🟣 ● حافظ سوال می کند که در این جهان گل بی خار کجاست؟ حافظ از بادِ خزان، در چمنِ دهر مَرَنج فکرِ معقول بفرما، گلِ بی خار کجاست؟ ● و سعدی پاسخ می دهد که اگرچه در چمن و بستان گل بی خار یافت نمی شود، لیک در این جهان مردم نیکو سیرت گل بی خاراند. گل بی خار میسر نشود در بستان گل بی خار جهان مردم نیکوسیرند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 درد دل بیمار به هرکس نتوان گفت این جنس گران را به پرستار فروشند _ روز پرستار مبارک _ ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● در دنیایی که کاری از دست شما ساخته نیست، بهتر است بی‌خبر باشید تا آنکه باخبر باشید و رنج بکشید. تا تغافل دارم از وضعِ جهان آسوده‌ام چشم پوشیدن بساط‌آراییِ خوابِ من است ● صائب می‌گفت: گوارا می‌کند وضعِ جهان را بی‌خبر بودن... ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● همین که زبان انگلیسی برای "قند" معادل نداره و بهش میگیم (sugar cube) یعنی شکر مکعبی، ثابت می‌کنه زبان فارسی چقدر شیرینه. شِکَّرشِکن شوند همه طوطیانِ هند زین قندِ پارسی که به بَنگاله می‌رود! ● سعدی می‌گفت: تلخ‌ست دهانِ عیشم از صبر ای تنگ‌ْشکر، بیار قندی!     ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 لذت تخصیص تو وقت خطاب آن کند که ناید از صد خم شراب ● هیچ لذتی بالاتر از آن نیست که معشوق در میان عاشقان خود تو را و فقط تو را بخواند و صدا کند. معنای "تخصیص در وقت خطاب" همین است؛ یعنی حضرتِ دوست تو را، و دقیقاً تو را خطاب کند و من جان خودم را برای این خطاب نثار می‌کنم. جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی سر این دارم اگر طالع آنم باشد ● حضرت صادق فرمود: مردی خدمت رسول خدا شرفیاب شد و عرضه داشت: یا رسول اللَّه! آیا خداوند متعال غیر از فرائض و واجبات از چیزهای دیگر هم سؤال می کند؟ حضرت فرمود: خیر (فقط واجبات است که مورد سؤال قرار می گیرد). آن شخص گفت: قسم به آن خدایی که شما را به حق مبعوث کرده است، من به غیر واجبات چیز دیگری انجام نمی دهم و اعمال مستحب را وسیله تقرب و نزدیکی به خدا قرار نخواهم داد. حضرت فرمود: چرا کارهای مستحب بجا نمی آوری؟ عرض کرد: چون خدا مرا زشت آفریده است. حضرت چیزی نگفت. در همان حال جبرئیل نازل شد و به حضرت گفت: ای محمد! خداوند به تو سلام می رساند و می فرماید که به فلان بنده من سلام برسان و به او بگو آیا دوست نداری که فردای قیامت در امن و امان باشی؟ چون جریان را به آن شخص فرمود، آن شخص گفت: یا رسول اللَّه! آیا خداوند نزد خویش از من یاد کرده و نام مرا برده است؟ (من که ارزشی ندارم) حضرت فرمود آری. عرض کرد: به آن خدایی که تو را به حق فرستاده است، تمامی مستحبات را که با آنها انسان به خدا تقرب می جوید انجام خواهم داد و چیزی فروگذار نخواهم کرد. فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَ قَدْ ذَكَرَنِيَ اللَّهُ عِنْدَهُ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَوَ الَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لَا بَقِيَ شَيْ‌ءٌ يُتَقَرَّبُ بِهِ إِلَى اللَّهِ إِلَّا تَقَرَّبْتُ بِهِ‌     ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

۳۰ سال از امتحانشون می‌گذره :)))