هرچه دادم به او حلالش باد، غیر از آن دل که مفت بخشیدم.

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت؛ راهی بجز گریز، برایم نمانده بود. این عشقِ آتشینِ پر از دردِ بی‌امید، در وادیِ گناه و جنون، کشانده بود. ‌رفتم، که داغِ بوسه‌یِ پرحسرتِ تو را،با اشک‌هایِ دیده، زلب شستشو دهم؛ رفتم که ناتمام بمانم در این سرود، رفتم که با نگفته، به خود آبرو دهم. -فروغ‌فرخزاد

اما به‌هرحال همیشه تنها هستی، و تنهایی تو را می‌خورد.

به یاد تو می خوابم ، در خواب تو را می‌بینیم از خواب چو برخیزم ، اول تو به یاد آیی.

2:22

دردا و دریغا که درین بازی خونین بازیچه‌ی ایام،دل آدمیان است.

2:22