تله تطبیع و جنگ دوباره نقض مکرر و بدون هزینه آتش‌بس و تفاهم، مفهومی جز نقض غرض ندارد و طبیعی است که ملاحظات سیاسی برای حفظ تفاهم، با ایجاد تصور ترس و ضعف مهم‌ترین محرک برای شروع دوباره جنگ است. این یک قاعده کلی بود در بیان رهبر شهید انقلاب که «احساس ضعف شما، موجب تشویق دشمن به حمله به شماست؛ این یک قاعده کلی است». این نقض آتش‌بس‌ها و تفاهمات و معاهدات البته امر غریبی از سوی توسط آمریکا و اسرائیل نیست و توقع اعتماد و تعهد چنین دشمنی منطقی به‌نظر نمی‌رسد؛ اما این واقعیت را نشان می‌دهد که در تفاهمات فیمابین، ضمانت عینی و کافی برای اجرا دیده نشده و یا از آن ضمانت‌ها به‌درستی استفاده نشده است. علاوه بر لبنان، جنوب ایران هم شاهد نقض‌های مکرر آتش‌بس بود و این روزها عملا وارد وضعیت جنگی شده است. وقتی چنین تحرکاتی با هزینه کافی مواجه نشود و پاسخ متوازنی دریافت نکند، به تدریج به «وضعیت عادی» تبدیل می‌شود. در این حالت، آتش‌بس دیگر به معنای توقف جنگ نیست، بلکه وضعیتی است که در آن درگیری‌های محدود و عمدتا نامتوازن به‌طور مستمر ادامه خواهد داشت. دشمن ابتدا با اقدامات کوچک، میزان اراده و آستانه واکنش طرف مقابل را به آزمایش می‌گذارد و در صورت دریافت پاسخ قابل پیش‌بینی یا ضعیف، اقدامات جدی‌تری را انجام می‌دهد و وارد فازهای بعدی می‌شود. در صورت افزایش تدریجی تهدیدها و تعرض‌ها، ممکن است تصمیم‌گیران به آن عادت کنند و زمانی متوجه خطر شوند که فرصت واکنش مؤثر از دست رفته باشد. این شاید روشن‌ترین توصیف از عادی‌سازی یا تطبیع نسبت به تهدید و نقض آتش‌بس است. تنها پاسخ به‌موقع، متناسب و مؤثر است که می‌تواند جلوی این رویه را بگیرد تا به یک رفتار عادی تبدیل نشود. این موضوع در نظریه بازی‌ها با استراتژی «آب‌پز کردن قورباغه» شناخته می‌شود. یعنی افزایش تدریجی و نامحسوس دمای آب تا آستانه جوش، ممکن است موجود زنده را از درک محیطش غافل کند. مثال دیگر در این زمینه برش‌های کالباس است؛ یعنی مجموعه‌ای از اقدامات کوچک و تدریجی، مثل برش‌های نازک متوالی روی کالباس، بدون عبور از آستانه تحریک، ممکن است وضعیت را به‌تدریج به نفع طرف مقابل تغییر دهد. تکرار این اقدامات به‌معنای پذیرفته شدن وضع موجود و تبدیل آن به هنجاری جدید و معتبر است که حالا تغییر آن هنجار، مستلزم هزینه‌های زیادی خواهد بود. موضوعی که در پذیرش عملی اشغال جنوب لبنان در مقابل کاهش حجم آتش دشمن نیز شاهدش بودیم. باید دانست که دشمن لزوما راهبرد شکست فوری را برای رسیدن به اهدافش پیگیری نمی‌کند؛ بلکه ممکن است در پی فرسایش و تحلیل بردن تدریجی توان، منابع، روحیه یا اراده ما باشد. راهبردی که رژیم صهیونیستی پیش از این با عنوان «کشتن با هزار ضربه چاقو» برای تعریف نوع مواجهه خود با ایران تعریف کرده بود. #آتش_بس #عادی_سازی #بازدارندگی بیشتر بخوانید: روایت یا واقعیت؟ در انتظار غافل‌گیری خسارت کافی نیست! «تله صلح» برای جنگ فراتر از جنگ منطقه‌ای روایی نقد در سایه روایت فتح دوربرگردان ترامپ روی بند لبنان! تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

