‏حداقلش اینه که من یاد گرفتم همه چیز یه روز چه دیر یا زود تموم میشه.

دیگر نمی‌گویم بمان چرا که اگر بمانی هم ماندنت بویِ رفتن میدهد .

دوباره برنگرد سمت چیزی که خدا تازه ازش نجاتت داده.

می‌گفت آدمیزاد با سخت شدن اوضاع نمیره؛ با بی احترامی میره، با بی توجهی ، با دور شدن و حرف نزدن، ندیدن و وقت نذاشتن؛ آدم با این‌هاست که تصمیم میگیره بره.

خوبم ولی دارم به کوتاه کردن موهام فکر می‌کنم.

منم.

من به تک تک رفتارا فکر می‌کنم به جزئی ترین نگاه‌ها فکر می‌کنم، به لحن حرف زدن ها فکر ‌می‌کنم، به احساسات پشت کلمه‌ها فکر می‌کنم،به خصوصیت آدم‌ها فکر ‌می‌کنم، من حواسم به همه چیز هست و دقیقا غم‌انگیز ترین قسمت زندگیم همین‌جاست؛ که من خیلی فکر‌ می‌کنم.

فرصت دادن مجدد به آدما، موجب از دست دادن سلامت روانتون میشه.

خیلی از اونهایی که دور و برت هستن، واقعا دوست تو نیستن فقط ظاهرشون حرف‌هاشون یا لحظه‌هایی که کنارت بودن اینطور نشون میده، ولی حقیقت یه چیز دیگه‌ست؛ما توی زندگیمون سه جور دوست داریم. برگ‌ها، شاخه‌ها و ریشه ها.

دقیقاً همون لحظه‌ای که داری فکر می‌کنی دیگه از این بدتر نمی‌شه، زلزله میاد.