فقط میتونم بگم غم دارم ، اندازه یه کوه .

من پر سروصداترین و ساکت ترین آدمم، بستگی داره با کی باشم.

امیدوارم که مرگ من افتخار بزرگی برای او داشته باشد.

تنهایی، همدمی تلخ و نفرت انگیز است، بعضی وقتا دست از سرت برنمی‌دارد.

دارم، آرام آرام در اسیدی از احساسات حل می‌شوم.

تا حالا به سیمای گیتار نگاه کردی؟ اولش که وصلشون میکنی، تازه ان و وقتی کوک بشن صدایی دارن که روحت و روشن میکنن ولی اگه یه نفر وابسته ی سیمهای قبلیش باشه چی؟ اگه نتونه بدون سیمای قبلیش گیتار بزنه،چی؟ آدما هم مثل سیمای گیتارن ممکنه یهو وسط نواختن موسیقی زندگی ، توانشون و از دست بدن و من بدون تو گیتاریم که به سیمای قبلیش عادت کرده ،بدون تو ؛ من یه الحمبرای کهنه ام که قراره گوشه ی اتاق خونه اش بپوسه .