پس از این همه سکوت، منتظر موضعی جدی بودیم در برابر نقض تفاهم و تجاوزات آمریکا و امیدوار به تغییر روند و اولویت گرفتن مطالبات مردم و رهبری. اما متأسفانه... باز هم ادامه مذاکره‌تراپی، آن هم درست وسط تشدید #جنگ! و فرافکنی نسبت به مسئولیت مذاکرات و آپدیت توجیهات... کاش #نودیپلمات ها از تجربه گذشته درس بگیرند و از آزمودن چندباره این راه به خرج مردم دست بردارند... #قالیباف #مذاکره در ویراستی ببینید و نظر دهید: virasty.com/valianpour تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

موشک و زبان گفتگو با امت سپاه پاسداران در اقدامی جالب توجه، بیانیه‌های جدیدش را خطاب به مردم کشورهای میزبان پایگاه‌های آمریکایی می‌نویسد و جزئیات حملات موشکی و پهپادی کشورمان را خطاب به آن‌ها شرح می‌دهد. ابتکاری که پس از نوشته‌های روی موشک، عرصه مردمی‌سازی جنگ را به کشورهای هدف گسترش می‌دهد. در اطلاعیه شماره ۱۳ و ۱۴ سپاه پاسداران، خطاب به مردم شریف اردن و مردم کریم کویت، ضمن تبیین جنایات آمریکایی‌ها و برشمردن اهداف حملات ایران به پایگاه‌های آمریکایی در این کشور آمده است: این حملات در پاسخ به جنایت‌های شیطان بزرگ است که بخش عمده آن با استفاده از پایگاه‌های آمریکایی در خاک اردن و کویت صورت می گیرد. در این پیام نظامی-هویتی سرزمین مقدس اردن، قدم‌گاه انبیاء و کشور کویت، خاک پاک و مقدس مسلمین خوانده شده که جای اشغالگران و جنایتکاران بین‌المللی نیست و با یادآوری آیه «إن الله لایغیر مابقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم» مردم این کشورها به تلاش برای اخراج ارتش اشغالگر آمریکا دعوت شده‌اند. سپاه پاسداران با این ابتکار، هم پیام اقتدار نیروهای مسلح کشورمان را منتقل کرده و هم پیام تکریم مردم کشورهای اسلامی و مودت با آن‌ها را و با بیان علت حملات به این کشورها، مردم را به تلاش برای ضربه زدن به منافع آمریکا و اخراج آن‌ها از کشورهای اسلامی دعوت می‌کند. این خط رسانه‌ای که در چارچوب دیپلماسی عمومی تعریف می‌شود، لازم است در بقیه ارکان کشور، به ویژه دستگاه سیاست خارجی، رسانه‌های برون‌مرزی و فعالان بین‌المللی نیز دنبال شده و از این ظرفیت به‌عنوان پیوست مردمی عملیات‌های نظامی برای اثربخشی بیشتر و کاهش تبعات ناخواسته‌اش استفاده شود. برای این منظور لازم است زمینه‌های متنوعی برای مشارکت مردم منطقه در جنگ تعریف شود تا امکان نقش‌آفرینی در فضای عمومی، رسانه‌ای و مجازی را داشته باشند. البته شکی نیست که در این ارتباطات درنظر گرفتن ظرافت‌ها و حساسیت‌های ملی، مذهبی و قومیتی نیز ضرورتی مضاعف دارد. گفتگو با مردم کشورهای اسلامی می‌تواند به سایر عرصه‌ها نیز گسترش یابد؛ از جمله توضیح حملات آمریکا به زیرساخت‌های کشورمان که چاره‌ای جز هدف گرفتن زیرساخت‌های کشورهای عربی باقی نمی‌گذارد، می‌تواند باعث فشار افکار عمومی این کشورها به حاکمان