الرادود ذوالفقار سرور/ باهم #مداحی گوش بدیم... التماس دعا

دارم به این فکر می‌کنم حالا با این هدف و رویا و آرمان های بلند و دراز، باید بیشتر دوید. با این سرعت لاکپشتیمون عاقبت‌ جامونده و بیچاره و بدبختیم! کل دنیامون شده این افکار و این رویا، اون وقت اینقدر غرق روزمره و خوردن و خوابیدن شدیم که یادمون رفته همه چیز محدوده و این لحظه های ناب جوونی هرگز برنخواهد گشت... #رویا

چقدر بابت تک تک ادعا و حرف ها و عقاید و رویاهامون قراره هزینه بدیم؟! اصلا اهل هزینه دادن هستیم؟ یا فقط از این همه فقط حرف و لب و دهنیم!؟

تا به یک چاله می‌رسیم شروع به غر زدن و نق نق کردن میرسیم! خب حق هم داریم! آدمی که جیک جیک مستونِ بهار از خود بی خودش کرده با سر رسیدنِ زمستون و پیش بینی نکردنش باید هم غر و نق بزند. ما آدم ها حتی بلد نیستیم یک خط سیر و مسیر برای اهداف و رویاهامون بچینیم و حادثه ها را پیش بینی کنیم! <أن الانسان لفي خسر> عاقبت بی تدبیر هاست.

پرسید: قهرمان کیست؟

گفتم: آدم ها قهرمان های زیادی توی زندگیشون دارند که... گفت: نه! قهرمان اگر قهرمانِ برای همه هست. آدم ها تو زندگیشون دست آویز و دست گیر دارند؛ درست. اما قهرمان واژه‌اش پهن و گسترده هست روی تمام اقیانوسیه ها... قهرمان عاشقه. نه عاشق یک شخص! آخه مگه قهرمان ها غل و زنجیرِ آدم ها به دور گردن و بازوشون هست!؟ نه عاشق خداست. به اندازه تک تکِ اقیانوسِ دل مردمان، مثل خدا بزرگ و وسیع ست. قهرمان.... #زنوبا #زد_حسنی

درِ گوشم گفت رفتیم روسیه! موزه جنگ روسیه. تختِ چوبِ ترکش خورده را  گذاشته بودند و دور آن را با نوار و بندِ قرمز حصار کشیده بودند. پرسیدیم این چیه؟! یک تخت چوبِ ترکش خورده که این همه اِهن و تلپ نداره!! که بستیدش تو موزه جنگ! جریان چیه!؟ باد به قبقبه انداخت گفت: سر درِ سنگرِ فرمانده لشکر بود! نباید مردم ببینند که فرمانده چگونه از جان گذشته و خط مقدم را تا حوالی گلوله ها آمده و ترکش ها را بر سر درِ سنگرش لمس کرده! پوزخندی به تمامِ ادعا هایش کردم و در خیالم #بابا_نظر نقش بست. فرمانده ارشدِ دفاع مقدس، یادم آمد که در بدنش بیش از صد ترکش بود. این ها شوخی بود برای ما که هشت سال نجنگیدیم و ادعا نکردیم، بلکه هر چه بود وظیفه بود و عشق، نه منت و به رخ کشیدن! میون کوچه پس کوچه های تهرونم رفتیم اما، کسی #بابا_نظر رو نشناخت! #زنوبا #زد_حسنی

+: چرا بهش می‌گفتند بابا نظر؟! _: تو جنگ هشت ساله ما اکثرا نوجوون و جوون بودند که جنگیدند. یکی مثلِ سردار نظری نژاد که سی ساله بود، برای اون قد و نیم قد های جبهه حکم بابا رو داشت. شده بود پناهِ دلتنگی و خستگیِ بسیجیا. آن ها هم بهش می‌گفتند بابا. کسی که مثلِ بابا هوای ما کوچیکای خراسان را داشت. شد #بابا_نظر ! #زنوبا #زد_حسنی

#بابا_نظر : چه شب هایی که از دردِ ترکش ها به بالای پشت بام پناه می‌بردم، که فقط خدای خودم صدای من را بشنود.

درد را جز به خدا‌، برای احدی بیان نکردن. #رسم_مردان_خدا

خداوند بزرگ به درختانی که ریشه دارترند، سهم بیشتری از آسمان می بخشد.