🔻برای مثال چند تا کشاورز برنج در یک روستای مازندران فرض کن یه روستا نزدیک بابل. ده تا خانواده سال‌هاست برنج می‌کارن؛ هر کدوم جدا جدا: – هر کسی خودش کود و بذر می‌خَره، – خودش دنبال کارگر و ماشین می‌ره، – آخر فصل هم، هر کدوم جدا می‌رن سراغ واسطه‌ها. نتیجه؟ – قیمت رو دلال می‌گه، – هر کسی مجبور می‌شه به همون قیمت راضی بشه، – هزینه‌ها هم سرِ خودش. 🆔 @obooracc

🔻تو همین شمال، در همین چند سال، آدم‌هایی بودن که از صفر با هم، یه کار اقتصادی جدی راه انداختن. حالا چطور تونستن موفق بشن ؟! و اقتصاد شهر و روستا و محله رو سرپا نگه دارن؟! ✅این ویدیو رو با دقت ببینید 🆔 @obooracc

🔻یه سال چند نفر از همین کشاورزا سر همین درد دل می‌کنن که «این‌جوری نمی‌شه ادامه داد.» تصمیم می‌گیرن از سال بعد، چند تا کار ساده اما جدی رو با هم انجام بدن: ۱. خرید مشترک: کود و بذر رو با هم یه‌جا می‌خرن. قیمت پایین‌تر، کیفیت بهتر. ۲. فروش یک‌جا: به جای این‌که هر کسی دو تا گونی، سه تا گونی رو جدا جدا بفروشه، محصول‌شون رو جمع می‌کنن، یک‌جا با یه اسم مشخص می‌ذارن روی میز خریدار. ۳. تقسیم کار: یکی از بین خودشون که حوصله و زبان مذاکره داره، مسئول مذاکره با خریدار می‌شه. بقیه پشتش وایمیستن. نتیجه تو همون یکی دو سال اول: – هزینه‌ی خرید نهاده‌ها پایین‌تر، – مشتری‌های جدی‌تر (مثل فروشگاه‌های بزرگ یا عمده‌فروش‌ها)، – قیمت فروش منصفانه‌تر برای خود کشاورز. کار عجیبی نکردن؛ تنها تفاوتش این بود که با هم تصمیم گرفتن و با هم فروختن. 🆔@obooracc

این ویس رو گوش کنید با دقت✅ اگر کسی رو می‌شناسی که از دل همین شرایط تونسته با چند نفر دیگه یه کار اقتصادی جمعی راه بندازه، این ویس رو براش بفرست و بگو: به آیدی زیر پیام بده و قصه اش رو برای ما تعریف کنه؛ @oboor_ad بزودی با شما هم به اشتراک میزاریم✅

🔻مثال ۲ – چند تا جوان در یک شهر بندری (مثلاً بندرگز یا انزلی) تو یه شهر بندری، چند تا جوون دیپلم و لیسانسه، یا بیکار یا شغل نصفه‌نیمه دارن. هر کدوم یه چیزی بلده: – یکی کار با موبایل و ساخت پست و استوری بلده، – یکی حساب‌وکتابش بد نیست، – یکی ارتباط با مردم و بازاری‌ها براش راحته. چند ساله فقط حرف اینه که «یه کاری بکنیم، یه چیزی راه بندازیم.» یه روز می‌شینن روی یک موضوع مشخص: «محصولات همین منطقه رو خودمون جمع کنیم، بسته‌بندی و معرفی کنیم، آنلاین بفروشیم.» شروع کار: – با سه چهار تا تولیدکننده‌ی کوچک محلی صحبت می‌کنن (رب انار، زیتون، ماهی دودی،…)، – ازشون می‌خوان که با اسم و برچسب مشخص، محصول بدن دست این تیم، – یه پیج و چند کانال درست می‌کنن تو اینستاگرام و پیام‌رسان‌ها، – اول به فامیل و دوست و آشنا می‌فروشن، کم‌کم دایره‌ی مشتری‌ها بزرگ‌تر می‌شه.اول راه، فروششون زیاد نیست؛ بسته‌بندی کار داره، ارسال سختی خودش رو داره، بعضی مشتری‌ها ناراضی می‌شن، بعضی‌جاها ضرر می‌دن. اما نکته‌ی مهم اینه که: – ناامید نمی‌شن، – هر ماه می‌شینن، حساب و اشتباهات رو مرور می‌کنن، – کار رو جمع‌وجورتر و حرفه‌ای‌تر می‌کنن. دو سال بعد، همون تیمی که از صفر شروع کرده بود، حالا یه درآمد قابل‌قبول داره، چند تا نیروی ثابت گرفته، و یه اسم مشخص بین تولیدکننده‌های شهر پیدا کرده. این‌ها هم کار غیرعادی نکردن؛ فقط از «حرف زدن» رفتن سمت «شروع کردن و ادامه دادن». 🆔@obooracc

🔻تا حالا بیشتر از سختی‌ها گفتیم؛ این‌که محصول می‌کاری، آخرش سود اصلی می‌ره برای دلال؛ این‌که هر کی تنها کار می‌کنه، یه جایی گیر می‌کنه؛ این‌که کلی گروه دغدغه‌مند هست، ولی کسی نمی‌دونه دقیقاً باید از کجا شروع کنه. 🔸امروز می‌خوایم یه چیز دیگه رو نشون بدیم: تو همین گلستان و مازندران و گیلان، با همین آدم‌های به ظاهر معمولی، می‌شه یه کار اقتصادی جدی راه انداخت. نه با شعار، با چندتا مثال واقعی و شبیه‌واقعی از همین حوالی. 🔸 تو شهر و روستای خودت کسی رو می‌شناسی که از دل همین شرایط یه کار اقتصادی جمعی راه انداخته باشه؟ اسم و قصه‌ش رو، کوتاه برامون به آیدی زیر بنویس تا برای دیگران بازگوش کنیم ...👇🏻 @oboor_ad 🆔 @obooracc