عرب منطقه شود و در صورت وقوع حملات نیز مقصر واقعی را به آن‌ها معرفی خواهد کرد. علاوه بر این ارتباط مستقیم با این مردم با استفاده از شکاف حاکم-ملت می‌تواند زمینه‌ساز تحولات سیاسی در کشورهای هدف شده یا دست‌کم خطر آن را برای حاکمان عرب منطقه گوشزد کند. حاکمانی که تاکنون هزینه واقعی میزبانی از پایگاه‌های آمریکایی در کشورشان را پرداخت نکرده‌اند و باید بدانند که همراهی در تجاوزات نظامی به ایران ممکن است مشروعیت و موجودیت سیاسی آن‌ها را متزلزل کند. پس از تشییع رهبر انقلاب در عراق و نمایش باشکوه محبوبیت انقلاب اسلامی در جهان اسلام، زمان بهره گرفتن از این سرمایه است و راهبرد مردمی‌سازی جنگ، این‌بار با مشارکت مردم کشورهای هدف، ظرفیت‌های امت واحده را پای کار این جنگ وجودی خواهد آورد. بساری از مردم مسلمان منطقه خود را در کنار ما و در سنگر مبارزه با آمریکا و اسرائیل می‌بینند و با هر ضربه‌ای که به ایران ما می‌خورد، به درد می‌آیند. این فرصتی است که در دل تهدید جنگ به وجود آمده و برند «ایران» را در جایگاه خط مقدم مبارزه با استکبار تعریف کرده است. #جنگ #امت_اسلامی #دیپلماسی_عمومی بیشتر بخوانید: شبه‌جزیره ثبات! پیام ایرانی در سفر عربی عراق همدل؛ پای کار ایران پنجره‌ای به سوریه جولانی تشییع تمدنی در گهواره تمدن فرصت مقاومت در دل تهدید جنگ تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

یا همه یا هیچ‌کس! وقتی #فرودگاه های ما را می‌زنند و #حریم_هوایی ما ناامن و تقریبا بسته است، چرا فرودگا‌ه‌های کشورهای عربی باید فعال باشد؟ آن هم با چنین حجمی از #ترافیک_هوایی؟! دلاوران یمن برای شکست محاصره هوایی ۱۰ساله فقط با چند فروند موشک و تهدید جدی، حریم هوایی جنوب عربستان را مختل کردند و قرار است این تهدید را تا خود ریاض هم امتداد دهند! معادله تنگه و صدور نفت، برای ترافیک هوایی منطقه هم باید برقرار شود؛ #معادله واضح است: یا همه یا هیچ‌کس! در ویراستی ببینید و نظر دهید: virasty.com/valianpour تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

آخرین #خواهش رهبر شهید انقلاب چه بود؟ «خواهش می‌کنم مسئولان سیاسی و فعالان سیاسی قدری تأمل کنند... فکر کنند...» این‌جا درباره‌اش بخوانید: مغزهای نازک استعمارزده! #مذاکره #استعمار #غربزدگی تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

#رهبر_انقلاب بزرگوارانه از کنار مطالبه شروط #تفاهم عبور کردند؛ تفاهمی که متلاشی شده، ولی هنوز از آن خارج نشده‌ایم! و همچنان سودای احیای این #تجربه_تاریک و #امضای_نامعتبر ش را داریم! کاش مسئولانش قدردان این بزرگواری باشند و جبران کنند... در ویراستی ببینید و نظر دهید: virasty.com/valianpour تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

