💠 من "خبرباز"م! شما چطور؟! ✍ محمد سعادتمند #یادداشت ۲۳ - دهم فروردین هزار و چهارصد و پنج حتما وسط جنگ با این پدیده‌ی نامبارک روبرو شده‌اید که در برخی از گروه‌های مجازی از صبح پیام می‌گذارند که فلان مسئول یا فلان سردار ترور شده یا نه و تا پاسی از شب مشغول گفتگو و بحث در این رابطه هستند. گفتگوها و جر و بحث‌هایی که معمولا مشخص نیست چه فایده‌ای برای پیشبرد جنگ و چه تعریفِ جدیدی از نقش اعضای گفتگو در ادامه این جنگ دارد. یعنی فرد به جای اینکه در شرایط حساس جنگی، به دنبال پیداکردن کارهای روی‌زمین‌مانده باشد، خود را به ورزدادن اخبار مشغول می‌کند. ظاهرا بازی‌کردن با "خبرهای مرتبط با جنگ"، سرگرمیِ جذابی برای انسان به حساب می‌آید. آیا می‌دانید کتاب خدا و عترت پیامبر با این مقوله‌ی خطرناکِ "خبربازی" در حین جنگ به تُندی برخورد کرده‌اند؟ آیه ۲۰ سوره احزاب می‌فرماید: ویژگی منافقان آن است که وقتی دشمنان می‌آیند و دورتادور آنان را می‌گیرند [به جای مبارزه با دشمن] دوست دارند به گوشه‌ای که دور از جنگ است خزیده و فقط خبرهای جنگ را چک کنند: إِنْ يَأْتِ الْأَحْزابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بادُونَ فِي الْأَعْرابِ يَسْئَلُونَ عَنْ أَنْبائِكُمْ. حضرت فاطمه اطهر در خطبه فدکیه از یک دوقطبی در حین جنگ سخن به میان می‌آورد: ۱. آنانکه با امیرالمؤمنین همراه هستند و سبک زندگی او را دارند و ۲. آنانکه با ابوبکر بن ابی‌قُحافه همراه هستند و سبک زندگی او را دارند. حالا ببینید ویژگی این دوقطبی را چگونه به زیبایی ترسیم می‌کنند. وقتی اژدهایی از مشرکین دهان باز می‌کرد و آتش به سمت جامعه مؤمنين روانه می‌کرد امیرالمؤمنین همیشه وسط آن آتش قرار می‌گرفت و برای خاموش‌کردن آن به صورت خستگی‌ناپذیر مبارزه می‌کرد: کُلَّما ... فَغَرَتْ فَاغِرَةٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ قَذَفَ أَخَاهُ فِي لَهَوَاتِهَا. [۱] اما تو ای ابوبکر! و آنانکه با تو معیت دارند در همان لحظه، در آسایش و امنیت در حال چک‌کردن اخبار بوده و هستید: أَنْتُمْ فِي رَفَاهِيَةٍ مِنَ الْعَيْشِ فَاكِهُونَ‌ آمِنُونَ وَ تَتَوَكَّفُونَ الْأَخْبَارَ. [۲] چرا با اینکه مطالعه اخبار جنگ لازم است، خبربازی و خبربازان را تحقیر کرده‌اند؟ چون نوعی از "فرار از مبارزه" محسوب می‌شود. یعنی خبرباز به جای اینکه نقشی برای خود تعیین کند و سنگری بسازد و مشغول زدن دشمنان خدا شود؛ پُز تحلیلگر اخبار به خود می‌دهد و شأنی برای خود می‌سازد ولی به موقعیتی که در تیررس دشمن است و آتشبار دشمن دارد جسم و جان مبارزان را می‌سوزاند وارد نمی‌شود و لذا همیشه در امان است. به‌همین خاطر در ادامه آیه ۲۰ سوره احزاب می‌فرماید علامت اینکه نفاق در قلب خبربازها موج می‌زند این است که جایی که خستگیِ ناشی از جنگ یا خطر آبرویی و جانی در مبارزه پیش می‌آید سریع جا می‌زنند: لَوْ كانُوا فِيكُمْ ما قاتَلُوا إِلّا قَلِيلاً. [۱] الاحتجاج (طبرسی)، ص۱۰۰ [۲] همان، ص۱۰۱ @mTatbiqy

