🟣 ● عارف به مقامی می رسد که هیچ لفظی را لایق خداوند سبحان نداند و از همین رو در سکوت با خداوند مناجات می کند. پیامبر فرمود: هر کس خدا را بشناسد زبانش لال می شود. من عرف الله کل لسانه ● سعدی می گفت: برای هر معشوقی نامی است؛ ولی برای معشوق ما هیچ نامی نیست. هر کسی را نام معشوقی که هست می‌برد، معشوق ما را نام نیست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 دیدارِ یارِ غایب زدایندهٔ غم هاست، چنان که سعدی می گوید: گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم؟! که غم از دل برود چون تو بیایی و ملاقات با معشوق، بی هیچ سخنی، حل کنندهٔ مشکلات است. همان که مولانا می گوید: ای لقایِ تو، جوابِ هر سوال مشکل از تو حل شود، بی قیل و قال ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 صداها را خاموش کنید زیرا متانت و آرامی، اضطراب را بهتر از بین می‌برد. وَ أَمِيتُوا الْأَصْوَاتَ فَإِنَّهُ أَطْرَدُ لِلْفَشَلِ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 و پناه بر تو از حزن‌های پی‌در پی! "وَ بِكَ أَستَجيرُ مِنَ تَواتُرِ الأَحزان" ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● در فقه جزایی اصلی وجود دارد بنام «تناسب بین رفتار شخص با مجازات»؛ یعنی خداوند سبحان مجازات آدمی را بر اساس نوع عمل او تعیین کرده است. کسی که دیگری را نگه می دارد تا توسط فرد ثالثی کشته شود(ممسک)، در زندان نگه داری می شود تا بمیرد. کسی که نظاره گر جرمی باشد و از آن چشم پوشی کند، به کور شدن محکوم می شود. کسی که مرتکب جرایم جنسی و لذت گناه آلود می شود، باید متحمل درد های تازیانه باشد. و کسی که دزدی می کند، دست او قطع می شود. قرآن می فرماید: هر کسی در گرو دست آورده های خویش است. كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ● دزدی که وارد خانه دیگران می شود و اسباب آنجا را با خود می برد، در واقع به خانه خودش دستبرد زده است. دزد سوی خانه‌ای شد زیر دست چون در آمد دید کان خانهٔ خودست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 بعضی از نخواستن ها از روی نتوانستن است، حتی در هنگام مرگ وقتی که سوگند می خورد دیگر مرتکب گناه نشود! حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند که توبه کردم و دیگر گنه نخواهم کرد تو خود دگر نتوانی به ریش خویش مخند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________