برای صلح، جنگ‌طلب باش! در فضای سیاسی و رسانه‌ای، واژه‌ها بیش از آن‌که واقعیت را توصیف کنند، به برچسب‌هایی تبدیل می‌شوند برای داوری و به حاشیه راندن منطق. از جمله بحث‌هایی که این روزها درباره جنگ‌طلبی و صلح‌طلبی که معنای جنگ و صلح را به ضد خودش تبدیل می‌کند. اگر از برچسب‌ها عبور کنیم، سؤال این است که آیا کسی که از جنگ استقبال می‌کند و از درگیری نظامی سخن می‌گوید، لزوما جنگ‌طلب است؟ و هرکه چاره کار را در سازش و تنش‌زدایی می‌بیند، لزوما صلح‌طلب است؟ و آیا این خط‌کشی‌ها دائمی هستند؟ به‌نظر می‌رسد امنیت ملی را نباید در پای دوگانه‌های جعلی جنگ یا صلح، مقاومت یا مذاکره و از این دست قربانی کرد. این‌ها مفاهیمی نیستند که صرفا وابسته به ادعا و شعار یا حتی صورت ظاهری یک رفتار باشند؛ بلکه فراتر از نیات و ادعاها، نتایج و آثاری دارند که قضاوت نهایی بر پایه آن شکل می‌گیرد. بر این اساس هر رفتاری که به تداوم تهدید و جنگ دوباره بینجامد، جنگ‌طلبانه است؛ اگرچه با شعار صلح‌طلبی باشد. و هر رفتاری که به صلح پایدار بینجامد، صلح‌طلبانه است؛ اگرچه در قامت جنگ‌طلبی باشد. سیاستی که تجاوز دشمن را پرهزینه‌تر و امنیت ملی را مستحکم‌تر می‌کند، در خدمت صلح پایدار است؛ حتی اگر در چهره جنگ و مقاومت و نظامی‌سازی باشد. و در مقابل، سیاستی که متجاوز را جسورتر، امنیت ملی را سست‌تر و جنگ را محتمل‌تر می‌کند، در عمل، به جنگ و تجاوز کمک کرده است؛ هرچند با شعار صلح و تنش‌زدایی عرضه شده باشد. هر صلح و آتش‌بسی را نمی‌توان مطلوب و نشانه ثبات تلقی کرد. «صلح تحمیلی» مفهومی جز تعویق جنگ برای تجاوز مجدد و شروع جنگی ویرانگرتر از قبل ندارد. چنین صلح موقت و شکننده‌ای تنها تا زمانی دوام دارد که طرف قوی‌تر اراده کند آن را بر هم بزند. این تسلیم در برابر جنگ‌طلبی دشمن، روند جنگ و صلح تا زمانی ادامه خواهد داد که به تسلیم مطلق بینجامد. اما صلح ناشی از موازنه قدرت، صلحی پایدار خواهد بود؛ چراکه دشمن به درک راهبردی از هزینه سنگین تجاوز و جنگ رسیده است و در معادله هزینه و فایده، تا زمانی که این موازنه قدرت وجود دارد، مرتکب چنین حماقتی نخواهد شد. به همین دلیل گفته‌اند که «اگر صلح می‌خواهی، برای جنگ آماده باش». جمله مشهوری که نه تجویز جنگ، بلکه راه جلوگیری از آن را نشان می‌دهد. آمادگی دفاعی، تمهید قوا و سلاح‌های نظامی و شعارهای مقتدرانه با وجود ظاهر سخت و نظامی‌اش، صلح‌طلبانه‌ترین کار ممکن برای یک سیستم دفاعی است. چراکه دشمن در برابر چنین اقتداری اساسا جرئت آغاز جنگ را پیدا نخواهد کرد. این همان مفهوم «بازدارندگی» است؛ یعنی افزایش هزینه تجاوز برای جلوگیری از وقوع جنگ. چه‌بسا یک رجزخوانی قهرمانانه و به‌ظاهر جنگ‌طلبانه، صلح‌طلبانه‌ترین کار در میانه یک جنگ باشد؛ چراکه ممکن است ترسی بازدارنده در برابر جنگ‌طلبی دشمن ایجاد کند. و به‌عکس، چه‌بسا شعارهای به‌ظاهر مسالمت‌جویانه و صلح‌طلبانه، به ترس و عقب‌نشینی تعبیر شود، دشمن را به پیروزی امیدوار کند، بازدارندگی را زائل سازد و ناخواسته جنگ و تجاوزی را زمینه‌سازی کند. قرآن هم اگر حکم بر «قاتلوهم» می‌دهد، هدفش جنگ و کشتار نیست؛ جنگ را تجویز می‌کند برای رفع فته و آتش‌افروزی: «حتی لاتکون