موی فر چشمش سیاه با لشکری از مژه ها، باز یغما می برد قلب ضعیف و خسته را .

تو برام مثل اهنگای چاووشی میمونی غمگینم میکنی ولی حاضر نیستم ازت بگذرم.

چشم های تو ، زیباترین چشم هایی است که آدم می تواند ببیند و نگاهت همه آفتاب های یک کهکشان است؛ سپیده دم همه ی ستاره هاست.

جهان به چه کار آید اگر تورا در کنار خود نداشته باشم و کلمات چه بیهوده خواهند بود اگر نتوانم رو به رویت بایستم و فریاد بزنم که دوستت دارم.

تویی نورم بری تاریکه این خونه.

«و تو آن‌قدر در منی که هر جا می‌روم بوی تو را می‌شنوم.» — فروغ فرخزاد

گاهی آدم انقدر در تاریکی می‌ماند، که دیگر از نور هم می‌ترسد نه اینکه نور را دوست نداشته باشد نه فقط می‌ترسد دوباره امیدوار شود و دوباره چیزی از دست بدهد. با این حال، تهِ همه‌ی شب‌ها یک گوشه‌ی کوچک روشن می‌ماند شاید فقط برای اینکه یادمان نرود هنوز زنده‌ایم. _سآر

آدم ها خیلی عجیبن از رفتن همدیگه ناراحت نمیشن از تنها گذاشتن همدیگه ناراحت نمیشن فقط بعد از یه مدتی از خاطره هایی که داشتن زخم میخورن. خاطره ... کلمه عجیبیه نه میتونیم لمسشون کنیم و بهشون برگردیم نه میتونیم ازشون فرار کنیم فقط میان و یه گوشه از قلب و مغزمون رو به خودشون اختصاص میدن و باعث میشن ساعت ها بهشون فکر کنیم ، و بعضی وقتها با فکر کردن بهشون یه لبخند گنده بیاد رو لبمون و بعضی وقتها هم باعث شه اشک جاری شه روی صورتمون . خاطرات خیلی عجیبن خیلی. _ خاطره. سآر. ۱۷ مرداد

اگه یه روزی منم برم کسی هست برام غصه بخوره؟

غم می‌رود، من می‌مانم؛ شاید کمی روشن‌تر.