ظهر که اینجا نوشتم "دل شکسته‌‌م" ؛ واقعا شکسته‌ترین آدم روی کره زمین بودم. گریه‌دارتَرین. بُریده‌ترین. ساکت‌ترین و الباقیِ صفاتی که بشه به یه حُزنِ عمیق نسبت داد. غروب رفتم هیئت، دیر رسیدم یا بهتره بگم نرسیدم اصلا. برگشتم سمت خونه. دیگه شکسته نبودم، ترک‌هایِ چینیِ دلم از هم باز شده بود و قطعه قطعه شده بود. کار از شکستگی رد شده بود انگار. ایستگاه دروازه دولت سر صحبت با نفر کناریم باز شد و فهمیدم که خادمِ عتبه کربلاست. دوتا تسبیح داد دستم و پرسیدم از کجاست؟ گفت از داخل حرم امام حسین. انگار آب بود که ریخته شد روی جگرِ در حال سوختنم... فطرس اومده بودم سمتت عزیزدلم، به چند ساعت نکشیده مرهم گذاشتی روی شکستگی‌هایی که دیگه زورم نمی‌رسید بهشون...

دستم، انگشتام، جیب کاپشن‌م که تسبیح رو گذاشته بودم داخلش، کل اتاقم بوی عطر حرم رو گرفته... آروم زمزمه می‌کنم که: "حالا منم و کوهِ غمم و درمانِ اباعبدلله"

به ماه نگاه کردم و گفتم: الحق که "پیشِ رویت قمر نمی‌تابد"...

کفیلِ غم‌هایی. معجزه‌یِ لحظه‌یِ آخر برای حل شدن مشکلاتی. سردَسته بامعرفت‌هایی. ضامن و مورد اعتمادِ قسم‌ِ کسبه‌هایِ بازاری. عمویِ قهرمانِ بچه‌هایی. مسیحایِ دلِ ناامید شده‌ها؛ و حضرتِ قمرِ دلِ مایی‌ عباس (ع)

"خیلی از آدم‌ها" امشب یه نگاه به هلال ماه شعبان انداختن و یه نگاه به گنبد حضرت عباس. یعنی چشماشون گنبد قمر رو در کنار قمرِ تو آسمون باهم دیده و این که من جزو اون "خیلی از آدم‌ها" نبودم، ناراحت که نه، اما حَسرت‌برانگیخته‌م می‌کنه.

نچ حَسرت‌برانگیخته‌م واقعاً. ممکنه غم‌برانگیخته و دلتنگ‌برانگیخته هم بشم تا دقایقی دیگه. پس شب‌بخیر. منم حرم می‌خوام و شب‌بخیر.

بُقچه بهمن ماه٫ فقط آهنگ جدید چاوشی رو کم داشت و آخیش که انقدر به وَقت و به جا خوندیش مرد!

دلم چمدون بستن میخواد. انتظار و نگاه کردن به صفحه مانیتور تو راه آهن برای رسیدن قطار. پنج صبح و سرمای لحظه‌ای که پتو پیچ از کوپه میای بیرون. دلم سفر می‌خواد و فاصله گرفتن از تهران. فاصله خیلی خیلی دور از تهران.

آخرش سر پیری میرم جهانگردی می‌خونم و خیال خودمو از زندگی راحت می‌کنم🦦

؛ امّا بهم بگو عشق هم عنـا'عَ' محسوب میشه؟