فتنه». و اگر دشمن واقعا، نه از روی مکر و موقتا، دست از فتنه‌گری برداشت، دشمنی هم تمام می‌شود: «فإن انتهوا فلا عدوان الا علی الظالمین». چنین است که به‌تعبیر سعدی شیرازی «رحم آوردن بر بدان، ستم است بر نیکان» و «ترحم بر پلنگ تیزدندان، ستم‌کاری بود بر گوسپندان» و کسی که چنین اشتباهی را مرتکب می‌شود، نه‌تنها صلح‌طلب نیست، بلکه در ستم دشمن شریک است و در واقع با خودش دشمنی کرده است؛ «هر که را دشمن پیش است، اگر نکشد دشمن خویش است». #جنگ #صلح #بازدارندگی بیشتر بخوانید: در انتظار غافل‌گیری! برای صلح باید جنگید «تله صلح» برای جنگ پایان انفعال استراتژیک؟ ترامپ و صلح‌تراپی با جنگ آتش‌بس؛ برای صلح یا جنگ؟ آتش‌بس؛ فرصتی برای بازنگری تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

حفره امنیتی در سیستم نفوذناپذیر! عباس عراقچی، وزیر خارجه در برنامه ماجرای جنگ گفته است: «بمباران بیت رهبری از طریق حفره امنیتی صورت گرفته و این حفره امنیتی همچنان وجود دارد. این حفره امنیتی در جهت‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌ها هم اثرگذار است!» درست یک‌سال پیش و پس از روشن شدن ابعاد حمله اسرائیل به جلسه شعام در جنگ دوازده روزه، مطلبی نوشتم درباره «نفوذ در سیستم نفوذناپذیر!». متأسفانه و پس از این همه خسارت، حرف‌ها همان است؛ فعلا نکته جدیدی نیست... نفوذ در سیستم نفوذناپذیر! طی سال‌های پس از انقلاب اسلامی و با وجود نبرد سنگین دستگاه‌های اطلاعاتی قدرت‌های جهانی علیه کشورمان و وارد شدن ضربات سنگین امنیتی، مسئله نفوذ چندان جدی گرفته نشده و نشانه‌های زیادی از کشف عوامل مؤثر نفوذی به چشم نمی‌خورد. در دهه‌های اخیر تقریبا هیچ مورد نفوذی در سطوح بالا و حتی میانی کشور کشف یا دست‌کم رسانه‌ای نشده و تنها مورد ثبت‌شده، علیرضا اکبری با سابقه معاونت وزیر بوده است که سال‌ها پس از بازنشستگی، به جرم همکاری با دستگاه جاسوسی بریتانیا طی سفر به آن کشور، دستگیر و اعدام شد. چنین کارنامه‌ای ممکن است نشانه پاک بودن و نفوذناپذیری سیستم امنیتی و مراتب مدیریت کلان در کشور باشد؛ ولی وقوع حفره‌های امنیتی و ضربات اطلاعاتی و حتی برخی سوءمدیریت‌ها در کشور جای خوش‌بینی زیادی برای سیستم نفوذناپذیر باقی نمی‌گذارد! این مسئله در جنگ اخیر با رژیم صهیونیستی بیشتر خودش را نشان داد و اطلاعات دقیق دشمن از زمان و مکان حضور سران کشور و فرماندهان ارشد نظامی و امنیتی، تردیدهای جدی درباره نفوذ در سطوح بالای دست‌رسی اطلاعاتی ایجاد کرده است. موضوعی که هرگونه اهمال و ساده‌انگاری بیشتر در آن به خسارات جبران‌ناپذیرتری خواهد انجامید. متن کامل را این‌جا بخوانید: نفوذ در سیستم نفوذناپذیر! #نفوذ #جنگ #امنیت تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