🔻این دو تا مثال، معجزه و داستان تخیلی نیست؛ چیزیه که همین الان تو خیلی از شهرها و روستاهای شمال داره اتفاق می‌افته. نقطه‌ی مشترکشون چیه؟ – تنها نموندن، – پول خردشون رو کنار هم گذاشتن، – وقت و حوصله گذاشتن، – و قبول کردن که اوایل کار، سخت و سخت‌جان‌دار جلو برن. این یعنی: از همین‌جا، با همین مردم، میشه بلند شد؛ به شرط این‌که فقط تماشاچی نباشیم. حالا نوبت توئه: 🔻تو اطراف خودت، قصه‌ی شبیه به این دیدی؟ – تو روستا، – تو شهر، – تو مسجد، – تو دانشگاه، – تو جمع رفقا. اگر دوست داشتی، همین‌جا کوتاه برامون بنویس. این قصه‌ها بعداً خودشون می‌شن الگو برای بقیه... @oboor_ad 🆔 @obooracc

🔸توی شمال، هر کی یه گوشه داره برای خودش می‌جنگه: – کشاورز – دامدار – مغازه‌دار – راننده – جوونی که محتوا می‌سازه، – یا یکی که تولیدی کوچیک خونگی داره. مشکل چیه؟ هر کی «یکی، یکی» برای خودش کار می‌کنه. نتیجه این می‌شه که تو معامله، تو بازار، تو بحران، هر کی تنهاست، زودتر ضربه می‌خوره... امروز می‌خوایم درباره این حرف بزنیم که چرا اگر همین آدم‌ها به هم وصل بشن، داستان عوض می‌شه... همراه ما باشید 🆔 @obooracc

🔻یکی، یکی نمی‌رسیم تو چند روز گذشته، از زحمت بی‌سود، از تنهایی تو کار، و از دیده نشدن گروه‌های مردمی گفتیم. حالا می‌خوایم یه پله جلوتر بریم: مشکل فقط این نیست که هر کسی تنهاست؛ مشکل اینه که این تنهایی‌ها به هم وصل نشده... 🆔 @obooracc

🔻سه مدل کار داریم: تک‌نفره، گروه، شبکه یه لحظه کار خودت رو تو ذهن بیار. معمولاً به سه شکل کار می‌کنیم: ۱. تک‌نفره: – خودم تولید، – خودم خرید مواد، – خودم فروش، – خودم پاسخ‌گویی. این‌جا همه‌چیز رو خودت کنترل می‌کنی، اما زود خسته می‌شی و سقف کارت پایینه. ۲. گروهی: – چند نفر دور هم، – یه کارگاه، – یه مغازه، – یه تیم. بهتر از تک‌نفره است، اما باز هم محدود به همون چند نفره. ۳. شبکه‌ای: – چند گروه و چند نفر، – هر کدوم تو کار خودش، – اما بهم وصل: یکی تولید، یکی بسته‌بندی، یکی فروش، یکی حمل‌ونقل، یکی پشتیبانی مالی و حقوقی. این‌جا هر کسی سرِ جای خودش تخصص داره، اما تنها نیست؛ یه نقشه‌ی کلی هست که همه توش تعریف شدن. اقتصاد مردمی، یعنی همین مدل سوم؛ یعنی همین شبکه شدن‌ها 🆔 @obooracc

🔻هر کی جدا جدا بجنگه، تو بازار امروز، آخرش جا می‌مونه. اقتصاد مردمی یعنی همین آدم‌های معمولی تو یه نقشه‌ی حساب‌شده به هم وصل بشن. تو خودت تجربه داشتی که کنار هم بودن، خیلی چیزها رو عوض کرده باشه؟ کوتاه برامون به آیدی زیر بنویس تا برای دیگران بازگوش کنیم ...👇🏻 @oboor_ad 🆔 @obooracc

🔻مثال ۱ – چند روستای کیوی/چای در گیلان فرض کن چند تا روستا تو گیلان، هر کدوم مقدار کمی کیوی یا چای دارن. تو حالت عادی: – هر روستا با یه واسطه کار می‌کنه، – بسته‌بندی‌ها مختلف، – کیفیت‌ها نامنظم، – هیچ‌کدوم تنهاشون توان تأمین سفارش‌های بزرگ رو نداره. حالا چند تا از همین روستاها تصمیم می‌گیرن با هم کار کنن: – یه استاندارد حداقلی برای کیفیت مشخص می‌کنن، – یه بسته‌بندی و اسم مشترک می‌ذارن، – یه تیم کوچک برای ارتباط با بازار بزرگ درست می‌شه، – محصول‌ها رو یک‌جا، تحت یه برند روستایی، می‌دن بیرون. نتیجه؟ – به چشم بازار بزرگ، دیگه «چهار تا روستای پراکنده» نیستن؛ یه تأمین‌کننده‌ی جدی‌ن؛ – قیمت بهتر، – ثبات بیشتر، – امکان قرارداد بلندمدت. 🆔 @obooracc