اتفاقا از سختیهایت بگو، از رنجی که داری میکشی، از مسیری که صبر و طاقتت را بریده و از هردفعهای که زمین خوردهای و به هزار تکاپو ایستادهای.
بگذار در جریانِ سخت کوشی و تاوانهای سنگینِ پرداختهات باشند تا روزی که به هدفت رسیدی؛ بگویند نوش جانش، باید میرسید!
اتفاقا از سختیهای مسیرت حرف بزن تا آسانیِ مقصدت در ذهنشان ناعادلانه نیاید!
-صرافیان
آدمیزاد سر یه اشتباه؛ همه ی خوبی هات رو فراموش میکنه و خدا گاهی با یه خوبی کلی از اشتباهاتت رو میبخشه ...!
برای هیچکس آنقدرها مهم نیست که تو تا چه اندازه غمگینی و داری لابلای نقاب آرامش و سکوتت چقدر رنج میکشی.
انسانها فقط چهرهی خندان و روی گشادهی تو را میخواهند. برای هیچکس تحمل یک چهرهی گرفته و یک حال نگران، منفعتی ندارد. انسانها معمولا در روزهای آسانی کنار تو میمانند، روزهای سخت، آدمهای سخت و دوستان سخت و رفیقهای سخت میخواهد...
ولی تو آدمها را دوست داشته باش، حتی اگر برای هیچکدامشان اهمیتی نداشته باشد که تو درست همین لحظه که آرام و خونسرد مقابلشان ایستادهای، در اعماق کدامین پرتگاه اندوه، داری دست و پا میزنی.