هندسه رابطه ایران و عراق در پیام قدردانی رهبر انقلاب از ملت عراق به‌پاس حماسه تشییع امام شهید که از مرجعیت دینی و نخبگان فکری تا سران قبایل و شیوخ عشایر و نهایتا عموم مردم را مخاطب قرار می‌دهد، حرفی از دولت عراق نیست! و هندسه رابطه ایران و عراق در چارچوب نظریه «امت» تعریف می‌شود. آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای همان ابتدا واقعه عظیم تشییع را به گذشته عراق و هزار و چهارصد سال تاریخ ولایت‌پذیری‌اش گره می‌زند؛ از حضور امیرالمؤمنین در این سرزمین و تثبیت ولایتی که هیچ حکومتی نتوانست آن‌را از دل مردم بزداید و پس از چهارده قرن هم‌چنان در معجزه اربعین رخ نشان می‌دهد. بدرقه رهبر شهید انقلاب در عراق، همان‌گونه که ظهور و بروز عراقی‌ها نیز نشان می‌داد، جدا از حرکت تمدنی اربعین قابل هضم نیست. مردمی که هرساله بزرگ‌ترین اجتماع مذهبی جهان را شکل می‌دهند، همان ظرفیت را در بدرقه «امام مجاهد شهید» آشکار کردند. اربعین، خواه ناخواه به حلقه مهمی از زنجیره امت‌سازی و شکل‌گیری تمدن نوین اسلامی تبدیل شده و این تشییع تاریخی نیز می‌تواند مقوم همین مسیر باشد. مسیری که چند روز پس از تشییع رهبر شهید انقلاب، در آغاز اربعین امسال نیز استمرار می‌یابد و میلیون‌ها زائر، یاد رهبر شهید را در راه شهید کربلا زنده نگه می‌دارند. این پیام البته در بستر تحولات سیاسی عراق هم مفهوم ویژه‌ای دارد. عراق امروز یکی از مهم‌ترین چالش‌های هویتی خود را پشت سر می‌گذارد تا بتواند بین دولت‌ملت عراق و رابطه‌اش با امت اسلامی تعادلی برقرار کند. چالش‌هایی که البته زیر بمباران سیاسی و تبلیغاتی بازیگران غربی و عربی برای انکار هویت امت‌گراست و اتفاقا ایران را به عنوان معارض هویت عربی معرفی می‌کنند. اما حالا میلیون‌ها عراقی رهبر کشوری را بر دوش می‌کشند که هشت سال جنگی ساختگی را با آن کشور تجربه کرده‌اند و بیش از دو دهه نیز تحت تسلط کشوری هستند که هم‌زمان با مراسم تشییع، در حال جنگ با ایران بوده است! این واقعیت جامعه عراق است که ورای پروژه‌های ساختگی ملی‌گرایی و عربیت رخ نشان می‌دهد تا پیوندهای فرامرزی فراتر از رقابت‌های سیاسی «فصل جدیدی از بیداری و نقش‌آفرینی برای تغییر معادلات پیش‌ساخته‌ مستکبران» بگشاید. با وجود سرمایه‌گذاری‌های کلان برای تخریب رابطه دو ملت، وحدتی شکل گرفته که نه بر پایه قومیت، نه زبان، نه مرزهای سیاسی و نه حتی صرفا منافع مشترک، بلکه بر محور «حب الحسین» تعریف می‌شود. محبتی که هم‌چون داغ ابدی و سردناشدنی عزای حسین(ع) در قلوب مؤمنین، می‌تواند ارتباطی ناگسستنی را رقم بزند. آینده روابط ایران و عراق بر پایه رابطه‌ای است که ریشه تاریخی‌اش در ولایت علوی و بستر اجتماعی‌اش در اربعین حسینی است و راهبرد سیاسی‌اش هم چیزی جز مقاومت نمی‌تواند باشد. و همین آینده گروه‌های مقاومت است که امروز تحت شدیدترین فشارهای آمریکا برای مهار مقاومت، کاهش نفوذ ایران و بازآرایی نظم امنیتی منطقه قرار دارد. قرار دادن تشییع رهبر شهید انقلاب در کنار «عملکرد مجاهدانه در جبهه مقاومت»، مفهوم دیگری می‌یابد که مقاومت را نه فقط در ابعاد نظامی، بلکه در عرصه اجتماعی و مردمی نیز نمودار می‌کند. توسعه مقاومت بر پایه چنین سرمایه