کافیه یه پیام ازش‌ببینم و تا اخر روز‌ذوق کنم✨️

من‌ازنزدیک‌بودن‌های‌دورمیترسم ..

اشک‌ ِغم‌ حسین‌ را پاک‌ نکن، بُگذار که‌ این‌ اشک‌ تو را پاک‌ کند .

من قصه‌‌ی فراق تو را خاک کرده‌ام حاصل چه شد؟ جوانه زدی، بیشتر شدی!

شنیدین میگن : مالِ بد ، بیخِ ریش صاحبشه .. ؟ دروغ میگن .. اگه اینجوری بود من الان کربلاء بودم💔

_

من پشت این قاب ساده میان ِهیاهوی ِسکوتِ مزارها ایستاده‌ام تا یادم نرود که این آرامش امروز من ؛ چه بهایی داشته ..

باز هم نوبتِ رسیدن شد و من، همان مسافرِ بی‌نصیبِ این جاده‌ام.. امسال هم نامم در فهرستِ زائرانِ تو نیست، اما مگر می‌شود «حسین» داشت و تنها ماند؟ همه می‌روند؛ یکی پای پیاده، یکی با کوله‌باری از اشک، یکی با دلی شکسته و من اینجا، میانِ هیاهویِ ماندن، میانِ دیوارهایِ این خانه که بویِ بی‌قراری می‌دهد، نشسته‌ام و خیره شده‌ام به مسیرهایی که به کربلا ختم می‌شوند.. می‌گویند «هر که جا مانده، به طریقِ دل زائر است»؛ اما مگر دلِ جا مانده، آرام هم می‌گیرد؟ اینجا که ایستاده‌ام، صدایِ «یا حسین»ِ زائرانت در تمامِ رگ‌هایم می‌پیچد.. دلم می‌خواهد پر بکشم، بپرم از رویِ تمامِ این فاصله‌ها، از رویِ تمامِ این «نشدن‌ها» و خودم را برسانم به همان عمودِ آخر، به همان لحظه‌ای که چشم‌ات به گنبد می‌افتد و دنیا برایِ ثانیه‌ای از حرکت باز می‌ایستد. آقا جان! می‌دانم که نگاهت از راهِ دور هم می‌رسد.. می‌دانم که شاید قسمت نبود، یا شاید می‌خواستی در این دوری، معنایِ عمیق‌ترِ «دلتنگی» را به من بیاموزی.. من از اینجا، از همین گوشه‌یِ عزلت، سلام می‌دهم.. سلام می‌دهم به هر قدمی که بر زمینِ عراق می‌خورد، به هر قطره اشکی که بر گونه‌ای می‌لغزد، به هر موکب‌داری که با عشق، خستگی را از تنِ زائرانت می‌گیرد.. امسال هم با پایِ پیاده نیامدم، اما با دلی که تمامِ مسیر را دویده است، کنارت هستم.. کربلا، وعده‌یِ ما برایِ همان روزی که گره‌هایِ کورِ دلم به دستِ نگاهِ تو باز شود.. جا مانده‌ام اما هنوز هم باور دارم که دور افتادن از تو، به معنایِ از یاد رفتن نیست.. من اینجا، در کنجِ این دلتنگی، منتظرِ نیم‌نگاهی هستم که کربلایم را امضا کند.. #دست‌نویس

_