١٥مرداد/٦آگوست/١٢صفر ای تمام آرزوی من! این ایام مثل سال‌های پیش گلوم چنگ از شدت دلتنگی می‌زند! با این تفاوت که امسال لختی نیست که از کربلایت برگشتم... این زخم فراق تازه تازه هست. دارم خودم رو به در و دیوار می‌زنم که نشانه ای از کربلا و اربعین نبینم! اما انگار عالم و آدم دارن داد می‌زنند که تو جامانده ای! باشد محبوبِ عراقی من! ناز هایت را خریدارم...

خذ عمری و رزقنی کربلا....

مولاي دنياي نارٌ من عاشورا عطشان حيران يا من للماء الماء هل ترانا؟ في ظلمنا يا أبانا يا من للماء الماء.....

١٣آگوست/۲۲مرداد امشب درحالی که برق اکثر خونه ها رفته، منم رفتم توی تراس یه فرش پهن کردم و بعد از صلاه مغرب ایرپادم رو گذاشتم توی گوشم و به آسمون و ستاره هایی که بهتر از هر زمان دیگه ای معلوم می‌شدند خیره شدم و سمفونی خرمشهر رو پلی کردم. به این فکر کردم که خدای من الان اون ستاره کوچولو چند میلیون سال نوری، روشناییش گذر کرده تا به چشم من برسه! و تازه این کوچک ترین عظمت این جهانه... انگاری همه جهان بر کف دست خدا جمع هست و خدا رهبر ارکستر این نظم و هماهنگیه. و من در این خلقت بیکران، قراره چه سازی رو یه چه ریتمی و در کجای این هستی انجام دهم!؟ سازی که با زدنش مست بشم و با این بیکران همراه! پرشور و شوق ترین افکار من بر می‌گرده به رسالتم در این جهان. چون همیشه مدهوشِ آفریننده و خالقِ این نظم و آوا و آواز میشم... اگر آدمی هم سرکش نبود و مطیع امر این رهبر ارکستر، چه میشد!!! نمیدونم شاید همین سرکشی و قبیله سیاه هم عضوی از بدنه‌ی این جهانِ متضاد و متناقص هست! واااوووو چه نقطه‌ی‌ عجیبی... نظم و انضباط و رهبری در عین آشفتگی و به هم ریختگی. آیا این خدا واقعا جای پرستش ندارد!؟ هزاران بار سجده بخاطر تمامی این تنوع ها و تکثر ها، که در عین وحدت و الوهیت هستند.