نجات‌دهنده در آینه نیست! نجات‌دهنده در نجف است... @alaviaaat | مولا

انشاءالله قسمت همگی اربعین امسال موکب های نجف به کربلا:))

اینو خیلی دوست دارم وقتایی که پشیمونم از کرده ام وقتایی که دلم برای منجی تنگ می‌شه وقتایی که دلم می‌خواد خدا بغلم کنه..

ترس دارم که دگر فرصت من کم باشد در همین ماه بیا شاهِ کرم پاکم کن مثل آن یار شهیدی که نگاهش کردی جان بی‌بی‌ِدوعالم بخرم، پاکم کن:)))))

مهربون‌ها از دنیا فقط برامون خاکسترش می‌مونه، انقدر خودتون‌رو براش اذیت نکنید باشه؟:)))

بچه تر که بودم کتاب «پس از جهان لرزه» رو می‌خوندم، یه داستان فانتزی توی رده سنی 10-12 سال.. اون‌زمان سبک فانتزی خیلی دوست داشتم. یه جایی بود توی کتاب که شخصیت اصلی (اِفی) می‌رفت به یه باغ توی دگرجهان. خونه ی بزرگ قدیمی توی اون باغ برای کلوثید و برادرش بود. کلوثید یه دوشیزهٔ مهربون بود که همیشه به حرفای اِفی گوش می‌کرد؛ هرموقع اتفاق بدی میفتاد اِفی می‌رفت پیش کلوثید، توی باغ چای می‌خوردند و باهم حرف میزدن.. همیشه دلم می‌خواست منم برم پیش کلوثید و باهم حرف بزنیم و دلداریم بده، توی باغ دگرجهان بشینم و گل‌های رز باغ رو بو کنم، یکم از این دنیا دور بشم و سکوت توی ذهنم بیاد. دوست داشتم همیشه یه همچین جایی باشه ولی فعلا متاسفانه نیست. بنظرتون این‌مکان تونسته براتون حداقل یه نمادِ کوچک از اون‌باغ باشه؟

خیلی دلم نان فروشی عمه اکتاویا رو هم می‌خواد، *همراه با دمنوش و چای و شیرینی های زنجبیلی/ نارگیلی *کنار یه دوست خوب *یه عصرونه با کلی صحبت..

خب یه گزینه دیگه به لیست آرزو اضافه می‌شه؛ یه باغ، حیاط پشتیِ خونه درویشی، با میز و صندلی، مخصوص چای و کلوچه، و البته درد و دل و صحبت کردن□