دوقطبیِ زندگی و جنگ ۱. قرآن و این دوقطبی خطرناک: در آیات متعددی؛ مقاومتِ حداکثری در برابر جنایتکاران را زندگی‌ساز دانسته و کوتاه‌آمدن از مقاومت را موجب تخریب زندگی می‌داند. مثل ۱۲۸ اعراف، ۱۲ توبه، ۱۵ انفال، ۱۰۲ نساء، ۱۴۸ آل عمران، ۴ محمد، ۱۹ فتح‌، ۱۶ احزاب و ... ۲. ضرورت هوشیاری نسبت به این دوگانه‌ی خطرناک: آنچه توانست از "خستگی مردم در انتهای جنگ صفین" (ناشی از طولانی‌شدن جنگ و از بین‌رفتن امکانات‌شان) نهایت سوءاستفاده را ببرد و قرارداد صلحِ زودهنگام را به مولا تحمیل کند، مطرح کردنِ همین دوقطبی توسط اشعث بن قیس کِندی بود: قَد أحَبَّ النّاسُ البَقاءَ و كَرِهوا القِتالَ [وقعة صفین، ص۴۸۲] ۳. زندگی دشمن هم مختل شده؛ مقاومت کنید! یکی از مهم‌ترین ادبیات‌های قرآن برای بالابردن تاب‌آوری مردم، نشان‌دادن آسیب‌هایی است که به دشمن وارد شده. مثل آیات ۱۴۰ آل عمران و ۱۰۴ نساء. جالب است که امیرالمؤمنین برای ترغیب لشکریانش به ادامه‌ی جنگ خسته‌کننده‌ی صفین، خط محتوایی آیه ۱۰۴ سوره نساء را طرح می‌کند [الغارات،ج۱، ص۲۹] اما چون نیروی تبیینی به قدر کفایت ندارد ادبیات این آیه فراگیر نمی‌شود. ۴. امنیت پایدار در گرو پیروزی در مسابقه تاب‌آوری یکی از علت‌های مهمی که باعث شد در جنگ احزاب، مشرکین با یک طوفان سهمگین [=آیه ۹ احزاب] تاب‌آوری‌شان تَه کشیده و صبرشان لبریز شود و برای همیشه از حمله به مدینةالرسول صرف نظر کنند فشار شدیدی بود که در یکماه قبل از این به آنها وارد آمده بود. مسلمانان هم تا جایی ایستادگی کردند که از شدت ترس، گرسنگی و سرما بدن‌هایشان قفل کرده بود! [تاریخ طبری، ج۲، ص۵۸۰] @mTatbiqy

💠 مقایسه درصد افزایش قیمت سبد خانوار در تل‌آویو و تهران 🎙 منان رئیسی؛ نماینده مردم قم در مجلس ➕ این بیان، محتوایی قرآنی در این لحظه از جنگ است. این متن را با دقت مطالعه کنید. ➕ ای کاش نیروهای تبیینی از این قبیل محتواها بیشتر تولید و ارائه کنند... @mTatbiqy

بعد از خواندن متنِ مشخص‌شده در کپشن؛ آن را به همراه کلیپ بالا برای برنامه‌سازان صداوسیما، رسانه‌دارهای مجازی و تریبون‌دارهای حقیقی (در یک کلمه: همه نیروهای تبیینی) ارسال کنید.