اجتماعی عظیمی می‌تواند کلید اصلی تحولات آتی عراق کشور باشد. حقیقت آن است که مقاومت عراق، زائده‌ای تحمیلی نیست و تدوام طبیعی سابقه تاریخی مردم این کشور است که با قرار گرفتن در راستای ولایت و فرهنگ اربعین، جزئی از هویت عراق را تشکیل می‌دهد. بنابراین این ضلع جبهه مقاومت صرفا یک جریان سیاسی یا نظامی نیست که با انحلال و خلع سلاح تهدید شود؛ بلکه مستظهر به سرمایه اجتماعی و عقیدتی عظیمی است که امواجش در تشییع میلیونی «علمدار مقاومت» به خروش آمد. #عراق #امت_اسلامی #اربعین بیشتر بخوانید: از کربلا نباید گذشت! اربعین و معجزه خدمت عراق همدل؛ پای کار ایران نفوذ از غرب یا شمال‌غربی؟ تشییع تمدنی در گهواره تمدن فرصت مقاومت در دل تهدید جنگ وقتی نیروهای مقاومت درگیر اقتصاد می‌شوند تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

تناقضات محاسباتی... #بدون_شرح عراقچی، دو روز قبل جنگ: ـ این دور از گفت‌وگوها یکی از جدی‌ترین، طولانی‌ترین و مؤثرترین ادوار مذاکراتی بود. جدیت در دو طرف مشهود است. ـ پیشرفت‌های خوبی حاصل شد و به‌طور جدی وارد عناصر یک توافق شدیم؛ هم در حوزه هسته‌ای و هم در حوزه تحریم‌ها. عراقچی، یک روز قبل جنگ: ـ پیشرفت بیشتری در تعامل دیپلماتیک ما با ایالات متحده حاصل شده است. ـ این گفت‌وگوها با درک متقابل به پایان رسید... تیم‌های فنی در روزهای آتی در وین گرد هم خواهند آمد... از عمان بابت میانجی‌گری‌های مستمر و مؤثرش قدردانی می‌کنیم. عراقچی، ۱۴۰ روز پس از شروع جنگ: ـ مطمئن بودیم که جنگ می‌شود و چون مطمئن بودیم، گفتیم باید یکی دو دور مذاکره انجام شود که دیگر کسی نگوید تقصیر خودتان بود! ـ روز پنجشنبه (۷ اسفند) پس از پایان مذاکرات برای من روشن شد که فضای حاکم دیگر فضای مذاکره نیست. روز جمعه (۸ اسفند) کاملا به این جمع‌بندی رسیدم که جنگ قطعی است. ـ صبح شنبه (۹ اسفند) ساعت ۹ صبح در بیت رهبری گزارش مذاکرات را به آقای حجازی ارائه می‌کردم. اتفاقا به بخش مربوط به فضای سنگین و جنگی رسیده بودم که ناگهان همان‌جا حمله آغاز شد. ـ دشمن از برگزاری این جلسات اطلاع داشت و این نشان‌دهنده حفره امنیتی است که هنوز برطرف نشده و در جهت‌دهی به تصمیم‌سازی‌ها هم فعال است. ـ رهبر فعلی انقلاب را در این دوره هنوز ندیده‌ام. #عراقچی #خطای_محاسباتی #حفره_امنیتی بیشتر بخوانید: نفوذ در سیستم نفوذناپذیر! دیپلماسی مظلومیت یا اقتدار؟ رمزگشایی از «خطای محاسباتی» دیپلماسی در تعطیلات آخربرجامی! تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour

