❤️ یک تجربهٔ ویرایشی 👇ما ویراستارها اغلبْ وقت کم می‌آوریم و نمی‌توانیم فایلمان را سرِ‌وقت تحویل دهیم. در این یادداشت، بر پایۀ تجربۀ خودم، به علل احتمالی این معضل پرداخته‌ام: ✍🏻 چرا همیشه وقت کم می‌آوریم؟ ⚜️ فایل را دقیق و کامل بررسی نمی‌کنیم و بدون شناخت لازم و کافی از فایل، زمان تحویل را تعیین می‌کنیم. در نتیجه، تازه حین کار متوجه می‌شویم فایل وُرد مشکل فنی دارد یا این‌که نویسنده عادات زبانی کلیشه‌ای و غلطی دارد و اصلاح متن بیش از برآوردمان زمان می‌بَرد. ⚜️ جزئیات روند و انجام کار را با سفارش‌دهنده طی نمی‌کنیم و سنگ‌هایمان را همان اول با او وانمی‌کَنیم. برای همین در روند انجام کار، متوجه می‌شویم سفارش‌دهنده تغییرات و اصلاحات دیگری را هم انتظار داشته و الآن باید آن‌ها را هم اِعمال کنیم. ⚜️ چندان که باید، به نرم‌افزار وُرد که مهم‌ترین اسباب کارمان است تسلط نداریم و بسیاری از کارهایی را که می‌توانیم به‌طور خودکار و در زمان اندکی انجام دهیم، به‌صورت دستی و با صَرف زمان زیاد انجام می‌دهیم. ⚜️ برنامه‌ریزی و سهمیه‌بندی نمی‌کنیم و هر روز باری‌به‌هرجهت پیش می‌رویم یا برنامه‌ریزی و سهمیه‌بندی می‌کنیم ولی دچار اِهمال و تنبلی می‌شویم و به تعهداتمان پای‌بند نمی‌مانیم. ⚜️ حس‌وحال و دل‌ودماغ ویرایش را نداریم و سراغ فایل نمی‌رویم یا ویرایش سهمیهٔ روزانه را کامل نمی‌کنیم. همین موجب می‌شود هرچه زمان می‌گذرد، حجم کارِ عقب‌مانده بیش‌تر شود و شوق و میلمان برای شروع و پیش‌برد کارمان کم‌تر. ⚜️ علی‌رغم این‌که برای کارمان زمان لازم و کافی می‌گذاریم، حین انجامش کارآیی و بهره‌وری مدنظرمان را نداریم و بیش‌ازحد کُند پیش می‌رویم یا زیادازحد خسته می‌شویم. ⚜️ ویرایش متنی را می‌پذیریم که تخصص و تبحر لازم و کافی برای انجام درست و سرِوقت آن را نداریم و برای همین مجبوریم این نقص دانش و تجربه را با صرف چند برابر توان و زمان معمول جبران کنیم. ⚜️ چندباره‌کاری می‌کنیم و خوش‌خیالانه با فرض این‌که فلان اِشکالات را در مرور بعدیِ فایل برطرف می‌کنیم، بسیاری از خطاها را اصلاح نمی‌کنیم. وقتی هم که بر فرض فرصت کردیم متن را مرور کنیم، جزئیات مشکلات متن را دقیق به یاد نمی‌آوریم. ⚜️ در سهمیه‌بندی انجام کار، خودمان را رباتی خستگی‌ناپذیر می‌پنداریم و همهٔ روزها را اعم از تعطیل و غیرتعطیل پشتِ‌سرهم حساب می‌کنیم و احتمال وقوع اتفاقات پیش‌بینی‌نشدنی را در نظر نمی‌آوریم. ⚜️ وسواس نابجا و نالازم داریم و بسیار بیش از حدِ استاندارد زمان می‌گذاریم؛ فرضاً بی آن‌که نیازی باشد، برای هر لفظی پانوشت می‌زنیم یا پانوشت‌های موجود را بدون این‌که وظیفه داشته باشیم یا متن نیاز داشته باشد، تکمیل می‌کنیم. ✅ معین پایدار @moeennaamak :تلگرام @noshamim❤️

❤️ آموزش ویرایش 🟨 «طاوس» یا «طاووس»؟☝️ 🟪 کلماتی مانند داوود، طاووس، کاووس و کیکاووس که با صدای کشیده و به صورت «او» تلفظ می‌شوند، طبق اصل همخوانی نوشتار با گفتار (مطابقت مکتوب با ملفوظ)، با «دو واو» نوشته می‌شوند؛ اما کلماتی مانند (س+ی+ا+و+ش) یا (چ+ا+و+ش)، اگر با صدای کوتاه تلفظ شوند، با «یک واو» و به صورت «چاوش» و «سیاوش» و چنان چه با صدای کشیدهٔ «او» تلفظ شوند، با «دو واو» و به صورت «چاووش» و «سیاووش» نوشته می‌شوند. @noshamim❤️ نوشَمیم: کانال ادبی و آموزش تخصصیِ «نویسندگی» و «ویراستاری» @noshamimAdmin❤️

❤️ حرف‌های دو خطی دوست واقعی وقتی یادت میوفته که دلت تنگه؛ نه وقتی کارش لَنگه! @noshamim❤️

❤️ یک نکتهٔ کوچولو☝️ ✅ در زبان عربی، بر خلاف زبان فارسی، زیر حرف «ی» و هنگام تایپ کردن و مانند آن، «دو نقطه» می‌گذارند و آن را به صورت «ي» می‌نویسند. پس در زبان فارسی، هنگام تایپ و مانند آن، از حرف «ی» فارسی و بدون «دو نقطه» استفاده کنیم. @noshamim❤️

❤️ پیشاپیش فرخنده و خجسته باد «روز پدر» بر شما! @noshamim❤️