💠 چرا رهبر انقلاب، با وجود اینکه مردم ۴۰ شبانه روز پای کار هستند اجازه دادند که صحنه نبرد ساکت شود؟ 🎙حجت الاسلام محمد سعادتمند @mTatbiqy

از اینکه در انتشار این صوت همراهی می‌کنید ممنونم!

به بهانه بازشدن تنگه هرمز: إذاً لا تُمَتَّعون الّا قَلیلاً البته قبل از هرچیز، شنیدن این صوت از نان شب واجب‌تر است!

شبکه قرآن سیما- برنامه عهد خون مهمان: حجت الاسلام محمد سعادتمند جمعه‌ ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ موضوع: تحلیل قرآنی واقعه طبس ۱۳۵۹ و اصفهان ۱۴۰۵ ببینید👇 https://telewebion.ir/episode/0x16bfc42f @mTatbiqy

💠 مؤمنان باهوش! پای هزینه‌های مشورت‌های رهبر بایستید! خدا جبران می‌کند! ✍ محمد سعادتمند #یادداشت ۲۴ - سیزدهم اردیبهشت هزار و چهارصد و پنج قبل از شروع جنگ، با اینکه مردم‌ش پای کارش هستند؛ از بزرگان لشکر -که آنها هم همگی برای فداکاری آماده‌اند- مشورت می‌گیرد: أشِیرُوا علَیَّ ما أصنَعُ. [۱] نظر خودش معلوم است [۲] اما چون اکثریت این شورای مشورتی، نظر دیگری غیر از نظر او دارند؛ نظر آنها را مبنای عملیات قرار می‌دهد. احتمالا اینها خائن‌ند که در موقعیت جنگی، نظر دیگری را بر نظر رهبر تحمیل می‌کنند؟ خیر. اتفاقا اکثرشان در جنگ پیش‌رو با رشادت و فداکاری شهید شدند: فقال رجال من المسلمين ممن اكرم الله بالشهادة يوم اُحد: يا رسول الله! اخرج بنا [۳] بالاخره رسول خدا بعد از مشورت با بزرگان مردم، تصمیم گرفت؛ چه تصمیمی؟ همان نظر شورای مشورتی جنگ: از مدینه خارج می‌شویم و در کنار کوه‌های احد با دشمن می‌جنگیم. در حالیکه نظر خودش خلاف این بود. استدلال محکمی هم داشت: وقتی تعدادمان از دشمن کمتر است باید داخل شهر بجنگیم و نه در بیابان. چرا که جمعیت دشمن در کوچه و پس‌کوچه‌ها می‌شکند و می‌توانیم بر آنها فائق شویم. به نظرتان نتیجه این مشورت چه شد؟ با کوچکترین اشتباه ضربات مهلکی به ما وارد شد. همان که رهبر ما فرموده بود درست درآمد: اگر در مدینه می‌جنگیدیم محفوظ‌تر بودیم. درست است که دلیل اصلیِ شکست در جنگ اُحد، رهاکردن تنگه احد بود و نه جنگیدن در بیرون از مدینه. ولی این همه هزینه در صورتی که در مدینه می‌جنگیدیم حتما بر ما وارد نمیشد: حدود یک هشتم لشکر به شهادت رسید [۴] و رهبر ما تا نزدیکی شهادت رفت. [۵] بعضی از مؤمنان باهوش، همان موقع که رهبر معصوم ما به نتیجه مشورت عمل کرد؛ با نگاه مادیِ خود پیش‌بینی می‌کردند که به خاطر این تصمیم، ضربه سختی به ما وارد خواهد شد لذا ۳۰۰ نفر از هزار مسلمانِ همراه پیامبر، قبل از شروع جنگ کنار رفته و از یاری رهبر ما در جنگ اُحد دست کشیدند.