تربیتی از بین می‌رود. هر نوجوان باید بداند اولین اقدام عملی او چیست؛ یک خدمت، یک مطالعه، یک فعالیت گروهی، یک مسئولیت در مدرسه یا یک تصمیم اخلاقی. اگر هر برنامه این چهار مرحله را پوشش دهد، ما دیگر فقط «مراسم» طراحی نکرده‌ایم؛ بلکه یک مسیر تربیتی طراحی کرده‌ایم. از همه اعضای قرارگاه نوجوان دعوت می‌شود ایده‌های خود را نه به‌صورت پراکنده، بلکه در همین قالب چهارمرحله‌ای ارائه کنند: قبل از مراسم → نقش در مراسم → یادگار تربیتی → مأموریت پس از مراسم این قالب، می‌تواند هسته اولیه «بسته ملی تجربه تربیتی نوجوان در تشییع پدر شهید امت» باشد؛ بسته‌ای که می‌تواند در اختیار همه مدارس، مساجد، هیئت‌ها و گروه‌های تربیتی کشور قرار گیرد. باید برخاست... و این برخاستن، از طراحی یک تجربه آغاز می‌شود؛ تجربه‌ای که نوجوان را از «حضور» به «مسئولیت» برساند. 🗓 ۱۴۰۵۰۳۲۹ ــــــــــــــــــ #تأملات_تربیتی #یادداشت_راهبردی #حجت‌الاسلام_فدایی #پژوهشگر_تربیت_اخلاقی 🌷🇮🇷🏴🌷

یادداشت‌های راهبردی میدان‌داری تربیتی 🌷 برای قرارگاه تربیتی نوجوان | پیام سوم از طراحی فکر، به طراحی تجربه... در دو پیام گذشته، بر یک اصل تأکید کردیم: نوجوان نباید فقط «حاضر در تشییع» باشد؛ باید «صاحب نقش» و در پایان، صاحب یک «عهد عملی» باشد. اکنون وارد مرحله بعد می‌شویم. از امروز، دیگر به دنبال ایده‌های کلی نیستیم؛ بلکه به دنبال الگوهای عملیاتی و قابل تکثیر هستیم. هدف ما این نیست که برای یک شهر یا یک مجموعه، چند برنامه جذاب طراحی کنیم؛ هدف، تولید یک «بسته ملی تجربه تربیتی نوجوان در تشییع پدر شهید امت» است؛ بسته‌ای که هر مربی در هر مدرسه، مسجد، هیئت یا گروه تربیتی بتواند با کمترین امکانات آن را اجرا کند. بنابراین، از این مرحله به بعد، هر پیشنهادی که در گروه مطرح می‌شود، بهتر است در قالب یک سناریوی تربیتی ۲۰ تا ۶۰ دقیقه‌ای ارائه شود؛ سناریویی که از فردا قابل اجرا باشد. برای اینکه خروجی‌ها هم‌افزا و قابل استفاده باشند، هر سناریو فقط به این شش سؤال پاسخ دهد: ۱. هدف تربیتی: قرار است چه تغییری در نوجوان ایجاد شود؟ ۲. مخاطب: این برنامه برای چه گروه سنی طراحی شده است؟ ۳. تجربه محوری: نوجوان قرار است چه چیزی را تجربه و زندگی کند، نه فقط چه چیزی را بشنود؟ ۴. نقش نوجوان: او در این برنامه دقیقاً چه مسئولیتی بر عهده دارد؟ ۵. خروجی ملموس: در پایان، چه چیزی باقی می‌ماند؟ یک عهد، یک خدمت، یک روایت، یک اثر هنری، یک تصمیم یا یک گروه ادامه‌دهنده؟ ۶. تداوم: این تجربه چگونه در ۴۸ ساعت، یک هفته و یک ماه بعد ادامه پیدا می‌کند؟ از امروز، معیار ارزیابی ایده‌ها تغییر می‌کند. دیگر نمی‌پرسیم: «ایده چقدر جذاب است؟» بلکه می‌پرسیم: - آیا یک مربی در هر نقطه کشور می‌تواند آن را اجرا کند؟ - آیا نوجوان در آن نقش فعال دارد؟ - آیا به یک عهد عملی ختم می‌شود؟ - آیا قابلیت تکثیر و استمرار دارد؟ اگر هر عضو قرارگاه، تنها یک سناریوی استاندارد، عمیق و قابل تکثیر تولید کند، در پایان این دو هفته، به جای صدها ایده پراکنده، صاحب یک بسته ملی خواهیم شد که می‌تواند مدت‌ها در اختیار جریان تربیتی کشور قرار گیرد. باید برخاست... و امروز، «برخاستن» یعنی تبدیل اندیشه به الگو، الگو به تجربه، و تجربه به حرکت ماندگار. 🗓 ۱۴۰۵۰۳۳۰ ــــــــــــــــــ #تأملات_تربیتی #یادداشت_راهبردی #حجت‌الاسلام_فدایی #پژوهشگر_تربیت_اخلاقی 🌷🇮🇷🏴🌷