به پیشواز جنگ زمینی تردیدی نیست که بخشی از این فضاسازی‌ها و سناریوهای جنگ زمینی، کارزار رسانه‌ای و جنگ روانی دشمن است برای القای ترس و احساس انسداد تا به رفتارهای هیجانی یا فلج تصمیم‌گیری منجر شود و دشمن با کم‌ترین هزینه به هدف خود برسد؛ یعنی تضعیف، انفعال و تسلیم. و تردیدی هم نیست که نزدیک شدن آمریکایی‌ها و ورود نظامیان آمریکایی به عرصه جنگ زمینی، فرصتی بی‌نظیر برای وارد کردن حداکثر ضربات به نیروی انسانی آن‌هاست. ضرباتی که بیش از هر خسارتی برای افکار عمومی آمریکا دردآور خواهد بود و آینده سیاسی جنگ‌طلبان را به مخاطره خواهد انداخت. با این وجود در برابر چنین احتمالی نباید منفعل بود. انفعال در جنگ به‌معنای ترس است و همین ترس است که دشمن را به تحقق چنین حماقت‌هایی مصمم می‌کند. امنیت ملی وقتی مفهوم می‌یابد که مبتنی بر بازداردگی و جلوگیری از ناامنی باشد و انتظار کشیدن برای پاسخ به ناامنی، نقض غرض است. راهکار جلوگیری از حمله زمینی یا مقابله با آن نیز چیزی جز تحقق بازدارندگی نیست. یعنی اثبات این‌که چنین حماقتی هزینه‌ای فراتر از محاسبات دشمن دارد و تلفاتی بیش از طاقتش به او وارد خواهد کرد. برای اثبات این ادعا راهی جز این نیست که با قدرت به پیشواز جنگ زمینی برویم! در این فضا نیروهای مسلح ما نیز حملات موشکی و پهپادی متقابلی را نسبت به استعداد نظامی و پشتیبانی دشمن انجام می‌دهند؛ اما واقعیت آن است که مزیت اصلی نیروهای مسلح ما، نیروهای زمینی هستند و علاوه بر این، جنگ زمینی امکان فعال کردن خیل عظیمی از بسیجیان و مردم جان‌فدا در جریان جنگ را نیز فراهم می‌سازد. بنابراین می‌توان انتظار داشت که علاوه بر ظرفیت‌های نظامی، ظرفیت‌های اجتماعی نیز به خدمت امنیت ملی درآیند که برای این منظور شبکه ارتباطی مردمی شکل‌گرفته در مساجد و اجتماعات شبانه، بستر مناسبی خواهد بود. سازمان‌دهی واقعی جان‌فداهای آماده و اعزام نیروهای مردمی به مناطق تنش، تشکیل گردان‌های مدافع یا حتی اعلام آمادگی گردان‌های شهادت‌طلب تهاجمی برای حمله به پایگاه‌های آمریکا در منطقه، طرح جدی مداخله مردمی برای تغییرات سیاسی در کشورهای متخاصم منطقه و راهکارهایی از این دست می‌تواند در دستور کار قرار گیرد. اما در دسترس‌ترین اقدام، آموزش‌های نظامی دفاع فعال در برابر حمله زمینی برای عموم مردم است که اراده ملی دفاع در برابر این تهدید را به رخ خواهد کشید. تجربه مختصر این آموزش‌ها در صداوسیما، پیش از این بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد که نشان از تأثیرگذاری آن بود. به‌ویژه این‌که سلاح‌هایی مثل پهپادهای انتحاری اف‌پی‌وی با وجود تأثیر فوق‌العاده در جنگ‌های نوین، مرزهای نظامی‌گری را جابه‌جا کرده و آن را به بازی‌وارگی نزدیک کرده است. سلاحی که همه بضاعت آموزشی‌اش یک گوشی هوشمند است یا نهایتا یک دسته بازی رایانه‌ای! آموزش هزاران ایرانی، اعم از زن و مرد و پیر و جوان و حتی کودکان با شبیه‌سازهای پهپادی و حتی تبدیل گیم‌نت‌ها به سیمولاتورهای نظامی و راه‌اندازی خط مونتاژ پهپاد فیبرنوری توسط مردم، تصویری است که می‌تواند دشمن را در محاسباتش دچار تردید کند. #مردمی_سازی #جنگ #بازدارندگی بیشتر بخوانید: در انتظار غافل‌گیری! برای صلح باید جنگید فراتر از جنگ منطقه‌ای پایان انفعال استراتژیک؟ امتداد «خیابان» کجاست؟ نبرد مردمی با دشمن مردم برای صلح، جنگ‌طلب باش! بسیج در میدان جنگ وجودی تأملات | محمد ولیانپور @mvalianpour