ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود وآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم می‌رود من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درون پنهان نمی‌ماند که خون، بر آستانم می‌رود مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می‌رود او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل، نشانم می‌رود برگشت یار سرکشم، بگذاشت عیش ناخوشم چون مجمری پُرآتشم، کز سر دخانم می‌رود با آن همه بیداد او، وین عهد بی‌بنیاد او در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می‌رود بازآی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین! کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می‌رود شب تا سحر می‌نَغنَوَم، واندرز کس می‌نَشنَوَم وین ره نه قاصد می‌روم، کز کف عنانم می‌رود گفتم بگریم تا اِبِل، چون خَر فرو ماند به گِل وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم می‌رود صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من گر چه نباشد کار من، هم کار از آنم می‌رود در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود سعدی! فغان از دست ما, لایق نبود ای بی‌وفا! طاقت نمی‌آرم جفا، کار از فغانم می‌رود #سعدی

بلند شو علمدار علم رو بلند کن؛ بازم پرچم حرم رو بلند کن :))))

علي الدنیا بعدك العفاء ..

توصیه/

من آدم رویا پردازی ام. همیشه تو خیالاتم اینطوری بود یک روز منم کارت دیدار میگیرم و با ذوق یه کوله بر می‌دارم و بلیط قطار میگیرم و میام پیشتون. وقتی از در حسینیه می‌آیید داخل من از شوق دیداتون پر دربیارم. یک دل سیر نگاهتون کنم... ریز به ریز جزئیات رفتارتون رو حفظ کنم و از دیدنشون حظ ببرم... زمانی که دستاوردی برای ایرانم کسب کرده باشم و اون دستاورد رو تقدیم شما کنم... اما نشد... یه بچه ۲۳ ساله ای که هنوز داره سرش میخوره به سنگ تا بلاخره بتونه کاری کنه... اما نشد... نشد و رفتی... ذوقی که برات داشتم برای دیدار الان تبدیل شده به یک غده پس گلوم. دیدار ما محقق شد... منِ بدون هیچ دستاوردی و تویی که در گوشه ای ساکت آرمیدید. هیچی ندارم براتون. جز بغض شرمندگی! از عمری که حاصلی برای راه و مسیرمون نداشت... این روز ها با خودم گفت و شنود کردم، در پس خودم منی رو دیدم که اگر عزمش رو قوی نکنه برای امام زمانش هم قراره اینطوری حسرت بخوره. به آقا‌ی شهید گفتم که کاری کن... من رو از من رها کن... من رو آزاد از هرچه من... من رو برای رویایی که برایش رفتی بساز... حکم آنچه تو خواهی... یک روزی نه چندان دور شما را خواهم دید و اون روز، روزی که شقایق ها برخواستن... اون روز، روزی که پرستوها به مقصد رسیدن... اون روز... دقیقا همون روزیه که با دسته ای پر گل نرگس به دیدارتون می‌آیم... سرافراز... آزاده... محکم... بهتون میگم آقا بلاخره شد.. بلاخره دختر ناخلفتون بدردتون خورد... به وقت ۱۳ ام تیرماه/ در راه اولین دیدار...🪐✨