[۶] خدا آیات ۱۲۲ تا ۱۲۹ سوره آل عمران را نازل کرد: رهبرتان اگر تصمیمی خلاف نظر خود گرفت [بدانید حکمتی دارد] سست نشوید و میدان را خالی نکنید. نگران شکست هم نباشید. اگر کنار رهبر صبر داشته باشید و به حرف‌های‌ش گوش بدهید خدا با لشکریان ملائکه برایتان جبران می‌کند! إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُم أَن تَفشَلا ... إِنْ تَصبِرُوا وَ تَتَّقُوا... يُمدِدكم بِخَمسةِ آلافٍ مِنَ المَلائكةِ مُسَوِّمين. بعد از جنگ احد و با این وضعیت وخیم لشکر بعید است دیگر کسی از پیامبر انتطار مشورت داشته باشد. احتمالا همه در ذهنشان می‌گذرد که یا رسول الله! تو را به خدا قسم! از این پس هر نظری خودت داری، بی‌معطلی اجرایش کن و بی‌خیالِ مشورت با ما آدم‌های معمولی شو! ما فهمیدیم که نظر عادی رهبر مؤمنین واقعا با بقیه تفاوت دارد. در این لحظه آیه ۱۵۹ سوره آل عمران نازل شد: پیامبر ما! از اشتباهات لشکریانت بگذر؛ از آنها که قبل از جنگ از تو جدا شدند یا آنانکه تنگه را رها کردند و یا آنهایی که با نظرشان هزینه زیادی به لشکرت وارد کردند بگذر و برایشان استغفار کن و از مشورتِ دوباره با آنها خسته نشو! فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ. خدای بزرگ! چرا اینقدر به مشورت‌کردن رهبر ما تاکید داری با اینکه می‌دانی نظرات رهبر مومنین با افراد عادی متفاوت است؟ آهان! شاید چون او پیامبر است و انسانی فرابَشَری است و به او وحی نازل می‌کنی؟! خدا می‌گوید: خیر! ربطی به پیامبربودن او ندارد. رهبر به صورت طبیعی باید جای خودش را بین لشکریانش باز کند. اگر رهبر فَظ و یکدنده جلوه کند مردم دور او را خالی می‌کنند. رهبر مؤمنین اجازه می‌دهد نیروهایش اشتباه کنند و خودش هم هزینه‌های اشتباه نیروهایش در فکر و عمل را می‌دهد: لَو كُنتَ فَظّاً غَليظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ. همین شد که قبل از شروع جنگ احزاب، وقتی رهبر مشورت گرفت که در مدینه بمانیم یا بیرون برویم همه به اتفاق نظر گفتند همان که خودت گفتی رهبرا! در مدینه می‌مانیم! استشار ص أصحابه فأجمع رأيهم على المُقام بالمدينة... [۷] [۱] تاریخ طبری، ج۲، ص۵۰۳ [۲] گفته که بهتر است در شهر مدینه بمانیم و بجنگیم: رأى رسول الله ص في ذلك: الا يخرج اليهم، و كان رسول الله ص يكره الخروج من المدينة. [۳] همان، ص۵۰۲ [۴] از تعداد ۶۰۰ نفر رزمنده حاضر (الکافی-امام صادق ع) در جنگ اُحد ۷۰ نفر به شهادت رسیدند. (المغازی) [۵] كُسِرَتْ رَبَاعِيَةُ النَّبِيِّ ص يَوْمَ أُحُدٍ، فَجَعَلَ الدَّمُ يَسِيلُ عَلَى وَجْهِهِ السیره النبویه (ابن هشام)، ج۲، ص۸۰ [۶] امام صادق علیه‌السلام فرمود آیه ۱۲۲ سوره آل عمران در مورد عبدالله بن اُبی بن سلول و يارانش نازل شد که (به خاطر تصمیم پیامبر مبنی بر بیرون رفتن از مدینه) از یاری پیامبر در جنگ اُحد جا زدند و عاقبتشان بخیر نشد. تفسیر القمی، ج۱، ص۱۱۰ @mTatbiqy