🟣 ● انسان همانطور که تنها به این دنیا پا نهاده است، تنها نیز در پیشگاه خداوند سبحان حاضر می شود(وَ لَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَىٰ كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ). آن‌گاه که همه چیز پیچاپیج است، جزء او کس دیگری نباشد. تا بدانی که وقت پیچاپیچ هیچ‌کس مر ترا نباشد هیچ ● مولانا می گوید: حال آنکه در آخر تنها می شوید، بهتر است در این جهان تعلق خاطری نسبت به کسی پیدا نکنید. چون به آخر ، فرد خواهم ماندن خُو نباید کرد با هر مرد و زن ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

ای دیده نظر کن اگرت بینایی‌ست در کار جهان که سر به سر سودایی‌ست در گوشهٔ خلوت و قناعت بنشین تنها خو کن که عافیت تنهایی‌ست - ابوسعید ابوالخیر

🟣 ● حافظ همان "تنهایی" است که با استمداد از خضر مبارک‌قدم در پی رسیدن به تنهای دیگر(یعنی خداوند سبحان) بود. مگر خضرِ مبارکْ‌پِی تواند که این تنها بدان تنها رساند ● همانند حضرت داوود که در پی خداوند سبحان "تنها" به صحرا رفت. پس خداوند متعال به او وحی نمود: ای داوود! چه چیزی اتفاق افتاده که تو را تنها می بینم. داوود گفت: معبود من! شوق دیدار تو در جان من شدت گرفته است و بین من و خلق تو حائل گردیده است. خدای متعال به او وحی کرد: به میانشان بازگرد؛ چرا که اگر تو یک بندۀ گریزپای را همراه خویش به نزدم آوری من نامت را با صفت ستوده در لوح ثبت می‌گردانم. رُوِىَ أنَّ داوُدَ عليه السلام خَرَجَ مُصحِراً مُنفَرِداً، فَأوحَى اللّه ُ جل جلاله إلَيهِ: يا داوُدُ، مالى أراكَ وَحدانِيّاً؟ فَقالَ عليه السلام: إلهى إشتَدَّ الشَّوقُ مِنّى إلى لِقائِكَ، وَ حالَ بَينى وَ بَينَ خَلقِكَ، فَأوحَى اللّه ُ جل جلاله إلَيهِ: إرجِعْ إلَيهِم، إنْ تَأتِنى بِعَبدٍ آبِقٍ اَثْبِتُكَ فِى اللَّوحِ حَميد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 دشمن خانگی و بیرونی: دشمنِ خانگی از خصم برونی بَترست بیشتر شکوه ی یوسف ز برادر باشد ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

 تا کلاغی را شود پر حوصله کس نماند زنده در صد قافله @normah | عطار

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست این قدر هست که بانگ جرسی می‌آید @normah | حافظ

🟣 ● سعدی حکایت می‌آورد از فقیری که همسایه ثروتمندی داشت. و زمانی که همسر این فقیر اعتراض کرده و او را با همسایه اش قیاس می‌کند، در پاسخ می گوید: با اینکه من تلاش می‌کنم، خواسته خداوند سبحان در همین مقدار از روزی است و اختیار آن در دست من نیست تا خود را خوشبخت کنم. که من دست قدرت ندارم به هیچ به سرپنجه دست قضا بر مپیچ نکردند در دست من اختیار که من خویشتن را کنم بختیار ● حافظ می‌گوید: این نکته را از من بشنوید که دچار رنج و بلا می‌شوید اگر طلب روزی ننهاده کنید. در "نکته" معنای گفتن و رفتن است و نباید در آن اصرار کرد؛ همانگونه که نباید در روزی ننهاده اصرار نمود. بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی ● و در تاریخ بیهقی آمده است: و حریص را راحت نیست؛ زیرا او چیزی می‌طلبد که شاید وی را ننهاده اند. ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___