2.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🟨 چگونه
جذاب بنویسیم؟
با «حس» بنویسیم
از راههای جذابیت دادن به نوشته و جذب خواننده این است:
با تمام حسمان بنویسیم؛
با تمام احساسمان بنویسیم؛
با تمام عاطفهمان بنویسیم؛
با تمام قلبمان بنویسیم؛
با تمام اعتقادمان بنویسیم.
به ویدیوی بالا خوب دقت کنیم که چه حسی دارد این پیرمرد روشنضمیر بازنشسته هنگام سخن گفتن؛
چه احساسات و عواطفی دارد هنگام حرف زدن؛
چه اعتقادی دارد به اعتقاداتش.
خوب حس کنیم حسش را:
آن جا را که اشک میریزد؛
آن جا را که میگوید:
دوسسسش دارم؛
من حسینُ دوسسست دارم؛
من بچههاشُ دوسسست دارم؛
علاقه دارم ...
#جذاب_نویسی
#جذابیت_نوشته
#جذب_خواننده
#حس_نویسی
#عاطفه_نویسی
@noshamim🌹
🟦 پاسخ
پرسش
ویرایشی
✅ پرسش:
در جملهٔ زیر چه اشتباه ویرایشی وجود دارد:
در این موزه میلیونها اشیای گوناگون نگهداری میشوند.
🍊 قاعده
در زبان فارسی، بر خلاف زبان عربی، معدود (آن چه شمرده و غالباً پس از عدد ذکر میشود) مفرد میآید، چه عدد مفرد باشد یا جمع.
بنابراین، معدود (شیء) باید مفرد (شیء) آورده شود، نه جمع (اشیاء). پس پاسخ این است:
✅ در این موزه میلیونها شیء گوناگون نگهداری میشوند.
چنان که میگوییم:
✅ کتابخانهٔ شهر ما دو میلیون «کتاب» دارد.
نمیگوییم:
⛔️ کتابخانهٔ شهر ما دو میلیون «کتابها» دارد.
@noshamim🌹
🟨 یک نکتهٔ
نگارشی-ویرایشی
«سازوکار»
یا «سازِ کار»؟
«ساز»، در فارسی کهن، معانی گوناگونی، مانند «ابزار»، «سامان» و «نظم و ترتیب»، داشته است.
امروزه «سازِ کار» را در برابر «مکانیسم» به کار میبرند.
«مکانیسم» به معنای «روش و چگونگی عملکرد اجزا در یک دستگاه یا نظام است» و مفهوم «روش کار» در آن نهفته است.
به همین دلیل، «ساز» به معنای «سامان» و «نظم و ترتیب» است و «سازِ کار» نیز به معنای «روش و چگونگی و سامان و نظم و ترتیب کار» و به طور خلاصه به معنای «روشِ کار» است.
بنابراین، «سازِ کار» درست است؛ نه «سازوکار».
#ساز_کار
#ساز_و_کار
#درست_نویسی
#غلط_املایی
#کلمات_بدون_واو
@noshamim🌹
برگی از تقویم تاریخ
۲۲ تیر: زادروز عباس زریاب خویی
(زاده ۲۲ تیر ۱۲۹۸ خوی -- درگذشته ۱۴ بهمن ۱۳۷۳ تهران)
ادیب، نویسنده، مترجم، مورخ و نسخهشناس
او از خردسالی با استعداد و حافظه نیرومند موجب حیرت دوستان و همکلاسیهایش میشد.
پس از پایان دوره اول دبیرستان، به علت نبودن امکان ادامه تحصیل در خوی، ناگزیر بهترک تحصیل شد ولی به فراگیری زبان عربی و علوم دینی پرداخت و مدتی برای ادامه تحصیل به قم رفت.
در کارنامه وی اقامت پنجساله در دانشگاههای آلمان و تحصیل و تحقیق در زمینههای تاریخ، فلسفه و علوم و معارف اسلامی و دو سال تدریس زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه کالیفرنیا در آمریکا نیز وجود دارد.
وی پس از بازگشت به ایران در کتابخانه مجلس سنا بهکار ادامه داد و دوره بعدی زندگیاش با اشتغال در دانشگاه تهران آغاز شد و با ترک این شغل پس از انقلاب پایان پذیرفت.
او در دوره نهایی عمرش در تدوین دائرةالمعارف شیعه و دانشنامه جهان اسلام همکاری مؤثری داشت.
دکتر زریاب علاوه بر مقام استادی دانشگاه تهران در چند انجمن و موسسه علمی عضویت داشت.
انجمن بینالمللی شرقشناسی آلمان، مجمع بینالمللی کمیتههای ایران در انگلیس، انجمن فلسفه، هیئت امنای بنیاد فرهنگ ایران، فرهنگستان تاریخ و بنیاد شاهنامه فردوسی از جمله این موسسهها بود.
دو ترجمه او از ويل دورانت با نامهاى "تاريخ فلسفه" و "لذات فلسفه" الگويى در ترجمه آثار فلسفى و امانتدارى متن است.
برگرفته از:👇
🆔
https://t.me/amirnormohamadi1976
🟥 تمرین
«همذاتپنداری»
درست است یا
«همزادپنداری»؟
پاسخ:
🟨 یک نکتهٔ
آموزشی،
پژوهشی
و نگارشی
دکتر هاینریش یونکر، زبانشناس و شرقشناس نامی آلمانی، در سال ۱۹۱۲ کتابی با نام Frahang ī pahlawīg به چاپ رساند که موضوع آن عمدتاً کلمات موسوم به «هزوارش» در متون فارسی میانه است. سالها گذشت و محققان دیگری به این موضوع پرداختند و بهخصوص کار ارزشمندی که اریش ابلینگ منتشر کرد (با توجه به تسلط او به زبانهای سامی بهویژه اکدی و آشوری) و ضعفهای کار یونکر را نشان داد.
یونکر در سال ۱۹۵۵ سراغ کتاب خودش رفت و قرائت جدیدی بر اساس یافتههای متأخر ارائه داد، یعنی ۴۳ سال بعد هم از اندیشهی اصلاح خطاهای خود غافل نبود!
آنوقت بعضی از محققان کتابهایی دارند که به بیست یا سی چاپ (و حتی بیشتر) با غلطهای واضح و اشتباهات بزرگ رسیدهاند و میرسند و آنها حوصله یا فرصت نمیکنند کتابشان را ورقی بزنند و دستی به سر و گوشش بکشند!
@Virastaar