🟣 ●  جبرئیل خدمت رسول خدا آمد و عرض کرد: • ای محمد! هر طوری که می خواهی زندگی بکن، ولی بدان که خواهی مرد. • و هر کسی را که می خواهی دوست داشته باشی بدار، ولی بالاخره از او جدا خواهی گشت. • و هر عملی که می خواهی بکنی انجام بده، ولی آن را خواهی دید(روزی با آن ملاقات می کنی). جَبْرَئِيلُ(ع)إِلَى النَّبِيِّ ص فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ عِشْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَيِّتٌ وَ أَحْبِبْ مَنْ شِئْتَ فَإِنَّكَ مُفَارِقُهُ وَ اعْمَلْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مُلَاقِيهِ ● حافظ می‌گفت: فرصت شمار صحبت، کز این دوراهه منزل چون بگذریم دیگر، نتوان به هم رسیدن!       ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 هرگاه خداوند بنده ‌اى را دوست بدارد، او را به آرامش و بردبارى زينت مى‌ بخشد. اِذا اَحَبَّ اللّه‌ُ عَبْدا زَيَّنَهُ بِالسَّكينَةِ وَ الْحِلْمِ ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

●━━━━━━─────── ⇆ ◁ㅤㅤ❚❚ㅤㅤ▷ㅤ ↻

🟣 غنای نفس...! ● نفس انسان، همان فقیری است که هرگز متوقف نمی‌شود و مدام در پی خواسته‌های خود می‌رود، جزء در آن لحظه‌ای که "غنای نفس" پیدا کند و خودش را از هر نوع پستی و زشتی بی نیاز بداند. آن وقت مسائل خورد برای او جاذبه پیدا نمی‌کند چون به معظمی می‌رسد که محقرات برای او ناچیز و بی‌ارزش می‌شود. باک مدار سعدیا گر به فدا رود سری هر که به معظمی رسد ترک دهد محقری ● و حافظ چاره خواسته بی اندازه نفس را در ترکیب دولت با فقر یافته بود؛ یعنی فقیری که غنی باشد. از آن رو که فقر به تنهایی انسان را به سرکشی وامی دارد. دولتِ فَقْر خدایا به من ارزانی دار کاین کِرامت، سَبَبِ حِشْمَت و تَمکینِ من است ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● خورشید لحظه ای در نورافشانی خودش شک نمی کند. اغلب الظنین فی ترجیح ذا لا تماری الشمس فی توضیحها ● که اگر شک می کرد، تاریک می شد! If the Sun and Moon should doubt, They'd immediately go out. ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 سرنوشت جسم بیچاره انسان، نیستی است چه با ورزش و عمل های زیبایی آبادش کنی یا با بی اعتنایی، خرابش کنی! بنیاد جسم در گذر سیل نیستی‌ست خواهی عمارتش کن و خواهی خراب‌ گیر ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___